Homepage/San Cuenco Series 1: Trapped beneath a dangerous love/
Chapter 7.2
Jeruzah POV
"Dont deny it huling-huli ka na, umalis ka sabahay na ito hindi mo masasaktan si Makas!" saad ko habang may mga ngiti sa mga labi ko.
"Wala akong alam sa mga pinagsasabi mong baliw ka," susugurin ko na sana siya ng bigla siyang maghihiyaw at tawagin si Makas na alam kong hindi naman siya matutulungan ng lalaki. Before I left I secretly snatch the key of the office in his key holder and lock him inside.
"Makas! Babe! Help me please!" walang tigil niyang hiyaw na ikinatawa ko.
"Poor kitten, hindi ka matutulungan ng tinatawag mo. Now get out in our house!" I angrily said before trying to attack her but I immidiately stop when I see her holding a knife.
Hindi ko napansing nakahiltak na pala siya ng kutsilyo sa may lagayan ng hindi ko napapansin. Mabilis niya itong itinutok sa akin upang protektahan ang sarili. Isang nakakakilabot na ngisi ang pinakawalan nito.
"Is that so? You seem to know a lot, should I exterminate you just like how I kill everyone who's meddling with my bussiness?" she dangerously ask while holding a knife making me tremble in feared but I immidiately hide it when she slowly walking towards me na tuluyan nang napako saaking kinatatayuan habang hinihintay na maabot ng hawak niyang patalim.
Ipinikit ko ang mga mata ko at handa ng saluhin ang kamatayan ko sa mga kamay niya ngunit ilang minuto na ang lumipas ngunit wala pa rin akong nararamdamang hapdi.
Mabilis kong minulat ang mga mata ko at dumako ito kay Zaira na sinugatan ang mga braso gamit ang kutsiluong hawak saka ginulo ang buhok nito.
"What are you doing?!" I said freeze in my position watching her with wide eyes she just smile dangerously again before she give the knife to me and started shouting Makas name while crying.
I'm still confuse at what she just done but it's too late to realize it.
"What the hell! What did you do to Zaira?!" Makas voiced roared in the kitchen making me cry at the same time tremble in fears.
"I didnt do anything," I constanrly shake my head. Loud sound echoed in the room as I let go the knife I was holding.
Makas eyes went on the knife before it on Zaira's arams full of wounds. Makas eyes look at me with his flared eyes.
"You hurt her?! Muntik mo na siyang mapatay kung hindi lang ako nakatakas sa pagkakakulong mo sa akin!" hindi makapaniwalang ani nito.
"Hindi totoo iyan! She did it to herself, she just gave me the knife before you entered the scene!" umiiyak na wika ko habang pilit siyang kinukumbinsi sa paratang na hindi ko ginawa.
"That's not true babe, tha't not true I will not harm myself you knew ho much I cared about my skin. She's a liar babe! Look at me compared to her I'm the one who's wounded," nagpapanggap na wika ni Zaira habang lumuluha, saka ipinakita ang mga sugat na ginawa niya sa kaniyang sarili.
Tama nga ang sabi ni Kit, zaira is a dangerous person just like her parents.
"Look at what you did to Zaira, Jeruzah!" bakas ang galit sa mga mata ni Maka naikinatakot ko.
"But I really didn't do anything to her, Makas. Please paniwalaan mo naman ako, nakasama mo ako at kahit kailan hindi ko kayang gawin ang bagay na iyon!"
"Iyon na nga nagawa mo ngang maipakasal ako sa iyo eh ano pa kaya ang manakit ng kapwa mo?"
"But Makas I can't really do that!" I desperately said as I tried to reach him but he just dodge me. Hindi ako sumuko hanggat hindi ko siya nararating.
When I successfully reached him I hold his hand, "Please believe me Makas, you can also ask Kit for you to belive me. I'm really saying the truth," I said while tears keep on falling in my eyes.
"How dare you try to involve my brother?! Mangdadamay ka pa talaga. Hindi-hindi ako maniniwala sa iyo kung sabihin man iyan ni Kit hindi pa rin ako maniniwala . Binilog mo lang ang kaniyang isipan!" He said before pushing me with forced.
Sa malakas niyang pagkakatulak ay tumama ang katawan ko sa pader dahilan upang sumuka ako ng dugo sa lakas ng impact.
"Ackk," kasabay ng pagpikit ko ay paglabas ng dugo sa mga labi ko.
"Makas...," nagmamakaawa kong tawag sa kaniya na ngayon ay gulat na gulat habang nakatingin sa mga kamay niya. I tried to reach him and say that I forgive him. I know he didn't mean it.
"Makas," dinig kong pagkausap ni Zaira kay Makas na agad ikinabahala ni Makas saka muling lumapit sa akin again without emotion and eyes full of hatred.
