Chapter 24
I looked at him in disbelief. ''Oh please stop telling me those craps. Kaya ko ang sarili ko. At mas lalong hindi ko kailangan ng proteksyon mo. Now give me that damn key, then get out!''
Nang hindi siya kumilos ay pilit kong kinuha 'yon mula sa pagkakahawak niya. Pero hindi siya nagpatinag at iniangat pa sa ere ang kamay niyang may hawak sa susi.
"Fuck you! Give it back to me!" Pilit ko 'tong inaabot pero dahil lamang siya ng tangkad sa 'kin ay ni hindi man lang 'yon maabot kahit dulo ng daliri ko.
Nang mapagod ay nanlilisik ang mga matang binalingan ko siya. ''Ano ba? Don't you know that we own this building? Umalis ka na kung ayaw mong ipakaladkad pa kita sa guard!''
Akala ko ay makikinig na siya pero mas nadagdagan ang inis ko nang ngisihan niya ko.
"May nakakatawa ba sa sinabi ko?"
Sumeryoso naman ang mukha niya at napatili na lang ako nang bigla niya kong hilahin at sabay kaming nahulog sa mahabang sofa. My eyes widen when I landed on his top. I was about to pull away when he wrapped his arm around my waist and hugged me tight.
Nahigit ko ang hininga. Ilang segundo ring nakatingin lang kami sa mata ng isa't isa, nang maramdaman ko ang nagbabadyang pagpatak ng luha ko. Kaya bago pa man 'to tuluyang bumagsak ay napatungo ako. I didn't want him to see me cry. Not even a single tear.
''How dare you! Ang kapal ng mukha mo! Hindi ka na dapat bumalik, eh. Sana hinayaan mo na lang akong maging masaya rito. Bakit ba kailangan mo pa kong guluhin? Ano na naman ba ang plano n'yo ni Chloe ngayon? Hindi pa ba sapat ang ginawa n'yo sa 'kin? Kulang pa ba? Hah?'' mahina ngunit may diin kong sabi sa kanya, habang sunod-sunod kong pinaghahampas ang dibdib niya.
I felt him stilled and his breathing became heavy. Hindi niya ininda ang patuloy kong paghampas sa dibdib niya at masuyong hinagod ng isa niyang kamay ang likod ko.
"Sorry. I'm sorry. Kaya lang naman ako bumalik ay para itama ang lahat ng naging pagkakamali ko at hindi para guluhin ka. Wala kong ibang plano kung hindi ang tuparin ang lahat ng mga ipinangako ko sa 'yo. Ang pangarap na magkasama tayo habang-buhay. Kung anuman ang mga sinabi ko sa 'yo rati ay wala 'yong katotohanan at matagal ko ng pinagsisisihan ang mga 'yon. Maniwala ka sa 'kin na ginawa ko lang ang lahat ng 'yon para sa 'yo.''
Tila nabingi ako nag dahil sa sinabi niya. My heart hammered inside my chest and I can't form a coherent word to say.
''I love you. I still do. And always will.''
Nanlaki ang mga mata ko at tila nanikip ang dibdib ko. Hindi 'to ang unang beses na sinabi niya sa 'kin ang mga salitang 'yon magmula ng magkita kami ulit. Pero iba ang epekto ng mga salitang 'yon sa 'kin ngayon.
Mabilis akong umalis sa pagkakaibabaw sa kanya at ngumisi para itago ang kabang nararamdaman ko.
"Too bad. The feeling is not mutual."
As those words slipped out from my mouth, I felt my heart tightened inside my chest.
Lance's POV
Para kong napako sa kinahihigaan ko at bahagyang napaawang ang mga labi ko, habang nakatingin sa mga mata ng kaisa-isang babae na minahal ko.
In an instant, memories of that day when I left her, when I said those fucking lies to her, when I hurt her came like a raging flood through my mind.
Hinding-hindi ko makakalimutan ang pagmamakaawa niya sa 'kin ng mga panahon na 'yon. I wanted to choose her. I wanted to be with her so bad.
Pero wala kong magawa ng mga panahon na 'yon. At kasabay ng pag-alis ko ay ang unti-unting pagkamatay ng puso ko. And right at that moment, I know that I left something on her that made me feel incomplete.
I ran my fingers through my hair as I stood up. "Shane, please, just hear me out and you'll be enlightened—"
"Enlighten? Me?" Tinuro niya ang sarili at napailing. "At walang katotohanan ang mga sinabi mo no'n? Na para sa 'kin kaya ginawa mo ang mga nagawa mo? Then you love me?" I saw her eyes watered before she looked up.
"Are you fucking kidding me? Pwede ba. Wala na kong panahon para sa mga kasinungalingan mo ngayon. At isang napakalaking pagkakamali na minahal at pinagkatiwalaan kita. At 'yon ang pinagsisisihan ko sa lahat! Kung alam ko lang na gano'n ang gagawin mo sa 'kin, sana sa simula pa lang ay si Dylan na lang ang minahal ko!''
