HABANG NAKASAKAY sa sasakyang ipinadala nina tita upang ako'y sunduin, hindi ko maiwasang hindi mag-alala sa sinabi ni Seaun kanina. Tuwing naaalala ang mga sinabi ni Seaun kanina ay soya ring pagpasok ng ideyang nag-uusap ang aking ama kasama ng kaniyang mga kasama habang binabalak ang kanilang pagganti sa kanilang natamo mula sa pamilya ni Seaun.
Kagat-kagat ko na ang kuko ng hinlalaki at ninenerbyos na iniisip ang nga bagay-bagay.
Natatakot akong baka sila nga nag may kagagawan nito. Natatakot ako sa mga posibilidad na mangyari kapag nalaman nila— na sana hindi— ay gumawa sila ng bagong giyera. Tama na ang pagkaka-aksidente ni Papa. Halos ikamatay na ni Papa ang nangyari sa kaniya, kung tutuusin. Napailing ako sa naisip at sumandal na lamang ang sa bintana at pumikit na. Baka sakaling ngayon ay makatulog ako at makalimutan ang iniisip.
"Tina, nakikinig ka ba, anak?"
Agad akong napalingon sa pinanggagalingan ng tinig ng aking ina. Kinurap-kurap ko pa ang mga mata at ngumiti ng pilit habang ang mga daliri'y nilalaro na ang bawat isa. Kitang-kita sa aking galaw kung tunay ba ang ipinapakita ko o hindi. I am bad at lying, hindi ko iyon maipagkakaila.
"Sorry, po," bulong ko bago umupo sa kaniyang tabi at sumandal na sa kaniyang balikat. Kita kasi sa ekspresyon niya na hindi siya naniniwala sa akin.
"Ang sabi ko. Huwag mong kalilimutan ang mga bilin ko sa 'yo tungkol sa pag-ibig, okay?" bumuntong-hininga siya bago hinawakan ang buhok ko. Dagdag pa niya, "Dahil kapag nawala na ako, wala nang magpapaalala ng lahat ng 'to, 'nak."
Agad naman akong yumakap sa kaniya at tinitigan siya sa kaniyang mga mata. Para akong batang pinagsasabihan kung ako'y makatingin sa kaniya. My mother will be and is the best adviser of all time. She knows we're and when to use her adoptation of my grand parents' advice to her.
Good thing she's strong. Because if ever na mawala siya sa buhay ko'y parang guguho na lahat ng mundo ko. Dahil sinong anak ang matutuwa sa pagkawala ng kaniyang ina? Wala, hindi ba?
"Mama, huwag namang ganiyan. Palagi ko pong tinatandaan lahat ng bilin mo po. Isinasapuso ko po, opo. Pero huwag namang patay, patay, please?" nakanguso ngunit agad namang nag-init ang pisngi nang halikan ng sariling ina aking noo.
I never thought my mom could still express her love through actions. Kasi sa panahon ngayon, her daughters starts to chase the path of where maturity is. At sa bawat hakbang na aming tinutungo ay pagiging seryoso at pagkawala ng ilang bagay na dati naman naming ginagawa. Halimbaw ana lamang ay ang paghalik-halik sa mga magulang.
Aaminin ko, these years of living... hindi ko na nagagawa pang halikan si mama sa pisngi o kahit yakapin siya ng sobrang tamis dahil sa hiya. I once hugged her so tight... tight that she can't breathe anymore. And so as to my father, working hard. When I was still in fifth grade, I could hug him from behind. But as grow and grow up, the feelings and my attitude towards 'em starts to evolve into so much that I can't even believe I can.
"Naniniwala akong kahit ano pa man ang estado ng buhay natin. Mapa-Paglinauan man o Diliman, kitang-kita ko sa inyo kung papaano at ano ang nararamdam n'yo para sa isa't isa."
Bigla akong napahiwalay sa sinabi ng iba at halos lumagapak na ang panga sa lupa nang sabihin niya 'yon. Nang mapakilala ko sa kanila si Seaun na isang Diliman ay ang una talagang tumalima ay si mama. Alam kong ayaw niyang mangyari ang mga bagay na nangyari sa kaniya sa nakaraan at pinoprotektahan lamang ako dulot sa pagiging ipit sa sigalot na mayroon ang dalawa.
"Ma... I am sorry kung nahulog ako sa kaniya." Nagbaba ako ng tingin at pinagdikit na Ang kaninang nakahiwalay na hita. "I-I never... ex-expected it t-though."
