XYLENE
This morning I woke up with his shout and nagged, 'bout how useless I am in the family. I don't understand even the glimpse of reason that keeps him saying that I need to stay. Though he didn't state any.
Ngayong araw tila ay masungit. Galit na galit ang aking ama ng malaman niyang bumili ako ng gamit sa pagpinta, at nakita niya rin ang Canvas na galing sa shop na iyon.
Naligo ako at nagbabakasakaling mahimasmasan ang galit na aking nararamdaman. Wala sa sariling tinahak ang daan patungo sa mataas na paaralan ng ManFort. Hindi ako nakinig sa klase, nawalan ako ng interes dahil kanina.
Sakit sa ulo talaga itong si Xyreth, nailista na ako sa Cartooning Contest. Siya ang dahilan no'n. Nanahimik lang ako sa klase. Inis kong tinignan siya at umalis sa silid. Pero hinarang niya ako sa bago paman ako nakalayo sa silid.
"Sorry Xyxy." Mas lalo akong nainis sa sinabi niya. Alam kong may kasunod ito.
"It's done Xyreth."
Inis akong umalis sa harapan niya. Tinahak ko ang hagdan papuntang huling palapag ng four storey building kung saan may mga departamento, sa English, Open high, Math, Science, at Library. Nasa pinakadulo ng building ang library ng school, kasi dumaan ako sa kaliwang bahagi nito. Tahimik ang palapag na ito ultimo yabag mo ay maririnig mo ang echo. Tumigil ako sa harapan ng library at walang studyante ngayon, tanging ang Librarian lang ang nasa loob.
I enter in the library and greeted the librarian. I choose the book which has a thick cover. Umupo ako sa tabi ng bintana. Hindi ko maintindihan ang aking binabasa, nakatingin ako sa labas ng bintana makikita mo ang school ground na parang birds eye view. May open court for basket ball sa gitna ng oval, ang open space na oval ay napapaligiran ng mga classroom. Makikita mo naman ang isang gusali na may apat na palapag na nasa tapat nito sa kanang bahagi naman ay mga one storey classroom pero sa kaliwang bahagi ay may dalawang palapag na dalawang gusali.
Napansin ko na may box na curly tops sa tabi ng libro kaya napa-angat ang tingin ko. Nakita ko ang bulto ni Conoco, hindi nawawala ang ngiti sa kanyang mukha. Kanina pa ba siya rito? Nakatayo sa tabi ko? Naguguluhan ako kung para saan ito.
"What for?" Tanong ko sa kanya.
"You frown a lot." Kalmadong sagot niya.
"It can help you to put back your smile." Dagdag niya pa at muling ngumiti sa akin. Mahilig siya sa matamis, pero mahihilig rin naman ako sa matamis pero minsan lang ako kumakain nito dahil ayokong magkasakit.
"But it can cause diabetes." Mahinang usal ko.
"If you say so. Frowning can cause heart disease too." Napabuntong hininga ako sa kakulitan niya, at wala akong lakas para makipagtalo kani-kanino.
"Hindi ka talaga sasali? Sayang 'yon, last year na natin sa high school. Sayang talaga." Muling usal niya.
I agreed with that, but his tone is like a scheme just to convinced me.
"I can't do it." Oo totoo iyon, sapagkat wala akong alam sa editorial cartooning. Napayuko ako at ayoko talagang sumali, ayoko matuon ang atensyon nila sa akin, kahit ang kanilang tingin ay parang hinuhusgahan ang buo mong pagkatao. Nagulat akong iningat niya ang mukha ko at nagkasalubong ang aming tingin. Kinabahan ako ng lubusan. Inilagay niya sa gilid ng aking taenga ang aking buhok na nakaharang sa akong mukha. Mas lalo akong kinabahan hindi dahil hinuhusgahan niya ako sa pamamagitan ng tingin. Hindi ko alam ang dahilan nito. Ngumiti ito sa akin tsaka nagsalita.
"Hey stop that. You can do it, just enjoy it just stop caring about pressure. Okay, it's not I'm trying to put pressure to pushed you in. You start art to express and to have fun." Nararamdaman ko ang kanyang malamig na kamay sa pisngi ko.
"Yeah." Iyon ang tanging naisagot ko. Wala akong maintindihan sa sinasabi niya mas nangingibabaw ang lakas ng tibok ng aking diddib.
"Kaya nga, pero iba kapag sumali ka sa gano'n, parang may achievements ka. Trust yourself the way you trust someone." Sabi pa nito, hindi niya makakalimutan na ngumiti. Napatitig ako sa kanya masyado gwapo ang kanyang ngiti. Hindi ko na maiintindihan ang kanyang ipinipupunto.
"In what way?"
"You step out on the dark, you'll go beyond your comfort zone. Enough of hiding Xylene, just-"
Naputol ang kanyang sasabihin ng dumating ang Librarian, hindi ko man lang siya napansin na umalis at ang pagdating ni Conoco kanina.
"Mukhang nagkamabutihan na kayo Yuki."
Hindi ako nakinig sa pinag-usapan nila at sunod naming narinig ang bell na hudyat na tapos na ang recess period.
Ngumiti ang siya sa akin at tumango sunod na kinuha ang aking kamay at maharan na hinila nagpahila narin ako, gustohin ko man na magprotesta pero boluntaryo ang aking sarili na sumunod sa kanya.
"Don't worry Xylene, If you need me, I'm always be here."
Sabi pa niya at pumasok na kami sa klase. Bumungad sa amin ang nanunuksong tingin hindi ko nalang pinagtounan nang pansin.
Napatulala ako sa blangkong papel at may lapis sa gilid nasa harapan ko lang ngayon wala akong alam kung saan ko sisimulan. Nasanay akong gumuhit ng kung ano-ano batay sa kung anong gusto at nararamdaman ko. Napa-angat ako ng tingin sa gawi ni Conoco at nagsalubong ang aming tingin.
Maya-maya pa ay lumapit na siya sa aking kinaroroonan at umupo sa aking tabi.
"Oh? Ba't wala kapang nasisimulan?"
"Wala akong alam sa editorial cartooning." Pag-aamin ko, wala naman akong dahilan para magsinungaling sa kanya.
"Madali lang naman yan. Una dapat humourous at limited 'yong words." Sabi niya pa at kinuha ang papel na nasa harapan ko. May ginuhit siya rito. "Hindi mo narin kailangan 'yong details at kailangan lang na klaro 'yong mensahe sa drawing." Madami siyang sinabi sa akin at sinunod ko nalang ito.
Ilang araw na din niya akong tinuruan. Ngayon ay nasa loob kami ng library at magkatabi kaming umupo. Siya ay abala sa pagbabasa ng notes dahil malapit na ang third quarter exam habang ako ay abala sa pag-guhit. Napabuntong hininga ako habang napatitig sa aking ginuhit. May papel ngayon sa harapan ko na inilapag ni Conoco.
Hey smile. You're improving and I could see that. This is the time to show your talent. Ganbatte. Ara ara :-)
Awtomatikong akong napangiti.
Siya lang talaga ngayon ang nagbibigay lakas ng loob at panatag ako kapag kasama ko siya. Sa tingin niya lang ay napapagaan na ako ng loob.