Chapter 9
Chie's Pov
"Sumakay ka." Nagulat ako ng huminto ang sasakyan ni Jake. 
"Bakit?" Sabi ko. 
"Sumakay ka." Napatingin ako kay Jake. Nakasimangot ang mukha niya. Ito ay isang problema. Ganyan na siya simula nung kasama niya si Janzen. 
"Oh?" sabi ko sa kanya. 
"Bingi ka ba?" 
"Tara na Chie, mukhang bad mood 'tong isang 'to," mahinang sabi ni Manong sa kanya. Sumakay na lang ako, para walang gulo. Ang isang ito ay mahirap talunin. Nanahimik ako sa tabi ni Jake, and before I knew it, nakarating na kami. Unang lumabas ang loko. 
"Nangyari doon?" sabi sa akin ni manong. 
"Hindi ko alam."
 "Oh siya! Layuan mo na lang ang ugali ng batang ‘yan." Tumango lang ako sa kanya.  
"Sige, alis na ako. Mag-ingat ka." Isang ngiti lang ang binigay niya sa akin. Bago ako bumaba, tumingin muna ako sa labasan. Mahirap na ulit bigyan ng issue nung nakita nila akong nakasakay sa kotse ng idol nila. Bakit ganyan ang mga tao? Kapag mayaman ka, sasaludo ka ng karamihan, pero kapag mahirap ka, tatapakan ka lang dahil pera na ang basehan. Sana hindi sila ganoon. Sana maging pantay sila sa lahat ng bagay kaya kahit anong gawin nila sa akin hindi ko sila pinapansin. Bakit? Dahil walang sense kung ipapaliwanag mo sa mga taong sarado ang isip na pinakikinggan lang nila ang taong mas makapangyarihan sa lahat, maganda, at guwapo. ‘Yan ang basehan ng mga tao ngayon. Pakiramdam ko konti lang ang mga taong dumadaan. Mabilis akong bumaba at muntik na akong matumba, pero may pumigil sa akin. Ako ay napakalapit. Nang pag-angat ko si Janzen, nakatingin siya sa akin at nakangiti. Napayuko ako bigla sa hiya. lagi akong lampa. 
"Mahuhuli na tayo?" sabay hila niya sa akin. Natigilan ako ng sumunod sa kanya. Huwag niyang sabihing dito rin siya mag-aaral. Hala na! Paano ito? Kung isang course lang ang kukunin namon, mas nakakatakot kung pareho sila ng course. Gusto kong magtanong, pero hindi ko magawa. Minsan ko lang nakilala si Janzen dahil dito rin siya nagbakasyon, at madalas ko siyang kausapin, hindi tulad ni Jake na walang ginawa kundi ang makisama sa mga kaibigan niya kahit bakasyon. Sinundan ko siya nang mapansin kong pareho pala kami ng direksyon. Nang malapit na kami sa isang room, napatingin ako sa kanya. Tumingin siya sa kanan; Naghinala ako na kasama namin siya. Hindi ko alam kung natatawa ako sa sitwasyon ng dalawang magpinsan. Naiinis na sa kanya iyong isa, ‘yong isa naman, ewan ko ba, kusa niyang inaasar si Jake o dahil pakiramdam niya ay ayaw sa kanya ng pinsan niya. Hindi ko napigilang hilahin si Janzen papunta sa kabilang room na walang gumagamit ngayon sa tabi namin. 
"Bakit?" sabi niya sa akin. Hindi ko alam kung nagpapanggap lang siya. Seryoso akong nakatingin sa kanya. Walang pagbabago sa kanya. Nahiya naman ako bigla. Iniwan ko siya. Dali-dali akong pumasok nang maalala kong katabi ko pala si Jake.  
"Chie." Napalingon ako sa sigaw ni Janzen na nakahanap na siya ng mauupuan sa unahan niya. Hindi ko alam kung seryoso ba talaga siya sa harapan. Sa pagkakaalam ko, genius lang ang nasa unahan. Kadalasan kasi lalaki ang nasa likod at babae lang ang kadalasang nasa harap. 
"Eto oh! May bakante pa," sabi niya sa akin. Hindi ko alam kung paano ako magrereact sa kanya. Napatingin ako ngayon kay Jake, nakakunot ang noo niya. Hindi na ako nagulat na hindi niya maipinta ang mukha niya ng ganoon. 
"Subukan mo," mahinang sabi sa akin ni Jake. Ang gulo ko kasi. Napatingin ako kay Roy na ngayon ay busy sa tabi niya. Ang isang ito ay hindi talaga maaasahan, bagaman. Kung tutuusin, kasalanan ko naman. Tinutupad niya lang ang pangako ko sa kanya na hindi kami mag-uusap na parang hindi kami magkakilala, at pareho siya sa akin. Wala siyang pakialam sa nangyari sa akin. Alam kong nasasaktan siya, pero kailangan niyang tuparin dahil ang tagal niyang nanahimik. Hinding-hindi ko siya kakausapin; ‘yon ang sinabi ko sa kanya. Natatakot lang siyang mahiwalay sa akin. 
"Shit." boses ni Jake ang nagpagising sa akin. Seryoso siya. Pinili ko ang side niya. 
"Bakit kayo magkasama?" Lumingon ako kay Jake ng ilang daang beses. Nakita niya ba kami? 
"Bakit hindi mo ako sinundan? Hinintay mo talaga siya." Anong sinasabi nya? 
"Hindi ko na siya hinintay. Nagkataon lang na sabay kaming pumasok. 
"Shit!" Nagulat ako sa gulat. Nakakatakot siya. Dito nagsimula itong tigre. 
"Anong ginagawa niyo together? Sabihin mong hinintay mo siya. Syempre magkasama kayo, tapos hinintay mo siya. Ngayon sabihin sa akin na ito ay isang pagkakataon. 
