Chapter 26

Chapter 26
In life there will always be a lesson to learn. We always tend to make mistake but we always learn in each mistakes in life. Learning is a process. Accepting the truth is a must. Believing in ourselves is a great achievement in life. Loving ourselves is beyond perfect.
Self love will always be the first thing to do. It’s always the process of healing and getting braver each day passes by.
As time passed, I learned to give importance of my life and love myself dearly. Masaktan man ulit ako, alam ko na sa sarili ko na kakayanin ko. Hindi dahil nasaktan na ako kundi dahil mas lalo kung minahal ang sarili ko na kaya ko ng umahon kapag bumagsak muli.
If someone will be back and hurt me again, I’ll just laughed and smile. Mas mahal ko na ang sarili ko.
"Hoy gagi ano nginingiti ngiti mo riyan?"
Napawi ang ngiti ko at napaangat ako ng tingin kay Shane. Kahit kailan talaga ‘tong babaeng ‘to, panira ng moment always.
"Wala." I scoffed.
"Anong wala? Ano ‘to teh! Inlove ka na ba kay papi Anjo? Oh no! Bawal! Kahit gago ‘yong manok ko pero ang aking boto ay para pa rin kay fafa CJ yummy."
I glared at her. "Nag agahan ka ba? Ba’t napaka-pasmado yata niyang bibig mo?"
Natawa siya at itinaas ang kamay. "Joke lang naman, seryoso mo. Nakakawala ng ganda ‘yan teh!"
"Ewan ko sa ‘yo. Magtrabaho ka na nga riyan. Ginawa mong tambayan ‘tong shop ko,"
Napabuntong hininga ako habang nakapikit. Iniisip ko kasi si Anjo. He still insist to court me even if I tell him everyday to stop because I don’t want to have a relationship with anyone anymore. It’s stressing and traumatizing.
I massage the bridge of my nose problematically. Gwapo si Anjo pero ‘di ko talaga bet eh. Anjo is an ideal man and a better man but I don’t wanna force myself to him. Ayokong subukan at pagdating sa huli ay pagsisisihan ko.
I stood up and fix my fitted backless black dress two inches above the knee. I check my face to see if my make up was in a right place. I’m all good. After being satisfied of how I look, I walk to the counter. 
Minsan ako na rin ang nasa counter part ng shop kasi gusto ko lang. Wala rin naman akong ibang pinagkaka-abalahan kundi ‘tong shop lang. 
"Miss, do you have any specific menu for today?"
Napaangat ako ng tingin sa nagsalita. I blink twice. My mouth parted and I look at the person in front of me with shock.
I cleared my throat before speaking. "Ahm... Shane!" I called her.
"‘Teh? Po? Bakit? Ay igop omg! Hala s-si.. si ano ba ‘yan? Putangina gago,"
Napapikit ako ng mariin. Manahimik ka na lang please. 
"Give him the menu and serve it on the table he wants, pasok muna ako sa kusina, ikaw muna ang bahala riyan."
Before she can even protest, I walk towards the kitchen. Sinarado ko ang pintuan at pagod na napasandal doon. Is the destiny really fucking me up? Kasi kung oo aba putangina naman.
Ano ‘tong sinabi ko sa sarili ko na okay na ako? Hindi pa rin pala eh. Everytime I remember all the things they did, I’d always crawled up and cry. Three years isn’t enough to make me forget all bad things happened.
I enhaled deeply and wipe my tears. Kinuha ko ang phone ko sa bag at sinagot ang tawag. Anjo’s calling.
"Hello Anj?"
"Hi Eli! How are you?"
Napangiti ako. "I’m fine, how ‘bout you? And napatawag ka?"
"Ah mabuti naman at okay ka lang. Maayos lang din ako at kaya ako napatawag kasi malapit na ako sa shop mo, gusto lang kitang bisitahin at actually nasa hagdanan na ako."
Umayos ako ng tayo at nanalamin. Good thing I did wear a waterproof make up.
"Sige sasalubungin kita sa main door,"
"Sige Eli, salamat."
Lumabas na ako sa kitchen at naabutan ko si Shane na kausap ‘yong lalaki. Napabuntong hininga na lang ako at naglakad papuntang glass door. I saw him, watching me intently and it makes me trembled. How can he do that? As if he—no I won’t go there.
"Eli!"
"Hi Anj! Pasok ka,"
Nakangiting tumabi siya sa akin paglakad papasok at naupo sa table malapit kay... Napabuntong hininga ako at umupo paharap sa kanya.
"Eli mabuti naman at pumayag kang bisitahin kita, day off ko kasi at wala akong magawa."
Hilaw akong ngumiti sa kanya. Am I too bad na kahit siya ‘yong kausap at kasama ko pero ibang tao ang iniisip ko?
"Anytime naman pwede kang bumisita rito Anjo! Wala namang kaso sa ‘kin ‘yon since wala naman masyadong mga tao sa mga araw na ‘to,"
"Baka lang kasi ay maabala kita. Ayoko namang makaabala sa ‘yo."
Napangiti ako. "No, it’s okay. Hindi ka naman bago sa akin!"
"Still ay—"
"No! I insist! Shane!" I called her without facing at my back. I’m sure nasa likod ko siya at ayokong makita si ano, nvm.