Naramdaman ko naman kaagad ang kaniyang mga palad sa aking likod at hinahaplos ito pataas at pababa. I became light because of that. Kaya, nag-angat ako ng tingin sa kaniya at nahuli ang kumikinang niyang ngiti.
"Wala kang magagawa kapag si Kupido na ang pumana. Alam ko ang hirap ng pilit na itinatago ang relasyon ng bawat isa sa lahat, mawalan lamang ng kaguluhan. Ayaw... ayaw ko namang maranasan mong... talikuran ng lahat at habang pasira nang pasira ang inyong relasyon, ay ang paghakbang nila palayo hanggang sa maiwan kang mag-isa," she inferred before wiping away the tears forming into the side of her eye.
I was beyond surprised to check that the tear was real. Hindi ko inaasahang naglalabas siya ng saloobin sa akin at ang katotohanang kaniyang naranasan habang minamahal ang papa.
"What do you mean, ma?"
Agad niya akong nginitian at isinapo nang marahan ang mga palad sa aking pisngi at pinisil ito ng bahagya. I was on the verge of asking it again, not until my mother cutted me first.
"Kinausap ko ang tatay mo nang dumaan ang hapong ipinakilala mo siya. Kinausap ko siya tungkol sa nararamdaman ko nang malamang Diliman pala ang kinakasama mo ngayon." I averted my eyes from her stare and looked down. But she held my chin up and versed, "Pero... ipinaglaban ko ang pagmamahal mo sa kaniya. Ang iyong matang kumikinang tuwing piang-uusapan ang special someone mo, ang pamumula mo at marami pang iba. The next thing I knew was... your father is also reconsidering your feelings. Kaunting tulak na lang, anak. Malaya n'yo nang ipakita sa amin ang tunay na kayo."
By that truth, hindi ko maipaliwanag ang aking damdamin. Mayroong parteng nais kong umiyak dahil sa wakas ay hindi na sila masyadong mahigpit sa amin but then as I remember that he maybe fine in the Paglinauans' side, but  to the fact that what I am to his family is the opposite gave me goosebumps. Yes, mabait sila ate Seda at Ma'am Seya. But that doesn't mean that I should be fine also. Bukod sa mga kuwentong haka-haka lamang naman kung tutuusin, hindi ko pa rin maiwasang hindi kabahan.
Matapos ng pag-uusap namin, dumating na Ang iba pang miyembro ng pamilya at kaniya-kaniya nang gawa sa kung anuman ang meron sa kanilang mundo. Kahit natabunan na ng katotohanang malapit nang mapapayag si papa sa relasyon namin ni Seaun, naaalala ko pa rin ang pagkasunog ng dalawang ari-arian ng mga Diliman na kanilang plinano.
"Sana hindi sila ang maygawa. Hindi ko kakayanin."
Dumating ang hapunan at isa-isa nang nagsisipagsulputan ang mga kasapi ng mga Paglinauan. Noon pagkababa ko sa hagdan ay nagulat pa ako nang hindi lamang lima ang mga tao sa aming hapag. I was speechless enough to see that there was my father's ally again, eating with us. Agad ko namang sinulyapan ang ina at tiyahing parang ayos lamang na makisalo sila.
Right, Tina. Hindi sila magpapapasok ng iba kung hindi ayos sa kanila.
Dahan-dahan akong umupo sa nakatalagamg upuan, sa gitna nina Mama at Papa habang katabi naman ni Marinella ay si Papa at ang pulis na nakita ko noong minsang mag-usap sila sa loob.
Through their stares, my ambience starts to become awkward. Iniiwasan ko namang magbuntong-hininga at hayaan na lamang silang kumakain even if I am not fond of eating with strangers.
Hindi naman nagtagal, habang kumakain, biglang maglabas ng bagong topic ang ama na nagpalamig ng aking kamay. It's a topic regarding the burning of the Dilimans' property.
"Narinig n'yo ba ang balitang nasunog na ang lupa ng mga Diliman sa Aklan at iyong isa pang nasa liblib na lugar?"
Napatingin naman ako sa katapat nang magsalita si Tiyo Alejandro. Sabi niya, "It's all around the town. Kumpirmado rin ang balitang iyon ayon sa mga pulis na nakakasama ko." he paused for a while before wiping the stain on his hand. "Ayon sa kapulisan, there were also three escapees from the jail that time. It seems that our plan isn't working that well."
