Maddie's POV
Bago magsimula ang ceremony.
(Tunog ng pag-lipat ng bawat pahina)
Ay pina check muna sa'kin ni ms. principal
ang class attendance.
Sa tinagal-tagal ko dito nakakapagtakang sa
unang pag-kakataon ay nautusan akong mag
-check ng attendance. Marahil normal para
sa ibang university ang attendance.
Pero iba dito sa DREAM HIGH.
Dito na kalahad ang pinakaiingatang
sekrito ng bawat isa maging teacher man o studyante. Nagbiglang kumunot ang noo ko kasunod ang pagsalubong ng kilay ko bat, may isang na-iiba sa lahat... Charlie Salvador pamiryal ang pangalan na'to...
Kulang-kulang ang class record n'ya. Nakakapagtaka! Kasabay ng pagtingin ko sa pinto at kasunod, ang pag-hahanap ko ng mga notebooks, libro, at iba bang related sa charlie na yon.
Pero wala talaga. Pero dahil sa isang natatanging tattoo ay nalinawan ako.
Ang weird, s'ya kaya ang anak nila...
Yung tinuruan ko!?
S'ya nga si Stella, Nagtakbuan din kita sa wakas. Stella Lie Meniaz, Pero bakit nandito s'ya?
At bakit iba ang pangalan n'ya sa attendance?, Anong meron? Anong pinapalak ng isang, Kilalang anak ng---Para magawa n'ya itago ang totoo n'ya pakakakilan-lan?
At bakit sa dinami-dami ng university dito pa sa DREAM HIGH. Anong meron dito?, baka napatalsik kaya na padpad s'ya dito sa University nato.
Yun ang kailangan akong alam, kung bakit kami muling pinangtagpo at kung nagbago na ba s'ya o mas lumala pa s'ya.
Nakakapagod man na magturo sa paaralang ayaw sayo ng lahat may rason na ko para magpatuloy!
At yun ay ang, makahanap nagkaibigan.
Pero di ko inaasahan na higit pa don ang natagpuan ko sa katauhan ng isang studyanteng pasaway at walang modo!
Charlie's POV
Isang normal na araw para sakin.
"Stel naman pang-ilang tutor na yon!"
inis na saad ni mom kasabay ng laghiga ko sa kama.
"Ilan pa ba ang kailangan matanggal bago mo siryosuhin' to!?" pasighal na tanong ni mommy, habang nakatingin sakin at magkasalubong na naman ang kilay n'ya.
Asar nung una sa ibang bansa, ngayon walang katapusang mga namamasukan para maging tutor ko!
Ganto ba talaga pagmayaman!?, wala man lang silang time sakin.
Pero trabaho ang inaatupag nila!
Sana sanggol na lang uli ako, pano ba mababalik sa panahon na masaya at puno ng pagmamahal ang pamilyang to!
"Anong magagawa ko eh sa ayaw ko nga sa
mga tagapagsilbi na yon, mommy can you
please leave me alone" mahinang sagot
ko na may halong pag-kainis.
"I can study by my own. Ok so just stop this
fuc***** thing!" dag-dag ko kasunod ng
pag-dadabog ko.
"Bahala ka sa buhay mo" madiin na sagot
ni mommy kasabay ng pagsara n'ya sa pito.
At ang pagtakip ko sa tinga ko, Makapag-cellphone na nga lang. After an hour. Wala parin ang pag-kain ko kaya hito ako naglalakad palabas ng stel
mansion.
Yup you hear it right. Ang mansion namin
ay ipinangalan sakin. Kanino pa ba eh di
sakin.
Ako lang naman ang nagiisang anak nila---Pagtama ng balikat ko sa balikat ng kung sinong babaeng mukhang manang.
"Di ka ba marunong tumingin sa dinadaan mo?!" nakakunot ang noong tanong ko.
Kasunod ang pagtulak ko sa kan'ya.
"Ang laki-laki ko di mo ko nakita!?" pasighal na dag-dag ko.
Kasunod ng pagtingin ko sa babaeng---In pernis mukhang anghel yung mukha n'ya.
Pananamit lang talaga yung problem.
"Pipi, ata" yan ang nasa isip ko habang nakatas ang kanang kilay ko. Nakakatawa na may mga gantong tao na kakaawa!
