Chapter 49
   Chie's Pov
Unti-unting bumabalik ang lakas ko dahil sa walang sawang pag-aalaga sa akin ni Jake na kahit na sabihin ko na iwan niya ako pero ang loko ang kulit minsan tinataguan ko siya kapag nawala siya saglit sa buhay ko.
Nandito ako ngayon sa park mag-isa, nakatingin sa mga batang naglalaro. Bigla akong na lungkot. Dapat kasing laki ng baby ko. Hanggang ngayon, hindi pa rin mawala sa akin ang aking nakaraan. Kahit anong pilit kong iwasan, bumabalik sa isip ko ito sa tuwing nakakakita ako ng mga bata, lalo na ang edad nila. Naramdaman ko na lang ang pagpatak ng mga luha ko. Pinunasan ko ito, nakangiti, humarap sa mga bata. Naramdaman kong may tumapik sa akin. Lumingon ako sa pinanggalingan ko, at paglingon ko, natigilan ako ng makita ko si Joana. Si Joana, nakita ko, iba. Parang may nagbago sa kan'ya. Siya ‘yong taong hindi puwedeng umalis ng walang make-up, pero bakit siya ganito? Dahil may kakaiba sa kan'ya. Napaatras ako sa takot sa kan'ya. Ito ay baliw dahil ito ay baliw; Hindi ko alam kung ano ang nasa utak niya. Kung hindi lang ako buntis, haharapin ko siya sa lahat ng ginawa niya, at hindi ko siya hahayaang mawala. Lalaban ako hangga't kaya ko, pero sa ngayon kailangan kong lumayo. Tumayo ako palayo sa kan'ya. Lumapit siya sa akin, at napaatras ako nang matamaan ako ng bato. Napapikit ako nang nararamdaman kong may humawak sa akin, at muntik na akong mahulog. Nagising ako ng hinawakan ako ni Joana. Natulala ako sa kan'ya. Ngumiti lang siya sa akin. Naguluhan ako sa kinikilos ni Joana. Luminga-linga ako sa paligid kung may kasama ba siya, at bigla nila akong dinala sa kung saan. Lumayo ulit ako sa kan'ya.
"Sorry," mahinang sabi ni Joana na ikinagulat ko. Seryoso siya. 
"Alam kong hindi ako madaling paniwalaan. Puwede ba tayong mag-usap?" Maniniwala ba ako sa sinabi niya? 
"Chie, alam ko ang laki ng kasalanan ko sa'yo. Kung kaya kong bawiin, gagawin ko." Nagulat ako ng biglang lumuhod si Joana. Napatingin ako sa mga tao. Nakakahiya na ginawa niya ito sa harap nila, o isa ito sa mga plano niya para mag mukha siyang bayani sa mata ng mga tao. 
"Tumayo ka!" mahinang sabi ko sa kan'ya. 
"Pakiusap!" sabi niya sa akin. Sa hiya ko, hinarap ko si Joana. tumango lang ako. Napatayo si Joana ng bigla niya akong hilahin. Sinundan ko lang siya. Paglabas namin, kinabahan ako. 
Sabi ko na may plano soya. Hindi ko na inaway si Joana. Pinasakay niya ako, at nasa tabi ko naman si Joana. Kinabahan ako ng sobra. 
"Wag ka ng masyadong mag-isip. Buntis ka pa. Masisira ang baby mo." Hinawakan lang niya ang kamay ko. 
Hanggang sa napahinto ang sinasakyan namin. Bumaba si Joana ng may kausap siya sa labas, at hinahanap ko ang phone ko. Ito na ang pagkakataon ko. Natampal ko ang mukha ko. Ngayon ko pa nakalimutang dalhin kung kailan kailangan ko talaga. Biglang bumukas ang pinto at napatingin ako kay Joana.
