Jill's POV
"Matagal na rin tayong di nangkakausap, tapos ano iiwan mo ko uli tatakbo ka na naman" mahinang sambit n'ya habang naka-
hawak s'ya sa braso ko.
"Ikaw yung, tumakbo pwede naman nating harapin ng magkasama yung madilim
na gabi na yun, pero hindi mas pinili mong ta
-likuran ako... Mas pinili mong tumakbo pala
-yo" mahabang sagot ko kasabay ng paghigbi
ko.
"Di ko alam, ang gagawin ko nung
kada nakikita kita------" di ko na pinatapos
ang sinasabi n'ya at humarap ako sa kan'ya,
"Ano kada na kikita mo ko, na alala mo na isa
lang akong pagkakamali o gabi na labis mong pilit kinakalimutan!?" mahabang sagot
ko. "Jill, di ko gusto-----" hinawi ko ang buhok
ko.
At napamura ako nanlalaki ang mata ni Maddie. "Ano di, mo expect na marunog na ko magmura no! yan pa naman ang pinaka
-ayaw mo no ma" mahabang sambit ko na
may kasamang labis na galit at kirot sa puso.
"Kilan mo, pa na laman?" mahinang tanong n'ya at kasunod ang paagos ng luha
n'ya sa kanang pisnge n'ya. "Matagal, na"
madiing sagot ko. "Si-i m-mama ba?" na uutal
na tanong n'ya. Tumango ako sabay sabing,
"buti pa nga si nanay eh, di n'ya ko tinakbuhan
alam mo yun yung mga araw na napapasasa
ka sa trabaho mo na di mo na magawang sa
bayan ako sa pagkain tuwing habunan" maha
-bang sambit ko kasabay ng paghigbi ko.
"Siguro kaya di na kinaya ni nanay na magsinungaling sakin kasi na kikita n'ya,
yung di mo na kikita" madiing sambit ko.
"Yung paghihirap ko, kasi kahit nand'yan ka,
pakiramdam ko matagal ka nang wala kasi
nagpalamon ka sa madilim na gabi na yun"
walang emosyong dag-dag ko sabay tanggal
sa kamay n'ya na nasa braso ko.
"Hindi ko, alam na----" muli kong pinutol ang sinasabi n'ya. "Hindi mo alam, na dahil sa galit at takot mo na maalala mo yung mukha
ng lalaking gumag* sayo patin ako na kalimu
-tan mo na" mahabang saad ko sabay hakba
-ng.
"Jill, di kita kilan man kinalimutan sadyang magulo lang ang isip ko kaya----" di n'ya na natapos pa ang sinasabi n'ya ng isara ko ang
pinto nangpadabug at kasabay ng paglabas
ko sa kwarto.
Buong gabi akong umiyak at nang halos magulo na lahat ng gamit ko sa kwarto na
patingin ako sa orasan. Tks, oras na para
painumin s'ya pero yung galit ko parang ma
-bigat na bakal na pumipigil sakin. Na alala
ko yung sinabi nung bata.
I think she's totally right. Dapat di ako magpadala sa galit o sa hinanakit na
meron ako ngayon mas kailangan n'ya
ko.
Nang maihanda ko na ang lahat dahan-dahan kong pinuksan yung pintuan. Nabagsag ko yung baso nang mabitawan ko ang handle ng
pinagpapatungan nito. Nakatingin lang ako sa kama ni Maddie. Tumakbo na naman s'ya!
Inis na inis ako at halos mawala ako sa sarili
ko akmang pupulutin ko na yung babasaging
baso nang may humawak sa kamay ko.
Pagtingala ko si Maddie. "Wag mong hawakan yan ako nang gagawa n'yan nak"
malumanay na saad n'ya habang nakatingin
s'ya sa mga mata ko.
"Anong tinawag mo sakin?" gulat na tanong ko. "Anak" madiin at matipid na sagot n'ya sa
bay tayu. Hinawi ko ang buhok ko, "kala ko---"
pinutol n'ya ang sinasabi ko sa paggulo n'ya
sa buhok ko. "Di mo, parin pala na tatanggal
yan" inis na sabi ko. Bigla n'ya kong niyakap
nang sobrang higpit.
"Namiss, ko ang ate/mama ko" mahinang sabi ko. "Mahal na mahal kita" mahinang
sagot n'ya sabay layo sakin. "Bakit, may---"
pinutol n'ya uli ang sinasabi ko.
"Wala, na hilo lang ako" mahinang sagot n'ya habang nakaupo s'ya sa kama. "Mahiga kana"
madiing sagot ko. "Ako nang maglilinis nito tapos, mamaya iinom ka nang gamot" dag-dag ko. "Opo, nanay" natatawang sagot n'ya.
"Pangako, di na kita tatakbuhan o iiwan"
madiing dag-dag sabay ngiti.
Namumutla s'ya. Natawa ako. Ang saya
ko na nabalik ko, na yung dating relasyong meron kami pero yun ang akala ko... In this
life you need to expect the unexpected in worst the most painful things.
After a week.
EPILOGUE of CHAPTER 23

Maddie's POV
"Alam, ko na nangako ako pero----"
di ko na natapos ang sinasabi ko nang mag
-salita si Jill. "Manloloko ka!, sinungaling ka
may pa pangako ngako ka pa!" malakas na
sambit n'ya. Gusto kong punasan ang luha
n'ya pero di ko magawang makahakbang nan
lang.
"Para sayo, to Jill para sa future mo" madiing saad ko kasunod ang paglapit ko sa kan'ya.
"Wag kang, lalapit!" galit na galit na sambit n'ya. At nilihis n'ya ang tingin n'ya sakin.
Bago ako tuluyang makasakay ng taxi, napalingon ako. "I hope, di mo pagsisihan
kung ano ang ginawa ngayon" madiing saad
n'ya. Kahit anong paliwanang ko kay Jill di n'ya maiintindihan na para sa kinabukasan
n'ya to.
Tumawag sakin yung principal ng school na pinagtuturuan ko. Nagpapa-apply
sila ng mga guro na willing pumunta sa ibang
bansa, para don magturo. Mas malaki kasi,na
sahod ang makukuha ko kaya ayon...
Sa loob ng taxi sumilip ako sa huling, pagkakataon sa bintana kung san nakatayu
si Jill. Umiiyak s'ya, masama ang tingin sakin.
Mahirap pero kailangan kong gawin to. Nang biglang tumunog ang telepono ko. Text mula
kay Charlie di na ko nakapagpaalam dahil bigla yung tawag.

Tunog ng ingay ng mga sasakyan at busina
ng sasakyan. Isang malalim na paghinga.
Kaya mo, to! Maddie para kay Jill!
End of EPILOGUE.