"Do you know me?" maangas na tanong ko.
Kasunod ang pag-titig nung babae.
"Dapat ba kilala kita?" matipid na sagot n'ya habang mang-kasalubong ang kilay at nakakunot ang noo n'ya.
"Ay gusto na ata nitong mamatay eh" yan ang
nasa isip ko kasabay ng pagngiti ko.
"So, hindi mo nga ako kilala?" natatawang sambit ko.
Kala ko sikat na ko! I suggest, I'm wrong.
"Ano naman?" matipid at maangas na sagot n'ya.
Ramdam ko sa tono ng boses n'ya ang pagka-inis.Di ko mapigilang mapatulala sa mala anghel na mukha n'ya.
Mala anghel na sa loob ang kulo.
"Stella lie Meniaz" mahina ngunit maangas na
sambit ko kasabay ng pag-angat ng kanang
kamay ko habang nakatagilid ito.
At nasa pagitan namin nung babae.
Jill's POV
12 ng tanghali. "Di ka ba papasok?" tanong ni Maddie.
Di ko s'ya kilanman tinuring na ate o parte ng
pamilyang to! Dahil sa kan'ya na laman ko na ambon lang ako!
Tunog ng nagbabagsakan libro, at nabasag na family picture. I hate you! ubudnang tingding galit ang makikita sa mukha ni Jill habang patuloy, ito sa pagwawala.
"Ma'am ayos lang po ba kayo?" nagaalalang tanong ng katulong.
Ang hindi alam ni Jill ay mahal na mahal s'ya ni Maddie kahit na ang totoo ay masakit ang sinapit ni Maddie dahil sa pagpasya nitong mabuhay, ang isang Jill C. Ghaz, isang teenager na may hinanakit na nais
ny'ang masalayan ng sarili n'yang ina
ngunit di n'ya alam maging ang pangalan ng kan'yang tunay na ina.
Flash back.
"Ya, please lang wag mong sasabihin na ambon si Jill, dahil hindi s'ya ambon" mahinang saad ni Maddie.
Habang nakadungaw ako sa uwang ng pintuan ay ramdam ko ang luhang umaagos mula sa aking kanang mata.
Tunog ng pagsara ng pintuan.
End of Flash back.
Makikita si Jill na nakaupo sa kama at walang tigil ang luha nito sa pagpatak sa sahig ng kwarto.
Di pa ito ang wakas.
Third Person's POV
Naglalakad ako, nakatingin ako kay Jill.
Napapangiti ako, habang tumatalo s'ya ang saya n'ya kasi na kakuha s'ya ng mataas na marka.
Abot sa tinga ang ngiti n'ya habang pinapakita n'ya ang, text paper na hawak n'ya.
"Ate ang taas ng score ko!" masayang saad n'ya, kasabay ng pagngiti n'ya.
Napangiti ako, nakakagalak di lang bilang ate n'ya pero bilang, ina n'ya.
At gusto kong sabihin na nanghihingin ako nagtawad kung naisip ko na itakwil s'ya bilang anak ko s'ya.
Kahit masakit at napakawalang'tama sa naganap nung gabi na yun s'ya lang ang tamang na ganap.
Kaya na luluha ako, ahabang kaharap ko s'ya.
"Ate bakit umiiyak ka, ate?" nagtatakang tanong n'ya.
"Wala" madiin at matipid na sagot ko sabay kamot sa ulo.
Natawa s'ya, sabay sabing "Ate kain tayo chocolate ice cream!" pasigaw na saad n'ya.
At ngayon hawak ko yung ice cream, naglalakad kami pa balik.
Tumakbo ako agad, nang madapa s'ya.
Kala ko pero luha at may uhog na sa mukha n'ya pero mali ako nakuha n'ya pangtumawa.
Na dahilan nagpatawa ko."Dahan-dahan ka lang kasi" malumay na saad ko.
"Ate yung ice cream ko!" sigaw n'ya kasabay ng pagiyak n'ya ng sobrang lakas.
"Ito oh" saad ko, sabay abot sa kan'ya ng hawak kong ice cream.
Napangiti s'ya. Ang sarap sa pakiramdam na napapangiti ko s'ya kahit sa maliliit na bagay lang.
Umakbay ako at naglakad na kami.
Ang kwentong ito ay itutuloy.