Kiel's POV
Dalawang araw na ang lumipas. Mabuti na lang tama ang desisyon ko na hindi muna siya pumasok.   I don't want her to come back again in hospital. Kahit na nagpupumilit siya, she is really workaholic. I just sip my hot coffee, namimiss ko na siya. Her angelic eyes and her soft voice make me feel this. But super wrong timing ng mga pangyayari.
Today is Saturday, a very casual morning. Masarap makipagtitigan sa araw dahil hindi pa ganoon kainit, I am here on my balcony. Giving time for myself, alone. I just choose to stay here in my house and of course, inform her to rest. But my mind telling me to go to her. Pupunta ba ako o tatawagan na lang siya?
I check my phone it is 7:30 in the morning. Wala rin naman siyang text at ayokong tumawag dahil baka tulog pa siya. To be honest, wala akong sapat na tulog. Ang daming tumatakbo sa isip ko lalo na yung lalaking yun!
Love is really crazy, darating talaga sa punto na gagawin mo ang lahat dahil lang sa mahal mo yung tao. Sino ba kasi siya! I just sip again my coffee, hindi na ito gano’n kainit dahil na rin siguro hinayaan ko ng ilang minuto. Malamig din kasi ang simoy ng hangin kahit na may araw rito.
“Kumusta na kaya ang lagay noya? Aalis pa ba ako? Namiss niya kaya ako? Gising na kaya siya?" Sunod-sunod na tanong ko sa aking sarili na para bang nakipag one on one ako.
Nagpakawala ako ng malalim na butong-hininga. Hindi ko na alam ang dapat maramdaman. I hate this!
Until my phone rings. Nagmadali ako at yiningna ito bago sagutin. Sweetie is calling me right now. Halos mapatalon ako sa tuwa. She missed me! Sigaw ng isip ko.
Walang ano-ano at pinindot ko ang green buton sign para sagutin ang tawag niya. “Hello?”
“Hi love, this is your wife, I mean Sweetie. Are you busy, sir? malumanay niyang boses mula sa kabilang linya.
Napangiti naman ako ng tawagin niya akong love. “Hi love, yes?” Sumakay ako sa trip niya.
“Love talaga?”Tumawa ito nang bahagya at biglang sabi, “Hindi pa ba ako pwedeng pumasok? 2nd day ko na rito sa bahay. Ang boring wala akong magawa rito.
Expected ko na ito ang sasabihin niya dahil hindi siya sanay na walang ginagawa. “Not yet, you need to rest until tomorrow, love. Dadaan kita bukas. Please follow me.” Ilang minuto ang lumipas at parang nawala siya sa linya. I check it but still on-going pa rin naman ang call naming dalawa.
“Hi love! I am here, pabukas naman ng gate mo.” Bigla akong napasilip sa bintana, I see her kumakaway sa akin.
“Sweetie naman,” wika ko sa cellphone at mabuti na lang nasa ibaba ako kaya mabilis akong lumabas sa pinto at hindi na pinatay ang tawag niya.
I open it since our maids are not around. Pinag-day off ko sila even our bodyguards.
When I open our gates, I see her. She is holding her phone while smiling at me. This silly girl na sobrang pasaway.
Kumaway ito at nag-beautiful eyes pa talaga.
“Come in, mainit sa labas. Kanina ka pa ba riyan?” tanong ko habang hawak-hawak ang kamay niya. Tumango naman ito at bigla akong niyakap dahilan para maalaala ko ang lahat. Isa sa pinakakakaibang memorya na mayroon kami. Memorya na sana maulit...
FLASHBACK
“Love! Where are you? I’m home. Loveeeee?” Tawag nito sa akin habang abala ako sa paggawa ng presentation ko para sa proposal ko para kay Mr. John Menes.
“Nandito lang ako love. Why?” Lumapit ito sa akin at sinalubong ako ng mahigpit na yakap at matamis na halik. “I miss you, love.” Dagdag nito.
“I miss you too, love. Kakauwi mo lang ba?” tanong ko rito habang nakayakap pa rin siya akin. I try to multi-task so that I can save the files first, while communicating with her.
“Yes love. I’m tired. But I miss you, ang tagal mo naman kasi magreply sa mga texts kahit sa tawag ko wala kang sagot. Nakatatampo ka na.”Kumunot-noo ito habang nakanguso pa sa harapan ko.
Humarap ako at pinagmasdan siya. “Really? I am sorry love I need to finish this.” Habang nakatutok pa rin sa laptop. But I see her face getting emotional, napayuko ito na tila akala niya binabaliwala ko siya.
Tatayo na sana ito para umakyat sa kwarto niya pero niyakap ko ito at nilambing. Sinarado ko na rin muna ang laptop.
“Sorry love, but I read all of your messages. Hindi ko lang nasagot ang ibang mga tawag mo pero yung sasagutin ko naman na binababa mo. I am so sorry.” I hug her tightly para malaman niya na hindi ko binaliwala ang effort na ginagawa niya.
“T-talaga?” ngumiti ito nang bahagya ngunit pinipigilan niya ang totoong nararamdaman niya. I see in his angelic face and her eyes the happiness that only me can give.
While looking at me, I kissed her tenderly.
Ang malambot niyang labi at ang mabango niyang amoy ang siyang gumigising sa diwa ko ngayon. Pero mas pinili ko ang magkontrol dahil sa pangako ko para sa kanya.
“I love you, love. Alam mo naman na kahit ani gagawin ko sayo diba? Kaya sana, anuman ang mangyari sa akin sana manatili ka.”
Tumango ako at sinabing “I love you more, love. I know and me too will always be with you.”
Hinawakan niya ang kamay ko at niyakap niya akong muli nang mahigpit habang hinahagod ang likuran ko.
END OF FLASHBACK
“Tara na kumain na tayo, I bring some food here.” Pinakita niya ang dala niyang carbonara, fried chicken with tea at sabay naming tinungo ang kusina.
“Niluto ko ’yan para sayo. Dahil buryong-buryo na talaga ako sa bahay.Teka, kumain ka na ba?” tanong nito habang nilalagay sa lamesa ang mga dala niya.
“Not yet, busog ako,” tipid kong sabi.
“Nabusog talaga ako sa pagmamahal mo.” Pagbibiro ko na siyang ikinangiti niya.
Hinampas ako nito sa braso ng mahina. “Bolero ka! Kumain na nga tayo.” Pagyaya niya at umupo na kami sa lamesa at binigyan ako ng plato, kutsara at tinidor.
“Thank you, love, ” Masayang sambit ko at hinawakan ang kanang kamay niya.
“Gusto kong makabawi sayo, sa lahat-lahat. By the way, naalala ko na lahat. Lahat-lahat ng mayroon tayo, mahal ko.”
Halos tumalon ang puso ko ng higpitan niya ang hawak sa kamay ko. Sobrang saya ng nararamdaman ko ngayon, tila hindi ko maipaliwanag; dahil sa wakas naalala niya na lahat.
“I love you so much, Kiel. I am so sorry, I am sorry for my weakness.” Malungkot niyang sabi ngunit pilit na ngiti ang binigay niya sa akin. “Kumain na tayo, lalamig ang pagkain.” Pag-iiba nito sa usapan.
“Sure, love,” sagot ko.
Kumain na nga kami, at hindi na rin ako nagsalita pa dahil ayokong mag-isip pa siya ng kahit ano. Sana gumaling na siya, sana sumaya na kami. Sana rin manatili na lahat sa kanya ang alaala naming dalawa.
I miss you, Sweetie. I miss our old memories together.