"Halika na, Chie. Okay na ang lahat." Hinawakan niya ang kamay ko. Sinundan ko lang siya palabas. Paglabas ko nagulat ako. Bakit nandito kami sa may malaking puno at may mga disenyo pa? Uso na ba ngayon na nasa gubat ang tagpuan dahil madalas akong pasaway?
“Nagtataka kung bakit kita dinala dito. 
Well, humingi ako ng tawad sa iyo ng marami. Bukod doon, gusto kong tahimik ang lugar; maaari kang sumigaw at maaari kang umiyak nang malaya," sabi ni Joana. Nabunggo ba ito? 
"Unang-una, bago ako mag-drama, sana magustuhan niyo ‘yong simpleng bagay na hinanda namin. Alam ko naman na kakaiba, 'di ba, ang mag-effort para lang makausap ka. 
Well, kung kinakailangan, gagawin ko
Isa pa, hindi lang naman ako ang gumawa nito; tinulungan nila ako. Sabi nila, ang bait mo raw. Well, totoo naman, ang bait mo talaga. Isa pa, ikaw lang ang tao na, bukod sa ginawan na namin ng lahat-lahat, ikaw pa ang unang nagpatawad sa amin."
"Pinagsasabi mo." Hindi ako makasabat kanina pa, kasi ang weird niya eh!
"Kain na tayo. Tanghali na. Ikaw naman?" tinawanan niya lang ako. 
"Hoy! Hindi nakakalason. Tignan mo." Napatingin ako sa kan’ya na sarap na sarap sa kinakain niya, at bigla akong nagutom sa kinakain niya. Kumuha ako ng plato at kumain na din. Nasiyahan ako sa kan'yang atsara; tama lang ang asim. Busog na ako. Nagulat ako nang iabot sa akin ni Joana ang orange na siya talaga nagbalat.
"Salamat." Kinuha ko iyon sa kamay niya at kinain. Para hindi ako makatayo ng buo. Ngumiti lang si Joana at tumingin sa malayo. Sinamaan ko ng tingin si Joana. Tinignan ko ang bawat galaw niya. Ramdam mo na pinipilit niyang ngumiti sa harap ko, pero ang bigat-bigat sa dibdib niya. 
"Kung hindi mo na kaya, umiyak ka. ‘Yan ang natutunan ko sa isa kong kaibigan." Naalala ko si Nica; kumusta na siya? Ano ang nararamdaman niya sa kapatid ni Erika? Nagulat ako. Hindi ko na naitanong kay Erika dahil ayoko nang madagdagan pa ang gulo ng kapatid niya. Humarap sa akin si Joana. Umiyak siya. Nakatingin lang ako sa kan'ya, hindi ko alam ang sasabihin. 
"Chie, ayoko ng ganito. Hindi ako mahilig manakit ng tao. Nadala lang ako sa nararamdaman ko. Alam kong wala akong karapatan magalit o magselos pero iba ang tingin sa'yo ni Jake at ito ang dahilan kung bakit. Galit ako saiyo. Simula noon ikaw na ang naging tulay sa plano namin
pero hindi niya alam na sa bawat galaw niya, nalalaman namin. 
Nalaman din namin na sa iisang bahay lang kayo nakatira, kaya nga pumasok si Janzen sa buhay niyo. Pero ang sabi naman ni Janzen, masama daw ang ugali ni Jake sa'yo, pero hindi ako naniniwala. Kahit gaano kasama ang isang tao, kapag kadugo, kadugo pa rin. Pakiramdam ko ay inilalayo ka lang ni Janzen sa gulo pero hindi ako tanga pero iba ang utak niya. Minsan nga, nakikita namin kung paano ka tignan ni Jake. Pero alam mo, ang nakakatawa, para kaming mga sira ulo na kami-kami lang ang nag gagantihan. Ramdam ko na naglalaro siya ng apoy para ilayo ka marami akong kasalanan sa kan'ya pero pinatawad niya ako at niligawan pero dahil naging makasarili ako inalok ko siya na maging girlfriend ko siya. pumayag naman siya." 
