Six months had passed... Isang humaharurot na motorbike ang bumabalot sa kalsada ng EDSA sa maynila at sakay-sakay nito ang isang ginoo na nag-ngangalang Arthur. Papunta sya ngayon sa ospital kung saan nakaratay ang pinakamamahal nyang babae na si Amanda. Arthur love that girl very much and he can risk everything just to be with that girl. He risk his own life for her many times secretly. Elementarya pa lamang sila ay nakuha na kaagad ng babae ang atensyon nya. Amanda is a strong independent girl, napakatalino din nito at talagang matapang. It's Arthurs weakness, gusto nya ang mga palaban na babae at matalino kaya naman talagang napana sya ni kupido. But sadly Amanda build a high walls around her and Arthur can't climb the walls. Pero hindi sya sumuko, Arthur stares at her everytime she look away. Arthur admire her beauty miles aways. Pero ngayon ito na ang pagkakataon nya. Pagkakataon na ipakita sa babaeng pinakamamahal nya kung gaano nya kamahal ito. Call him selfish, but all he just want is to prove his love for her. Bumaba si Arthur sa tapat ng MHU medicals at tumakbo papunta sa kwarto kung nasaan si Amanda. Tumawag ang doktor nito kanina at sinabing nagkamalay na ito mula sa coma and he wants to see her awake again. Ipinihit nya na ang seradula ng pintuan ng kwarto nito at laking tuwa niya ng makita si Amanda na nakaupo sa coffee table sa veranda habang malayo ang tanaw. Nakatalikod man ang babae ay kilalang kilala na nya ito. "Amanda." Malumamay na pagtawag nya dito at nagsimulang naglakad palapit sa kanya. Tuwang tuwa sya at hindi niya maitago ang ngiti sa kanyang mukha. Agad syang hinarap ng babae, hindi kagaya noon na palaging nakapostura ang babae ngayon ay pumayat ito at tila bakat na ang nga buto nito sa katawan. Malamya din ang mata nito at tila walang emosyon. Pero kahit na halata ang pagka-hina sa kanyang katawan ay hindi parin maitatago ang natural na kagandahan nito, pamula sa wavy nitong kulay brown na buhok, sa perpektong kilay, tangos ng ilong, perpektong cheekbones, at tamang kurba ng mapulang labi. "You're awake." Tuwang tuwang sabi ni Arthur sabay luhod sa harap ng babae at pinagmasdan ito. Nakatitig din lamang sa kanya ang babae. "Do you know who i am?" Arthur asked habang malumanay na hinihimas ang magkabilang kamay ni Amanda. "I'm sorry but i can't remember you." Walang emosyong sabi ng babae. Napayuko si Arthur at napailing. Just what he expect. "It's okay, i know you can remember me someday." Naka-ngiting sabi nito, pero may lungkot sa kanyang mga mata. Sa isip-isip isip nito ay sana huwag, huwag ng ala-lahanin ni Amanda ang lahat tungkol sa nakaraan. "What's your name?" Tanong ng babae. "I'm Arthur." Naka-ngiting sabi ni Arthur. "What is my relationship with you?" Amanda asked. Napa-isip si Arthur and he come up with an idea. Hindi naman siguro masama kung kahit ngayon lang maramdaman nya naman ang pagmamahal ng dalaga diba? "I'm your boyfriend." Naka-ngiting sabi ni Arthur. Amanda's expression suddenly changed and she stares at him with a questionable face. "You're my boyfriend?" She asked. "Yes i am." Arthur answered. Napayuko si Amanda and now tears is starting to build up on her eyes. "I'm sorry." Humahagul-gul na sabi niya. "Sshhh why are you crying? It's not your fault." Pagpapatahan ni Arthur habang nakayakap kay Amanda. "I'm sorry if i can't remember you. I'm too selfish." Sabi pa ni Amanda. Hinawakan sya ni Arthur sa magkabila nyang balikat at tinitigan. Arthur can't believe na magiging madali lang para sa kanya ang lahat. Unti-unti natutupad na ang pangarap nya. He want Amanda. "I'm not forcing you to remember things. What i want you to know is i love you. All of you. Your flaws. Your mistakes. Your imperfections. I want you and only you. And you can't erase the fact na kahit makalimutan mo ako, mahal parin kita." Arthur said while staring at his girl. Tumahan na sa pag-iyak si Amanda at kaagad na yinakap si Arthur. Amanda feel so safe and loved with Arthur. "You're so cheesy and I'm starting to know why i loved you." Naka-ngiting sabi ni Amanda. Arthur felt pain. Amanda never loved her and it's the most painful truth that he wants to avoid. -- Two months had passed and Amanda is now discharged. Dadalhin na sya ni Arthur sa bahay nilang dalawa and they're going to live together as boyfriend and girlfriend. "Arthur i need to talk to you." Mahinahong sabi ni Amara kay Arthur. Humingang malalim muna si Arthur bago siya harapin. "What now?" Arthur asked. Bakas sa boses nya ang inis kay Amara, because amara used to against all his decision. "Hinayaan kong sakyan ang trip nyo na itago kay Amara ang pagkatao nya. B-But this? Titira sya sayo? Are you fucking insane? Kahit kailan hindi gugustuhing tumira ni Amanda kasama ka. Mika and i planned to take Amanda away from you. And thats final." Amara said seriously. Tinalikuran na ni Amara si Arthur