Chapter 16
Jeruzah Pov
*5 years ago*
Nagising ako na hindi maramdaman ang kahit anong parte ng aking katawan. Ang aking mga mata at napakahapdi na tila ba matagal na akong nakapikit. Sa pagayos ng paningin ko ay agad akong napabangon subalit agad ding bumalik sa kamang kinahihigaan ko ng maramdaman ko ang bawat kirot sa katawan ko.
Hindi ko mapigilang mapaiyak sa sakit na dulot ng pagbangon ko. Pilit kong inaalaka kung ano ang nangyari sa akin hanggang sa unti-unti itong bumabalik na tila ba palabas sa telebisyon. Mula sa mga narinig kong salita na lumabas sa bibig mismo ni Makas, sa pag-alis ko at ang aksidente ko.
A-aksidente. A-ang b-baby ko?
"H-hmm," nais kong piliting bumuka ang aking bibig ngunit nahihirapang ungol lamang ang aking nagawa. Tuyong-tuyo ang aking lalamunan.
Pilit kong ibinubukas ang aking bibig, at iginagalaw ang aking katawan at iyon ang nadatnang eksena ng pumasok na babae na palagay ko ay kasing edad lamang ni Papa. She has a short hair ash gray hair, just like my mom she still has the beauty that everyone will surely envy.
"Gosh!" nagulat ako ng mabilis itong umalis ng makita akong nakatingin sa kaniya.
I was left dumbfounded with what that woman did. It took minutes before the door harshly open revealing a female doctor kasama ang babae kanina na ngayon ay nasa gilid ng doktor and also accompanied by a tall man, I guess same age as Makas.
Just remembering Makas makes my heart ache. I wonder how is he. Hinahanap niya ba ako?
"Doc, is she okay na ba?"
"Yes kaunting fracture and also bed rest pa din. Kakagising niya lang sa pagkaka-coma so hindi pa siya pwedeng magagalaw."
Coma?
"W-h-a-t," nais ko sanang itanong kung anong nangyari subalit hirap na hirap talaga akong magsalita. Mukhang napansin ito ng doctor kaya pinakuha niya ang lalaki ng tubig.
Dahan-dahan akong ibinangon ng doctor upang makainom ng tubig. Naginhawaan ang lalamunan kong naging tila isang tuyot na ilog sa pagka-dry nito.
"What happen?" hindi ko mapigilang itanong ng mahanap ko na ang nawawala kong boses.
Finally I can talk again.
"As you can see hija, youre almost 3 years in coma," what the fuck?! 3 years really?
"3 years that long? W-hat... what abaout my baby? Did she survived?!" nag-hi-histerikal kong wika. Halos ilang minuto bago ako mapakalma ng babae.
"Unfortunately the baby didn't make it, mahina ang kapit ng bata due to stress and also the impact of your accident," nag-iwas ng tingin ang babae at ang lalaki habang ang doctor ay binigyan lamang ako ng malungkot na ngiti.
Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa sa sinabi niya. I remember how happy I am when I learn that I'm going to be a mother soon. Didn't know na iiwan din niya ako.
"Maiwan ko na kayo," bumaling ito sa babae. "I will just message you with the prescription as of the moment I'm in a hurry because my husband keep calling me amiga," bakas ang saya sa mga mata nito ng banggitin ang salitang asawa. I wish I have those eyes when I'm with Makas.
"Sure, sure regards to your husband stop being clingy kamo duh."
Napailing na lamanga ng dokyor bago umalis. Nabaling naman ang atensiyon ko sa dalawang taong naiwan at puno ng pagtataka ko silang tiningnan.
"Oh I know you're confused on who we are darling, I'm Solel Mariano, your papa's younger sister, this is my son Kabuto the older one I still have 3 more children,"
"How do you feel?" He asked
"Numb," I shortly replied.
"Don't worry we will help you," there's a sincerity in his voice.
"Thank you," malungkot kong wika.
"Kabuto, please tell the maids to prepare your cousin lunch," utos ni Autie Solel kay Kuya Kabuto.
"Kay mom," maikling reply nito bago umalis.
"I know you still have a lot of question as of the moment, so ask it right away."
"Paano niyo po ako nailigtas?"
"You know simula nang mamatay ang mga magulang mo, naiwan sa akin ang agency na itinayo ni Kuya, your Papa, I got busy for almost a month kaya huli na bago ko malamang ikinasal ka na sa anak ni Julius. Sa una hinayaan kita sapagkat alam kong nasa mabuti kang lagay pero I stop being calm when I saw you recklessly driving your way out the San Cuenco Village. Thanks to my mens who action very quickly to call me. Sa awa nang diyos nakaabot ako iyon nga lang marami nang dugong naubos sa iyo, isabay pa na lumipad ang ibang parts ng sasakyan sa ilang bahagi ng katawan mo causing it to burn, don't worry we can still fix your burn skin, just please rest for a while before I introduced your Papa's life to you."
So that's why half of my body was wrapped in bandages.
Ngumiti lamang ako sa kaniya. She tapped my shoulder before leaving the room. A lone tear escape from my eyes when Auntie Solel left. Why does this thing happen to me? I didn't do anything wrong right? Why does everybody left me? Am I not enough for them to left me hanging and breaking?
When I see a mirror beside me I immidiately took that and stare at my replection.
