Pain is a part of our battles. My hands are cold like ice. Sobrang kaba ko habang hawak ang lapis. I stared at my hands intently as I received the test paper. This is it. Kapag hindi makapasa bawi nalang next life.
"You have 30 minutes to answer 50 questions. Time starts now" seryosong saad ng guro. I did the sign cross. Kagabi pa ako kinakabahan pero mas nadagdagan yata ang kaba ngayon.
Kahit nanginginig ang kamay ko ay hinawakan ko nang mahigpit ang lapis. Sana pumasa. This is my last suffering in school, I guess. Sa paaralan ito nalang pero sa trabaho hindi pa. Alam kong marami pa akong malalagpasan na pagsubok.
Ilang minuto na ang lumipas hanggang sa natapos na ako bago pa maubos ang oras ko. Paglabas ko ay halos matumba ako sa sobrang hina. Nanghihina ako dahil sa kaba.
"Woah! Sure akong top notcher ka" Jaron said while looking at me. Yes, he is my suitor but I'm still not ready for relationship. Hindi ko kasi kayang malimutan si Lukas.
I want him to get out of my mind but he poison me with his love and take away my heart. I want to forget him but deep inside I don't want to.
"Bolero mo talaga" natatawang saad ko.
"Flowers for you, Beautiful lady" he said and winked at me.
I rolled my eyes. "Bolero" I stated.
"Hoy hindi ah!" He denied. Inakbayan niya ako habang naglalakad kami. Nawala ang kabang nararamdaman ko kanina.
Habang nagmamasaid kami sa paligid ay nakangiti lang kami. We were friends since he started liking me. Actually, I don't love him but I like him as my friend. Hindi ko kayang palitan si Lukas. Kung kaya ko lang na kalimutan siya ginawa ko na sana yo'n kaso wala akong magagawa, eh. I sighed.
Sana naman magparamdam siya kung okay lang ba siya or ano. Hindi yong basta-basta nalang siyang mawawala. We cam communicate through internet but I don't know what happened to him. Hindi ko na rin makita lahat ng account niya. I stalked all of his connections pero wala pa rin akong makita.
"Siguro ako na naman ang iniisip mo, no!" Jaron exclaimed and laughed heartily.
Binatukan ko kaagad siya. Mga biro niya talaga. Tss, tanggal siguro angas neto kapag binasted ko. Napapa-iling nalang ako sa tawa niya. Ang dami ko na ngang sama ng loob tapos dumagdag pa si Jaron. Hay nako!
Pumunta kami sa open park. Maraming nagpi-picnic dito kaya marami talagang tao ang dumadalo bukod sa maaliwalas ang tanawin, fresh din ang hangin. Dito ako tumatambay lalo na't malapit lang ito sa paaralan namin. Jaron and I met here.
We're just strangers back then pero naging kaibigan kami dahil hindi niya sadiyang mabunggo ako. And then our friendship started the time we bump each other. I thought he is foreigner but I was wrong. He's just half.
"Nagdala ako ng snacks. Alam kong paborito mo ang mga ito. But for me I will never thought na may paborito ka dahil lahat naman kinakain mo." He said seriously.
"Compliment ba yo'n o insulto?" Nakasimangot na saad ko.
"None of the choices"
"Eh ano?" I pouted my lips like a kid.
"Fact" he said and chuckled.
"Haha. Funny" I fake laugh and rolled my eyes. My life was serious and boring but this man came in my life to mess up my life.
I was taken aback when I remembered something important. "I am sure about this. First of all I want to clear things with you. You're courting me for a months but I rejected you all over. Please, Jaron, Give up now. I can't reciprocate your feelings. Hindi ko kayang lagpasan ang pagkakaibigan natin. Hanggang do'n nalang talaga ang tanging maibabalik ko. And I'm really sorry for rejecting you. I know it hurts you but I hope you understand." I said in a serious monotone voice.
He chuckled. "Its okay, Cassandra. I know that. Very well. Maybe, you're really not for me and I accept the fact that you're not for me. I love you so much but I hope let's keep our friendship. I love you, you know that." He said and smiled at me. "As a friend lang wag kang assuming"
I laughed at his joke. Pinalo ko kaagad ang braso niya. Ako pa talaga ang assuming ngayon. Tss. Kahit kailan talaga hindi 'to seryoso makausap. Nga naman hindi rin naman katiwa-tiwala ang mukha niya.
"Hoy! Kinukulam mo na siguro ako no!" He said while pointing at me.
"Iniisip ko lang kung sinong magkakagusto sayo. Bukod sa pangit ka, hindi ka pa katiwa-tiwala." Saad ko.
"Ay wow! Grabe naman siya! Kapag ako sumikat dahil sa kapogian ko. Who you ka talaga sa akin" napaismid nalang siya habang ako naman ay naiiling.
I PASSED THE EXAM. Tears escaped in my eyes. Parang ako na ang pinakamaswerteng tao sa buong mundo. Thank God. Hindi ako mapalagay sa sobrang saya.
"Kuya" napahagulhol ako habang katawag si Kuya.
[Baby, you did your best. May next time pa kaya huwag kang mawalan ng pag-asa] he said worriedly.
"I passed" nabasag ang boses ko sa sobrang saya. Hindi ako mapakali sa sobrang saya ng aking nararamdaman.
[Really? Wow. Congrats, baby. I know you can do it. I love you and congrats. Bye, see you next month I have meeting to attend] I ended the call.
Napa-upo nalang ako sa sobrang saya ko. Parang nabunutan ng espada ang buhay ko dahil lang nakapasa ako sa bar exam. Oh my.
"Mukha kang tanga riyan" Tumayo ako dahil sa sinabi ni Jaron.