"Im sorry," that's the last thing I heard before I feel myself floating in air and let myself be eaten with a pitch black.
*****
Nang maimulat ko ang mabigat kong mga mata ay sinalubong ako ng liwanag. When my eyes already adjusted to my surrounding, I immidiately roam my eyes in the place where I'm located.
A room without window and a door that's look like a door in a detention room. A small bed attached to the wall nothing else where I am sitting. I tried to stand up but a full forces of metal immidiately stop me from standing.
A chain in my left feet and a chain that was also connected to my two arms.
I tried everything to slip away from the chain until my own hands give-up. I can feel the stinging pain in my two arms and feet. Hindi ko na napigilang maiyak sa kinalalagyan ko ngayon.
I tried to remembering what's happened. Did the Serfent abducted me? Did they move already? I asked in myself confused in what's happening till a memory from that scene appeared.
I remember Makas saying sorry before carrying me with both of his hand in a bridal style position while Zaira is in his back standing so proud.
I shook my head because of pain in ny chest. I cannot believe that Makas can do this with me.
I don't know how many hours, days or weeks I've been here. I can't see what's in the outside because of the room lacking out of window.
Mabilis akong naalarma ng makarinig ako ng mga yabag na patungo sa kinaroroonan ko. Mabilis akong nagpanggap na tulog ng marinig ang pagbukas ng pinto.
"Wake up, I know your awake," a cold familiar baritone voice filled the small room. As I look at that voice coming from a familiar man I immidiately start sobbing again.
"Please Makas help me. Help me, I don't want here. Please!" I said sobbing habang pilit na kinakalag ang mga kamay kong nakakadena. Ramdam ko ang hapdi sa mga kamay ko dahil sa galaw ko. Natitiyak kong namumula na ang mga ito ngayon.
"No, this will serve as your punishment. I already warn you didn't I? Face the consequences of the ruckus you had made," he coldly said before leaving me.
Nakaposas na mga kamay, gutom at uhaw, pagod na mga mata sa kaluluha ang siyang tanging nagawa ko sa loob ng maliit na kwartong kinalalagyan ko. Simula noong puntahan ako ni Makas ay hindi na ito muling naulit.
I close my eyes praying to the mighty god .
'Please lord, sent someone to save me from this hell, I cannot stay in this room that much, I stll need to save my love from danger.'
But that didn't happen. Makas visited me again but this time not to warn me but to beat me.
Pumasok si Makas sa kwartong kinaroroonan ko na may kakaibang aura. Mapungay ang mga mata nito na tila ba wala sa sarili. He started unbottoning his polo while staring at me with lust. That emotion brings feared to me.
"Please, tama na! Makas nasasaktan ako! Please!" nasasaktang hiyaw ko habang walang sawa niyang pinagpupunit ang aking kasuotan, marahas na hinahawakan ang katawan kong anumang oras ay alam kong bibigay na.
"Please don't do this to me, I'm begging you," tanging pagiyak na lamang ang ginawa ko habang hinahayaan siyang molestyahin ang katawan ko.
"Shut the fuck up!" galit na sigaw nito bago muling diiinan ang hawak sa kamay ko. Napaigik ako sa sakit ng ginawa niya.
Sinubukan kong kumawala mula sa kaniya, kahit masakit ang katawan at nanghihina ay pinilit ko siyang labanan, I tried to punch and kick him making him groan in pain.
Nang tatayo na sana ako para tumakas ay mabilis niyang hiniklat ang buhok ko saka ako sinikmuraan.
"Makas," naghihina kong sagot at pilit na pinipigilang muling maiyak sa sakit.
Nang muli sana niya akong pagbubuhatan ng mga mabibigat nitong kamao ay buong pwersang bumukas ang pintuan dahilan upang masira ito. Inuluwa noon si Kit na matalim ang tingin kay Makas at may pagaalala sa mga mata nito ng tingnan niya ako.
I smiled at him before darkness tried to take me away again. Nakita ko sina Kibou, Raza at Dillion sa likod ni Kit na nagaalalang nakatingin sa akin.
I'm thankfull that they come to save me. A relieve smile escape from my lips bago ako tuluyang mawalan malay. May mga naririnig pa akong ingay na tila mga suntok at murahan. They really care about me huh? That thought make me feel happy.I-download Novelah App
Maaari kang magbasa ng higit pang mga kabanata. Makakahanap ka ng iba pang magagandang kwento sa Novelah.
Komento sa Aklat (12)
Share
Mga Kaugnay na Kabanata
Mga Pinakabagong Kabanata
ganda
28/02/2025
0trixie
17/11/2024
0fucxfdydrilddfpp7dfdpo7rdt7p
25/07/2024
0Tingnan Lahat