"The police men, my troop also found those evidence leading into that escapees, you have said. Na-trace ng aming hukbo ang isang kwintas na pag-aari ng isa sa mga nasasakdal at ngayon ay hinahanap na sila. What do you mean, our plan is not working well?" Ani ng pulis bago uminom ng tubig.
I suddenly spaced out tot hink that yes, it wasn't them... but why are they unhappy? Dapat nga'y nagsisiya sila dahil bukod sa hindi sila at wala silang tiyansyang makulong, heto't nanlulumo sila. Hindi ko maiwasang hindi sila makilala. By those choices of actions, hindi ko sila makilala. They weren't the people I always bond with.
Masyado na bang natatakpan ng kagustuhang at hangad na makaganti ang kanilang pagkatao kung kaya't heto sila, ibang-iba na?
"Pertaining back to what our plan is, our troop was the one who'll do the thing, not them. But as we plan everything, nangyari naman ito. Maniniwala na sana ako kaso pumasok sa akin ang katotohanang mayroong detainee na nakalabas ng kulungan para lang gawin ito. Don't you think it's all coincidence?" Uncle murmured.
Natahimik na ako at napakagat na lamang sa labi upang hindi maiwasang sumagot at pagsabihan sila. Even though I have the right to do so because I am here, the girlfriend of the son of the Diliman. Mabuti sana kung hindi ako konektado sa kanila. Ngunit hindi, eh.
"Let's just be positive for a while now, thanking what happened. Dahil kung sumablay man tayo, hindi tayo makapagbubunyi ng ganito. Sila na Ang gumawa ng ikapapahamak nila, basta labas tayo," sabi naman ng aking ama kung kaya'y hindi ko na nakayanan pa ang lahat at napagpasiyahang doon na lamang kumain sa kusina kaysa sa hapag at umalis na.
___
Kinabukasan habang nagtatrabaho ako, hindi ko maiwasang hindi malungkot sa nangyayari. Natatakot na akong lumapit kila Papa nang dahil sa pinagsasabi nila kahapon. Natatakot akong baka ang kanilang pagbait sa amin ni Seaun ay bahagi lamang ng kanilang pagganti.
Agad ako bumuntong hininga at inayos ang sarili.
Mali ka, Tina. Kahit kailan, hindi ka magagawang ipain ng sarili mong ama sa kanilang masamang binabalak. Ama mo siya, Tina. Hindi ka noon sasaktan.
Nais ko mang pumalag sa ibinabato ng isip ay hindi ko na nagawa 'pagkat marami na agad kostumer ang naghihintay na lapitan ko.
Una ko namang nilapitan ay ang isang grupo ng kababaihang nagtatawanan pa nang dahil sa isang machong lalaki na ipinakita ng isa. Mayroon akong nasisilayang maykatandaan sa kabilang mesa na nakatingin sa akin m ngunit agad na lamang na nag-focus sa ginagawa bago sila pinuntuhan.
"Good afternoon, madam. What can I do for you?" tanong ko habang nakatuon ang pansin sa notepad na hawak at sa ballpen na handa nang sumulat.
"Mattina? Girlfriend ni Seaun?"
Agad akong napatingin sa kung sino ang nagsalita sa palibot ng mesa na iyon at nagulintang nang ang buong kababaihan ng Diliman pala ang narito maliban sa Mayor at siyempre, kay Seaun.
Ang aking kalamnan ay nagsisimula nang manginig sa kaba. Kasalukuyan ko kasing kinakausap ang ina ng nobyo na kailanman ay hindi niya naipakilala ng personal. I was about to ask them again on what are their orders when suddenly got held by Boss Seya.
"Mama, she's the one I am telling you. Isn't it she's pretty?" the boss chortled facing her mum.
Agad naman akong ngumiti na parang natatae lang dahil sa tingin ng kaniyang ina. She's this feisty even if she is doing nothing. Kalmado pa siya sa lagay na iyan ngunit nakakatakot na para sa akin. Just like how I became frightened the first time Seaun and I crossed paths.
Mula sa kaniyang pwesto agad siyang nagtanong, "What's your name, hija?"
Napalunok ako at agad siyang sinagot. "Mattina po." Huwag niya sanang itanong ang aking apelyido dahil paniguradong lagot ako nito.
"What's the surname." Sa isip ay bigla akong suminghap nang ang tadhana ay siya na namang gumagawa ng gulo para sa akin.