"Hindi ko siya hinintay; iniwasan ko ‘yong mga fans mo nung nakita nila akong nakasakay sa kotse mo. Alam mo namang gagawin nila ‘yon para sayo." Hindi ko maiwasang ipaliwanag sa kanya ng mahina na kami lang ang nakakarinig. Biglang na tahimik si Jake sa sinabi ko. 
"Fine! Pero wag kang lalapit sa kanya." Kahit hindi niya sabihin, alam kong pinsan niya ang tinutukoy niya. Nung pinili ko dito, tahimik lang ‘yong pinsan niya. Bigla akong naawa sa kanya dahil wala siyang kausap kundi ako at ang mga kaibigan ni Jake na kilala niya talaga. 
"Hindi ka ba naaawa sa pinsan mo; hindi mo man lang niya kinakausap." 
"Sobrang tanga 'yan, 'yong isang 'yon. Lilipat ba siya ng walang kasama? First time niya siguro 'to, at wala siyang kakilala dito. Isipin mo kasi utak mo." Hindi na lang ako nagsalita. Wala raw nakakaalam na invisible siya. Walang kinalaman sa kanya ang kanyang pinsan; bakit siya ganyan? Huminto si Jake nang magsimula na magturo sa mga prof. Nanahimik na kami hanggang sa mag-lunch dahil half day lang kami. Nauna akong lumabas at iniwan sila. Hindi ko alam kung saan ako dinala ng aking mga paa; Gusto ko lang ng katahimikan, kahit ngayon. Madalas akong tumambay dito kung saan may mga batang naglalaro, at may ilan na seryoso sa kanilang talento; mayroon silang isang bagay tulad ng pagguhit; isang tingin lang at magugulat ka na lang kapag tapos na sila; ang galing nila. May ibang nagbabasa ng libro kaya madalas akong tumambay dito kapag kasama ko kasi parang napapasaya nila ako. Ayon nagpaalam na ako sa kanila. Pumunta ako ng grocery nang nararamdaman kong may nakatingin sa akin. Tuwing lumingon ako, wala na ang lalaking nakaitim na sumusunod sa akin. Nagmamadali akong kunin ang napkin, ang tanging dala ko. Dali-dali akong pumunta sa cashier nang mabayaran ko, at dali-dali akong lumabas nang hindi lumilingon. Naghanap ako ng masasakyan; buti na lang at may tricycle na papunta sa subdivision na tinutuluyan ko sa mansyon ni Jake. Sumakay ako kay kuya dahil mukha siyang kasing edad ko lang. Pagsakay ko sa tricycle, nakahinga lang ako ng maluwag. Pumara ako kay kuya at mabilis na nagbayad. Bababa na sana ako ng lumingon ako sa gilid. Naramdaman ko ang anino ng isang lalaki na sumusunod sa akin, at bigla akong kinabahan. Mabilis kong binuksan ang gate pagkapasok ko. Hindi ko napansin si Jake sa harapan ko; Bigla akong nahulog sa katawan niya. Hindi ko alam kung nakaramdam ako ng sakit dahil sa tindi ng kaba at takot na nararamdaman ko. Tumingin sa’kin ng seryoso si Jake. 
"Namumutla ka?" mahina niyang sabi. Napabangon ako sa sinabi ni Jake. 
"No," mahinang sabi ko sa kanya. 
"Wala lang. Malamang namumutla ka." Napaatras ako sa sigaw ni Jake. 
"Ano?" sabi ulit niya sa akin. 
"Ano kasi may napansin akong parang may sumusunod sa akin? Kanina ko pa siya napansin nung nag-grocery ako." Tinignan niya ako ng seryoso. 
"Nilapitan ka ba niya? Anong sabi niya sayo?" Naguluhan ako sa reaksyon ni Jake. 
"Oh!" ‘yon lang nasabi ko. 
"Wala. Pasok ka na?" Mabilis niya akong tinalikuran. Napatingin ako sa kanya, at kinuha niya ang phone niya na parang may tinatawagan. Parang hindi ako makakagalaw sa kinatatayuan ko ng may mapansin akong anino. 
"Hoy!" napasigaw ako sa gulat. 
"Bakit?" Tinawanan lang ako ni Janzen na ngayon ay nakaharap sa akin. Kinabahan ako at natakot; Akala ko sinusundan ako ng lalaking iyon. Siya lang ‘yon. 
"Naramdaman mo bang nakakita ka ng multo?" sinabi niya. Nabigla ako. Nakita ko ‘yong lalaki kanina. Ang isang bagay na hindi ko makakalimutan ay ang iyong sapatos. Pagtingin ko sa sapatos ni Janzen, pareho sila ng lalaking nakita ko. Pero bakit niya ako sinusundan? Magkasama kami sa isang bahay, at ano ang plano niya sa buhay? May nagawa ba akong mali sa kanya? Biglang na gulo ang isip ko sa nangyari sa akin ngayon. Tinalikuran ko si Janzen at hindi ko siya hinarap o kinausap. Nagmamadali akong pumasok sa kuwarto ko. Mukhang kailangan kong mag-ingat. Hindi mapagkakatiwalaan ang pinsan ni Jake kaya pilit akong nilalayo ni Jake kay Janzen. Bigla na lang sumakit ulo ko. Ang daming gumugulo sa isip ko dahil may sumunod sa akin ngayon—si Janzen suspect ko, o baka nagkataon lang na nawawala ang sapatos nila. Iba kasi ang suot niya, imbes na itim ang suot niya, parang akala mo nagse-celebrate ng birthday niya. Kailangan ko ng kaunting pahinga. Nahulog ako sa kama ko.