at napasuntok na lamang sya sa pader sa sobrang inis. "F-Fuck!" Sigaw niya pa. -- "What happened love?" Mahinahong tanong sa kanya ni Amanda pagkakita sa kanya. Hinawakan pa ni Amanda ang dumudugong fist ni Arthur dahil sa pag-aalala. "I-Im fine. Lets go home." Naka-ngiting sagot ni Arthur bago niya hinalikan si Amanda sa ulo nito. Pagkaraan ng ilang minuto ay nakadating na kaagad ang driver ni Arthur dala ang isang white mustang. Bumaba ang driver niya at ibinigay sa kanya ang susi. Inalalayan nya munang makasakay si Amanda sa shotgun seat bago sya sumakay sa drivers seat. He start the engine at nagsimula na silang mag drive paalis ng hospital. He held Amandas hand and kissed it, habang ang mga tingin nya ay deretso padin sa kalsada. "I love you---" Hindi nya napagpatuloy ang sasabihin niya dahil napatapak sya ng mabilis sa preno. Dahil may dalawang puting van ang humarang sa dinadaanan nila. "Fuck Amanda are you alright?" Nag-aalalang tanong ni Arthur ng makitang dumudugo ang noo ni Amanda dahil sa pagtama nito sa harapan ng kotse. Hindi nagsasalita si Amanda at tila wala sa sarili. Wala syang marinig sa paligid niya at hindi nya alam ang mga nangyayari. Naguguluhan siya at tila ba may mga naririnig siyang boses ng isang lalaki sa isip niya na nagpapatibok ng mabilis sa puso niya. A sudden memories came on her, yung nga oras na una silang nagkita and she promised to protect that man the first day she met him. At yung mga araw na hindi niya alam ay nahuhulog na pala siya sa lalaki at yung araw na umamin nadin ito sa kanya and they both kissed. Maraming mga ala-ala ang biglang pumasok sa isip ni Amanda at sobrang naguguluhan na siya, pero sa wakas naging malinaw na ang lahat. She finally remembered him, she finally remember the love of his life, the man who make her feel loved and the man who teach her how to love. And that man is no other than.. "Matthew." Walang emosyong tawag niya sa pangalan nito, kasunod ng mga pagpatak ng luha galing sa mata niya. Pero bago pa man rumehistro kay Amanda ang mga nangyayari sa paligid niya ay may bigla na nalamang nag-inject ng kung ano sa kanyang leeg. Kaagad nagdilim ang paningin nya at kaagad ding nawalan ng malay. "Stop!! Anong kailangan nyo?!! " Sigaw ni Arthur ng may dalawang lalaki ang humila sa kanya palabas ng sasakyan. Nakatakip ng maskara ang mga mukha ng lalaki kaya hindi makita ang mga mukha nila. Nagpumiglas si Arthur pero wala na syang nagawa ng iposas ang isa niyang kamay sa isang poste. "Asshole! Touch my girl and i break your neck!" Labas sintidong sigaw niya, pero tinalikuran na siya ng dalawang lalaki. "We're not going to hurt her Arthur." Isang pamilyar na boses ang nagsalita mula sa likod ni Arthur. It's Amara. "You don't have to do this Amara. Hindi nyo kailangang ilayo sakin si Amanda. Pakiusap." Pagmama-kaawa niya. "You're being too emotional Arthur. Understandable but unnecessary. Kinausap na kita, sinabihan na kita ng paulit-ulit pero hindi ka nakinig. Remember what our professor told us? If you are not meant for that person madaming signs ang pipigil sa inyo pero kung babaliwalain mo ang signs sa huli sasaktan ka niya and that is lords way para sabihing hindi talaga kayo para sa isat-isa. Pero ngayon ako na ang pumigil sa inyong dalawa, dahil ayoko nang masaktan ka pa ni Amanda o siya ang masaktan mo. Ayoko ng magkaroon pa sya ng panibagong isipin because of your infatuation Arthur. " Seryosong sabi sa kanya ni Amara. "Hindi infatuation ang pagtingin ko kay Amanda. It's pure love, true love." Naluluhang sabi ni Arthur. "It's not love Arthur. Because if you truly love her, you can set her free." Amara said. "Let's stop this Amara. We're going to take Amanda away from here bago pa siya magkaroon ng malay." Seryosong sabi ni Mika. Tumango sa kanya si Amara at akmang tatalikuran ni nila si Arthur ng magsalita pa ito. "You know how much i love her. So please, wag niyo sana akong ipakalimot sa kanya. Hindi ko makakaya kung kahit ala-ala nya nalang tungkol sakin ay mawala pa. And I am very sorry for everything. She was never been mine but losing her broke my heart. And i don't know if i can live without her." Sabi pa niya. "Sana naisip mo kung gaano kasakit yung ginawa mo kay Amanda na ipakalimot sa kanya yung nag-iisang tao na nagbigay kabuluhan sa buhay niya. Your battle ends here Arthur. Please try to live a happy life without her." Seryosong sabi ni Mika bago nila tuluyang iwan si Arthur. Sumakay na sina Amara and Mika sa van kung nasaan nakahiga ang natutulog na si Amanda. "It's all gonna be alright." Naka-ngiting bulong ni Amara kay Amanda. To be continued...
I-download Novelah App
Maaari kang magbasa ng higit pang mga kabanata. Makakahanap ka ng iba pang magagandang kwento sa Novelah.
Love the novel! Highly recommended ....
21/05/2022
0good
28/10/2024
0like your story but not really
25/10/2024
0Tingnan Lahat