Looking at myself now I can't help but to cry. Bandages are all over my body because of the burn that the accident cause. Scratches over my face and those lifeless eyes na kung dati ay puno ng sigla at saya sa piling ng aking mga magulang.
A soft knock from the door makes me stop crying, I immidiately wipe my tears even though my arms ache whenever I lift it.
"Come in."
"Señorita here's your lunch, Madam said that I should assist you, ako na rin daw po ang magsusubo sa inyo dahil hindi ka pa po pwedeng magga-galaw. By the way I'm Rieln," masiglang pagpapakilala ng isang dalaga na may nakabibighaning mga itim na itim na mga mata.
She's a little bit tall, skinny yet her curvy body can clearly seen.
"Nice to meet you Rieln," nakangiti kong ani. Masaya naman ako nitong nilapitan bago ako alalayang makatayo ng maayos saka ako sinimulang subuan. I insist that I can feed myself but she just glare at me, she's like a mom who were ready to punish her child if I doesn't eat. I just let her mukha namang hindi din siya papatalo, isa pa masakit talaga ang katawan ko sa tuwing gagalaw ako.
Ang tanghalian kong iyon ay naging maingay sa dami nitong bida. Napagalaman kong may gusto pala siya kay Kabuto. Napakamasayahin din nito na buong buhay niya ata ay naikwento na niya pero overall natuwa naman ako sa mga ikinwento niya. She also tell how old is my cousin. I think I really need to call him kuya.
*****
Kinabukasan maaga ulit akong pinasok ni Rieln para chikahan ng mga ganap sa ibaba. Pero ng pumasok si Kabuto sa silid tila naging isa itong babaeng hindi makabasag pinggan.
Pigil naman ang tawa ko dahil sa ginawa niya. So this is she when in front of my cousin? I can't help but to chuckle a bit that earn a glare from her. She's so cute!
"What's funny?" Kuya Kabuto asked while alternating looking with me and Rieln.
"Nothing, nothing, I just remember some funny moments of my life," I said while stopping myself to burst into laughing with Rieln reaction mula sa tila natatae from a relief sigh.
"O-okay," tila naguguluhang pa ring wika nito.
"By the way Rieln," mabilis pa kay the flash ang pagbaling ni Rieln kay Kuya Kabuto na ikinagulat namin. Gosh my tummy hurts! I just wanna burst into laughing.
"Y-yesh," napipilipit an dilang wika ni Rieln kahit siya mismo ay nagulat kaya napatakip ito sa bibig niya bago nagamamakaawang tumingin sa akin. Inilingan ko naman siya bilang ganti. Kung ako iyan matagal na ako nagpalamon sa lupa.
"What?"
"I mean yes what do you need young master?" Nakayukong wika nito pero alam kong para maitago lamang ang pamumula nito.
"Mama want to see you, I don't know the reason, but I think it's important," kibit balikat na wika ni Kabuto bago naupo sa isang single sofa sa mismong sofa na inupuan ni Rieln kanina ang ending magkaharap ang dalawa.
"Y-yes y-young master, g-goodbye miss!" mabilis itong kumaripas ng alis na ikinagulat na naman ni Kabuto. Hindi na ako magtataka kung mamatay ang pinsan ko dahil sa aftershock.
"Why the hell is she stutering?" shock was still visible in Kabuto's face, I just shrugged at him as a reply ending he just rolled his eyes on me.
"Gosh why does women hard to understand?" mahinang bulong niya pero rinig ko pa rin. Rieln also said that Kabuto doesn't understand tagalog so yeah a playful smirk come out on me naturally as a idea pop in my mind.
"Manhid mo naman dude," I teasingly said to him. Lukot ang mukhang binalingan niya ako ng tingin saka nagtatanong niya akong tinitigan na para bang isa akong alien sa paningin niya.
"What did you say? I just understand the dude only can you please speak in english?"
"Luh asa ka!" Bineletan ko lang siya baho humalukipkip na tiningnan siya. Hindi naman makapaniwala niya akong tiningnan.
"Gosh, why the hell I need to be surrounded by childish, and an alien womans?!"
Tawa ako ng tawa matapos nitong lumabas na nagdadabog halos maluha na ako sa kakatawa tumigil lamang ako ng biglang pumasok si Auntie dala ang isang may kalumaang kahon.
"I see, that's why nagdadabog ang anak ko nang makasalubong ko at inirapan pa ako," reklamo ni Auntie na parang problemadong-problemado sa anak niya.
"Sorry Auntie akala ko nakakaintindi siya ng tagalog hindi naman pala," painosente kong wika.
"I see namana mo sa mama mo ang ganiyang ugali," natatawang wika nito.
What attitude? Hindi ko naman na naitanong dahil inabot na niya sa akin ay may hindi kalakihang kahon.
"Here," inabot niya sa akin ang hawak niyang kahon na sapat lang ang laki.
"What it is Auntie?"
"Those are your parents things, naiwan nila dito iyan noong lumipat sila sa tirahan niyo, but noong sinabi ko na naiwan iyan dito, hindi na nila kinuha ibigay ko na kang daw pag nakita na kita. So here binabalik ko na ang pagaari mo," Auntie said. I immidiately took the box and put it in my legs.
I was shock when I see the things inside the box.