Parang may bomba na biglang sumabog sa harap ko at hindi ko agad nagawang makaimik. Mukhang nabigla rin siya sa sinabi niya dahil halatang natigilan siya, habang dahan-dahang bumababa ang tingin niya sa 'kin.
Natawa na lang ako nang maramdaman ko ang mainit na likido na naglalandas sa pisngi ko.
Ang sakit. Ang sakit-sakit pala kapag sa babaeng mahal mo mismo nanggaling ang mga salitang 'yon. Parang hiniwa ang puso ko at pinira-piraso pa 'to, bago tinapak-tapakan.
Hinanda ko na ang sarili ko sa ganito. Pero ang hirap pala kapag nandito ka na sa mismong sitwasyon.
Ngunit hindi ako susuko. Dahil alam ko at naniniwala ako na ako pa rin ang mahal niya hanggang ngayon. Masyado lang siyang nabubulagan ng galit at 'yon ang dapat kong maialis sa puso niya.
Umiling ako. ''You can't love him. Because we both know that it's me that you still love.''
She let out a mocking laugh. ''Don't flatter yourself too much, Lance. Cause I don't love you anymore. Sa totoo lang ay gustong-gusto ko na siya at malapit ko na siyang sagutin.''
Biglang nandilim ang paningin ko nang dahil sa narinig. ''No! You can't do that!'' I pushed her once again on the long sofa. But this time, I was on top of her as I pinned both of her hands on the armrest.
Parang hindi man lang siya naapektuhan sa sinabi ko. "Of course I can. So let go of me,'' she said with determination.
Nagtagis ang bagang ko. "Tell me you love me first,'' I pleaded.
''No, I don't!''
Napapikit ako nang mariin. ''Then you leave me with no choice.'' Bago pa man siya makapagsalita ay agad ko ng sinakop ang mga labi niya.
Sa umpisa ay natigilan siya hanggang sa pilit na niya kong itinutulak palayo. But I didn't budge, until she finally stops and gave in.
I knew it. She still loves me and I still have the same effect on her just like before.
I kissed her hungrily as my hands made its way on her body. I smirked in between our kisses when she did the same.
Kagabi lang ng muling may mangyari sa 'min. But damn! It feels like as if I haven't touched and kiss her for a very long time.
And I just can't imagine her and Dylan doing this thing. Or even more than this. Maisip ko pa lang 'yon ay tila gusto ko ng pumatay. I won't allow any other guy to kiss and touch her aside from me. I won't allow that to happen. Never.
My lips trailed down to her neck, then to her shoulder blades when she suddenly speaks.
"Stop.'' Her voice is shaking.
Bigla kong natauhan.
Fuck! What have I done? Did I scare her?
Napatingin ako sa kanya at mahinang napamura nang makitang sunod-sunod na kumakawala ang luha sa mga mata niya.
Shit!
''Shane, I just—''
''Get out,'' she said calmly while her lips were trembling.
''Hindi ko—''
''Please get out.'' She pushed me away and stood up, then pace back and forth. She looked so bothered and confused.
''Shane, lis—''
''I said out!''
Napahilamos na lang ako sa mukha bago mabilis na lumabas.
Pagkasarang pagkasara ko pa lang ng pinto ay narinig ko na ang malakas niyang pag-iyak at pagbato ng kung anu-ano mula sa loob.
I leaned my forehead on the door and cried silently. I did everything I can just to protect and save her.
Pero bakit kailangang humantong sa ganito ang lahat?
I balled my fist. ''I'll make it up to you, Shane. Makikita ko ulit ang mga ngiti mo na para sa 'kin at maririnig ko ulit ang tawa mo. I'll win you back and we'll be happy together again. We'll show them that they can't destroy us. Not again. I promise.'' I wiped my tears, then started to walk away.
Nang makababa sa lobby ay natigilan ako nang makasalubong ko si Ralph.
"Are you looking for Shane? Nando'n siya sa unit niya. Go to her. She needs you." Akmang lalampasan ko na siya ng bigla siyang magsalita.
"Hindi si Shane ang ipinunta ko rito. I came here because I want to talk to you."
Walang emosyong humarap ako sa kanya. "What do you want?"
Matiim niyang sinalubong ang mga mata ko habang nakapamulsa. "I already know the truth." He shrugged as if what he said is nothing.
My eyes widen. "How did you know?" Natigilan ako nang may maalala. Bukod kay Xander ay may isa pang nakakaalam sa lahat.
"Wait. Did—"
"Yeah. Aileen told me everything. Now don't be such a pain in the ass and tell me what I need to do. Pronto."
Slowly, a smile formed on my lips. After all these years, it looks like my best friend didn't change a bit. "Just like before?"
He chuckled and shook his head. "Yeah. Just like before."