“Teka nga, ano ba ang pinupunto mo? Puwede bang i-shortcut na lang? Aabutin tayo ng siyam-siyam nito." Napakamot na lang si Joana.
"Makinig ka na lang." 
"Oo!"
"Ginamit ka namin. Simula noon, 
Simula noon, sinubukan naming alamin hanggang saan ang pagprotekta sa'yo. Ang plano ko lang ay galitin ka. Pero matapang ka. Naiinis ako sa'yo. Hindi ko sinasadyang itulak ka. Badtrip ako dahil sa’yo. Tinulak kita palayo. Pero nakaramdam ako ng kaba sa iyo. Pero iyon lang ang tanging paraan para mawala ang kaba ko. Pero naghintay ako na si Jake ang tumulong sa'yo. Habang magkatabi kami, wala siyang ginawa kundi ang nakatingin lang sa'yo. Buti na lang at dumating si Jarrie para tulungan ka, pero alam mo nanghihina ako kapag nakikita kitang duguan. Chie, sorry sa nagawa ko." Hindi ko na mapigilan umiyak sa harap niya. Gusto ko siyang saktan, pero hindi ko magawang.
"Saktan mo ako, Chie, I deserve to hurt me. Katulad ng ginawa ni Roy noong nalaman niyang may kinalaman ako sa’yo." Nagulat ako sa sinabi ni Joana. Anong ginawa ni Roy sa kanila? Ito na nga ang kinakatakot ko, na kahit si Roy ay nadadamay.
"Anong ginawa ng best friend ko. sayo?"
"Simple lang. Binuhusan lang kami ng mga kaibigan ko ng putik. Hindi pa siya nasisiyahan; pinalakad niya kami hanggang sa makabalik kami sa bahay namin. Hindi namin masasabi kung ano ang nangyari sa amin, ngunit maari kaming tulungan kami.” Nagulat ako sa ginawa ni Roy. Ginawa niya iyon. 
"Natatakot, tumahimik kami. Kilala namin si Roy. Alam namin kung paano siya magalit, ang gusto lang namin ay makaganti kay Jake. Pinahirapan namin si Jake. Tinuruan namin siya ng leksyon. Tinuruan namin si Jake na magbago at nagbago nga siya. Dahil saiyo malaki na ang pinagbago niya. 
Tumulong siya sa mga mahihirap at isa na siya sa mga tumutulong sa mga nabubully. Ang dami kong natutunan dahil sa'yo. Pero alam mo, mas nanaig ang galit ko sa'yo. Wala ka nga, pero ang utak niya ay nasa'yo pa rin. Inakit ko siya, pero wala eh! Ikaw pa rin ang tinitibok ng puso niya, at masakit dahil harap-harapan niya itong sinabi sa akin. Tumatak iyon sa utak ko. Sabi ko sa sarili ko, hinding-hindi kayo magkikita, pero nalaman ko na pumunta si Jake sa Barangay Paraiso—iyon ang sabi ng isa sa mga katiwala. Nagtaka ako, kasi hindi iiwan ni Jake ang negosyo niya maliban na lang kung nahanap ka na niya. Sinundan ko siya at napagtanto kong kasama ka niya. Galit ako sa'yo. Galit ako sa'yo muli, dahil ikaw at ikaw pa rin ang pinili niya. Hindi ba't unfair iyon?