"Mas tanga ka" natatawang saad ko kahit may luha pa sa aking pisngi. He wiped my tears gently.
"Congats, besty. Grabe, pahingi naman ng katalinuhan" napahawak pa siya sa kaniyang puso.
"Iba talaga ako. Baka ako lang 'to" pagmamayabang ko pa.
"So, ano na ang plano mo?" Tanong niya. Umupo muna kami sa waiting area para maka-uwi. He is younger than me. Mas matanda ako ng 1 year sa kaniya. Graduating naman siya at business ad din ang kinuha niyang course.
"Uuwi. Doon naman talaga ako magta-trabaho. May kompanya pa akong aasikasuhin. Pero hindi ako papayag na maging CEO ako kaagad."
"Yeah. Knowing you that you don't like that. Sabagay kung ako rin naman ayokong maging CEO dahil sa may connection ako." He said while wondering around.
"Eh ikaw? Uuwi kaba pagkatapos mong pumasa sa bar exam?" I asked looking at him.
He nodded. "I missed them" I can saw pain in his eyes. I caressed his back.
"I know that. I hope I can meet them. Para maisumbong ko lahat ng kalokohan mo" natatawang saad ko. I want to lift up the mood. I know many year passed but his wounds never healed.
"Text text nalang tayo kapag uuwi kana" I nodded. Niyakap ko muna siya bago sumakay sa bus para maka-uwi.
Pagkauwi ko sa bahay ay inimpake ko kaagad lahat ng gamit ko. I missed this place. Kahit baguhan ako ay hindi nila pinaramdam sa akin na hindi ako belong sa family friendship na ito.
"Mamimiss ka namin, Cassandra" they sobbed. Niyakap nila ako ng mahigpit bago pinakawalan.
NAGMAMADALI akong tumakbo papunta sa kotse ni kuya. Bakit ba kasi madaling araw ang byahe namin. Inaantok pa tuloy ako.
"Don't hurry too much. We can book another ticket if it's too early for you." He said while watching at me coming in.
"Huwag na, Kuya." Pagtanggi ko pa. Ang mahal ng ticket tapos magbo-book pa ng bago. Huwag na. Kaya ko pa namang umabot sa flight ko. "Si Kuya Edgar nalang ang magdrive. Walang kasama ang kambal."
"No. Ako ang maghahatid sayo. The nannies are there too." He said. Hindi na talaga makatanggi si Kuya. Or I wonder baka susunduin niya ang asawa niya.
"May 1 hour pa bago dumating si Ate kaya huwag kang excited." I said teasing at him.
He rolled his eyes.
"I am not excited"
"Ay weh?" Patanong na saad ko, hindi makapaniwala. Si Kuya pa, sa sobrang overprotective niya. Napailing nalang siya sa kakulitan ko.
Nagdrive lang siya nang tahimik. Inaantok pa rin ako kaya umidlip muna ako. Nakalipas ang 30 minutes ay dumating na kami sa airport.
Pagkababa ko ay sumalubong ang dalawang flight attendants, limang tauhan na naka-all black suit, at tatlong guwardiya. Alam ko na kaagad kung sino ang nag-utos sa kanila. Walang iba kundi si Kuya.
"Thank you and please take care of my sister. Alam niyo kung anong mangyayari sa inyo kapag may masamang mangyari sa kaniya." He said seriously. Diba ang oa niya talaga. Sana ang pilot nalang pinapunta niya. Eh ang pilot din naman may kasalanan kapag bumagsak ang eroplano. Tss.
Kinuha kaagad ng bodyguards ang mga gamit ko. Ang mga tao sa paligid ay tutok na tutok ang mata sa akin. Napayuko nalang ako habang naglalakad.
"M-Ma'am, grabe ang ganda niyo po pala sa personal I-I mean you're really beautiful in person" the flight attendant said while her face is in awe.
"Thank you. Approachable po ako huwag po kayong mahiya sa akin" mahinahong saad ko pagkatapos ay ngumiti.
"Wow. Marunong po pala kayo magtagalog." The bodyguard of the airport said. Tumango lang ako. Namangha rin ako kasi rito rin siya nagtatrabaho.
"Ilang taon na po pala kayo mag-asawa ni Sir Casper, Ma'am?" Tanong ng F.A. nang dahilan upang manlaki ang aking mga mata.
"May sasabihin ako sa inyong secret. Hindi ako ang asawa ni Kuya. Actually his my okder brother." I said. Nahihiya ang mukha ko at sobrang pula. Hindi na rin maipinta ang aking mukha dahil sa tanong ng F. A.
"Ay hala?!" Gulat na saad nila.
"Mysterious girl ang asawa ni Kuya, eh" saad ko nalang. Hindi nalang sila umimik. Pinapasok kaagad nila ako sa eroplano.
Ako ang pinaka-unang pumasok sa eroplano at lahat ng mata ng pasagero ay nasa akin. Naiilang na ako kaya napapayuko nalang ako. Hindi talaga ako sanay. Iniisip ko na baka iniisip nila na ang oa ko para magpa-bodyguards pa. O baka naman iisipin nilang spoiled brat ako or ano.
I always hated crowded places. Hindi ko rin gusto na inaagaw ko ang atensiyon lahat ng tao. Para sa akin kasi ay nakakahiya at nakakailang. I always think that they are judging me.
Pagka-upo ko ay naghintay muna kami ng ilang minuto dahil na-late ang piloto. Why can't he or her be professional with her/his work? Dapat on-time siya kasi lahat yata ng tao ay may aasikasuhin or may hinahabol.
I badly want to go home right now. Na-miss ko kaagad sina Mama. Pati na rin si papa. Ilang taon ng hindi ko nabibisita si papa.
"Good morning, ladies and gentlemen, this is Captain Cortez speaking and I'm really sorry for being late."