"Ateng? Bakit po?"
I smirk. Naks may po, magalang kunyari kasi nasa trabaho.
"Paki serve ‘yong order namin."
Tumango siya. "Sige po. Ahhh.. ‘teh pwede ba tayo mag usap saglit?"
Kumunot ang noo ko. "Anj usap lang kami ha, balik ako later." Tumango siya kaya sumunod ako kay Shane, not minding the cold and sharp stares of someone at my back. I can feel it, someone's looking at me and I saw it on my peripheral vision.
"Ano?" Tanong ko agad sa kanya pagkadating sa kusina.
"Kasi ‘teh! Ganito ‘yan. Kapag may kasalanan sa ‘tin ang tao ay papatawarin naman natin ito kahit gaano kalaki ‘di ba? Sabi nga nila kung ang diyos nga ay marunong magpatawad, tayo pa kaya? Ba—"
"Anong gusto mong sabihin? Patawarin ko siya kahit alam mong gaano kasakit ‘yong ginawa niya? ‘Yon ba ‘yong ibig mong sabihin?"
Sumeryoso bigla ang mukha niya. "Joke lang naman sana ‘yong kanina pero sineryoso puta, hirap naman kapag ‘yong kausap mo ‘di marunong mag consider ng jokes, hahay buhay." She murmured it pero dahil tahimik ang paligid ay rinig ko pa rin.
"Shane ano ba talaga ang gusto mong sabihin?"
She pouted. "Kasi naman ate, nag usap kami ni manok ko kanina ‘di ba. Kaya raw siya nagpunta rito kasi gusto ka niyang makausap. Kahit sandali lang daw, baka naman pwede mong pagbigyan, closure kumbaga."
Napailing ako at napapikit ng mariin. Ito ‘yong mga bagay na ayaw na ayaw kong pag usapan at mangyari kahit kailan. How? How could I talk without getting emotional and cried?
"Alam kong masakit ‘yong nangyari. Nakita ko kung paano mo sinaktan ang sarili mo, kung paano mo muntik kitilin ang buhay mo, kung paano ka unti-unting bumangon, kung paano ka unti-unting sumaya at kung paano ka naka-ahon at naging masaya. Nakita ko lahat lahat ng nangyari sa ‘yo sa loob ng tatlong taon. Galit din ako sa mga taong nanakit sa ‘yo kahit ‘di ko pa sila nakikita. Pero ate sabay naman nating natutunan ‘to sa Simbahan ‘di ba? Masakit. Kahit ‘di ko naranasan pero alam ko kung gaano kasakit ‘yon pero siguro naman ‘di ba ito na ‘yong time para pakawalan ang sakit at hayaan ang mga taong nanakit. Free yourself from all heartaches and pain you’ve experience from those past years. Let yourself free from everything and  just be happy. Closure, that's what you two needed. Hayaan mo siyang ipaliwanag ‘yong side niya, mag usap kayo at after nun, ikaw na bahalang mag decide kung mapapatawad mo pa ba siya o hindi."
Napasinghap ako at napahikbi. She immediately run to me and hug me tightly. I cried on her shoulder. The same shoulder I lean on for the past three years. I love her for staying in to me.
We remain in that position for almost a minute. I enhaled deeply and wipe my tears. I look at her with a smile plastered on my lips. 
I held her hands. "Thank you, Shane. For everything."
Nang dahil sa sinabi niya ay naliwanagan ako. Oo nga naman at sinaktan nila ako pero hindi ibig sabihin nun ay wala na silang karapatang humingi ng tawad at wala akong karapatang hindi sila patawarin. 
People tend to hurt us but it’s always their choice. Hayaan silang malunod sa konsensya. Forgiving people isn’t as easy as hurting people but if we forgive those people who hurt us means we are so strong. We are strong enough because despites of everything they’ve done, we still had the courage to forgive them.
"Papasukin ko siya rito ‘teh ha? ‘Di naman kasi kayo pwedeng mag usap sa labas. Nando’n si Anjo at baka makita kayo. Alam mo na, mahirap ‘yon, gulo ‘yon."
I nodded. "Go, I'm ready."
Inayos ko ang sarili at huminga muna ng malalim. I know, I can definitely do this. It’s always okay to cry, to breakdown, we are people. We cry because we are strong.
Napatuwid ako ng tayo nang may tumikhim. My heart beats so fast as I look into his deep black eyes. The eyes I'm longing for years now. The same eyes I fell three years ago.
Kahit ilang taon na ang lumipas, I won't deny, I miss him so much. He’s still handsome even if he’s just wearing a simple clothes—black v-neck shirt that makes him hotter, ripped jeans and his branded shoes. His hair grows and tied up now in a knott.
"H-hi love." Nabasag ang boses niya.
‘Yan pa lang ang sinabi niya pero namuo na ng luha ang mga mata ko. I can’t deny now. I still love him.

Komento sa Aklat (11)

  • avatar
    Ian Nathaniel Berallo Fungot

    happy

    31/03/2025

      0
  • avatar
    Cavin Aguilar

    good

    10/10/2024

      0
  • avatar
    Nuldilyn S. Julpin

    wonderful story I love it 😊

    31/07/2024

      0
  • Tingnan Lahat

Mga Kaugnay na Kabanata

Mga Pinakabagong Kabanata