Sabi ko maghihiganti ako pero mabait pa rin sa akin ang tadhana. Nakita ko ang ilang kaklase namin ni Jake sa elem. Alam ko ang kahinaan na ginamit ko sa kanila sa tahimik nilang mundo. Ginamit ko ang kahinaan nila. Alam kong galit sila kay Jake ‘yon ang ginamit ko pero ngayon nagsisisi ako sa ginawa ko. Alam kong galit nila kay Jake ang ginamit ko, pero ngayon nagsisisi na ako sa ginawa ko. Dinamay ko sila sa galit ko, at lalo ko pa silang ginalit nang ipamukha ko na mahal na mahal ko si Jake. Pasensiya na sa lahat ng kagagahan na ginawa ko, pero alam ko, hindi ko deserve ang patawad mula sa'yo. Pero bakit ganoon! Bakit ang bait mo? Bakit mo ito ginagawa sa akin." Umiiyak na humarap sa akin si Joana. 
"Kung may natutunan man ako. Huwag kang magpadala sa bugso ng damdamin at huwag kang gagawa ng bagay na pagsisisihan mo." 
"Alam mo ba ang dahilan kung bakit hindi na kita sinaktan ay dahil hindi matatapos ang gulo kung gaganti lang tayo. Kung susuriin natin ang kalalabasan ng iyong katwiran, pero kahit ganoon, baka magkaiba tayo ng pananaw sa akin, simpleng bagay lang pero sa iyo, sana hindi ito mauwi sa sakit. Pinatawad kita dahil alam kong hindi titigil si Roy na saktan ka. 
"Ginawa ni Roy ang ginawa niya sa akin kasama ang tatlo kong kasama habang nakatali ako at may hawak na tarpaulin na sobrang nakakahiya. Marami ang nakakita sa amin, pero ang tatlo hindi namukhaan samantala ako expose ang buong mukha ko
"Ginawa ni Roy?" Tumango si Joana.
 "Kasalanan niyo naman kasi."
 "Napatawad mo na ba ako?" 
"Kakausapin ba kita kung galit ako sa’yo? Isa pa, nakikiusap ako sa'yo: ‘wag kang gagawa ng kalokohan. Kung gusto mo, ibibigay ko sa'yo si Jake. " 
"No! I accept it. Don't tell me galit ka pa rin kay Jake. Alam mo naman na pinoprotektahan ka ni Jake sa maling paraan. Ang tanga naman ni Jake minsan. Wag ka nang magalit. Ako lang kasi ang baliw na dinamay ko pa sila. Please, Chie.”
"Hindi ko alam, natatakot akong magtiwala." 
"Pero bakit mo kami pinatawad."
"Para sa katahimikan. Alam mo humaba ang kuwento nating, inabot na tayo ng hapon." Nagtatawanan kami ni Joana. 
"Sorry." Lumingon ako at nagulat ako sa nakita ko. Nakaluhod pa rin ang tatlo. 
"Tumayo na kayo." sabi ko sa kanila. Tumayo silang tatlo na may dalang pagkain. Niligpit na pala nila ‘yong kinain namin kanina ngayon may barbecue, kikiam, kwek-kwek at fish balls. Nagutom ako bigla, kaya ako kumuha barbecue, kwek kwek, kikiam and the last is fishball, kumain ako ng marami. 
"Pakiramdam ko sinusuhulan mo ako ng pagkain." Nagtatawanan kami. Ang sarap kasama nila. Nadala lang ng galit ngayon hindi ko pinagsisihan na pinatawad ko sila. Dahil naniniwala ako na ang bawat tao ay may kabutihan sa loob, ang tanging pinakamagandang bagay ay ipakita ang iyong kabutihan sa kanila. Dahil sa bandang huli ay gagantimpalaan ka rin ng kabutihan. Ngayon tama ako. Niyaya ko na ang mga kasama ko, hanggang sa hinatid nila ako. Gabi na. Nagpaalam na ako sa kan'ya. Maingat kong binuksan ang gate. Nanibago ako, bakit naka-lock pa rin? Hindi pa ba umuwi si Jake? Nawala ka ba? Ibig sabihin ligtas ako. Tumuloy na ako sa bahay at agad na pumasok sa kuwarto dahil sa dami ng nakain ko. Nadapa ako, pinikit ko ang mga mata ko, hanggang sa nakatulog ako."