Oh, kamalasan. Bakit ngayon ka pa dumating?
"Pag...Paglinauan po," nahihiya kong usal bago yumuko at nagguhit-guhit na sa notepad k'it wala naman.
"I didn't even know Seaun will love an enemy, huh?" Seaun's mother beseeched making me statued. Narinig ko naman ang pagsinghap ng kaniyang mga anak habang namamayagpag ang katahimikan para sa amin.
"Ma, labas kami ng mga anak mo to whatever you guys have. Seaun is innocent and so as three. For us, it's fine." Agad naman akong hinawakan ni Ate Seda sa siko. Napatingin ako sa kaniya at nanatiling nakatingin sa kaniya nang nginitian niya ako ng baghya at tumango pa.
Ngunit, ang susunod nilang inalok ay hindi ko inaasahan. I was stunned enough to speak, not even a single sound coming our from my mouth. Nanatili akong nakatikom ang bibig nang ang sabihin nila'y
"Why don't you and some of your family come to our residence for a friendly dinner tonight? After all, I need to get to know you because I want the best for my brother's relationship."
"Is that fine with you?" tanong naman ni Ate Seda sa akin.
Agad akong tumingin sa nanay nila upang tingnan kung ayos ito sa kanila. Mayroon kasi sa akin na gustong pumunta dahil sa wakas, makikita ko na si Seaun. But there is something as I look into their mother's eyes.
"S-Sige po."
___
Fixing my hair as braid, sandali pa akong tumingin sa salamin habang iniisip ang mga maaarin nilang itanong sa akin mamaya. Sabi ni Papa, si Uncle Alejandro na lamang daw ang ipapasama niya sa amin nila Marinella upang masiguradong hindi magkaroon ng gulo mamaya. Sabi niya pa, gusto niyang mapag-isa ngayon. Nagkataon namang si Tita Cherry ay nasa Malaysia upang dumalo sa presentation ng isang branch ng Alejandro Incorporation.
Nang makitang ayos na ako sa suot na white above knee dress at itim na sandals ay bumaba na ako upang tawagan si Shoaf. Gusto niya kasi raw akong makausap papunta sa bahay ni Seaun para hindi raw ako kabahan. Noong una ay hindi ako pumayag dahil baka nag-aaral pa siya ngayon but when he sent me his things emphasizing that it's already done, napapayag na rin ako.
"Ready ka na?" tanong niya nang sagutin ang tawag sa messenger.
Agad akong tumango kahit hindi pa naman. Sa ngayon ay nasa labas na raw ang sasakyan naming ipinadala pa ng mga Diliman para sa amin. It seems that they really are fine. Sina Marinella, Mama at Uncle naman, nakagayak na rin at ako na lamang ata ang hinihintay.
Nang makalabas kami, natanaw kaagad namin ang dalawang security guard na papalapit sa amin. Siguro'y sila ang mga sundo kaya sila lumalapit. At nang makumpirmang sila nga, agad na kaming sumakay sa van. Pinili kong sa likod pumwesto upang hindi gaanong makita nila na kinakabahan ako.
"Dude, calm down. Seda and Ma'am Seya are kind. And besides, the fact that they even asked their freaking guards to fetch you up, damn... it's peace," ani naman ni Shoaf bago binuksan ang camera.
Natawa naman ako nang masilayan ang kaniyang mukha na mayroong kulay berdeng nakapalibot ditong parang simento habang may headband na teddy bear ang disenyo. Sabay pa kaming tumawa ngunit agad na nagulintang ang lahat nang tumigil ang sasakyan at sa lakas ng preno nito'y nauntog pa ako sa unahan.
I lowered the brightness of my phone and as well as to the volume when sounds of complaining was heard around. I motioned my finger for Shoaf to stop making noise that he gets that fast enough to mute his screen.
Tiningala ko pa ang mga tao sa unahan at nanlalaki ang mga mata nang mayroong isang van ang sa unahan ay nakahara. Muntikan na pala kaming mabangga nang dahil doon. But as minutes passed, lahat kami'y napahiyaw nang magsipagbabaan ang mga rmadong lalaki habang ang kanilang mahahabang baril ay nakatutok sa amin.
Napalingon naman ako sa driver ng van nang bigla niyang binuksan ang pinto nang napakalaki at sumigaw na nagpa-panic sa akin.
"AKIN NA ANG LAHAT NG INYONG MGA CELLPHONE! ANG PAPALAG, MAMAMATAY!"