Chapter 24

After 6 years
I woke up because of my beautiful alarm.
Doro wie yeogin runway
Nal baraboneun nun sok milky way
Just love me right (aha!)
Baby love me right (aha!)
O! naegero wa mangseorijima
Neon maehokjeogin naui universe
Just love me right (aha!)
Nae ujuneun jeonbu neoya
Better start my day with EXO's song. I turned it off after the chorus, I need to wake up.
I fixed my bed and went to my closet to prepare my clothes. My mom told me that she'll get me a personal assistant para hindi na daw ako mahirapan but I respectfully refused. Hindi naman ako balbado, I can manage.
After taking a bath. I wore my clean white robe and sat in front of my mirror. I need to look good for the clients. I put a little make up and I curled my hair a little too.
I wore a black suit and white tube in the inside. I paired it with black trousers and I decided to wear my black sunglasses for the sun.
"Sweetheart, you better eat breakfast today." my mom said after hearing my footsteps.
I secretly laughed. How did she know that it was me?
Maaga ako gumigising kasi takot ako na baka magkaroon ng traffic. I'm an overthinker. Minsan ay hindi nako kumakain.
"Just a little." nakangising sabi ko.
"Rachel." nakangusong sabi ni mom.
Mahina akong napatawa. Now how can I resist?
"C'mon Rachel, you need to eat. I know you'll be busy again the whole day." biglang sabi ni dad sabay halik sa noo ko.
He's right, I need to eat.
"Okay." nakangiting sabi ko at minadali na ang pagkain.
I'm 25 years old and now handling one of the biggest company in the world. At first I always doubted my self but now look.
I am so proud of myself. After all the pain in the past, I'm now having the life that God had been preparing for me the whole time. All the pain has it's limits and I think I already reached it.
I am now a successful architect.
"Good morning maam." nakangiting sabi ni Nica, my secretary.
I went to my maroon chair and sat there. She's also my friend, she's been finding a good guy for me. I'm sure mom planned it. Sa lahat ng pinakilala niya sakin, niisa ay wala akong nagustuhan. Most of them are after my money which is making me upset.
Matagal nang nagtratrabaho si Nica dito kaya talagang pinagkakatiwalaan ko siya.
She's 22 years old, younger than me. She have this angelic face and that's the reason why some of my employees are now looking at the glass wall of my office. I took a glimpse at them. They are all standing. I can see their legs lined up. They bowed to someone and I think that's my dad.
I opened the door and there I saw my serious dad.
"Dad, take it easy." nakangiting sabi ko at agad siyang lumingon sakin, he immediately put a smile on his face.
He's always like this when it comes to me and mom.
"How are you?" nakangiting tanong niya sabay akbay sakin at pumasok na kami sa office ko.
Umalis si Nica para ipagtimpla kami ni dad ng kape.
"I'm good. There are no problems at the moment." sabi ko and he smiled.
"I didn't come here to ask about work. I want to ask about your lovelife." sabi niya.
Sabay kaming napatingin kay Nica na kakadating lang.
Napataas ang kilay ko nang marinig siyang tumawa.
"What? Wala pa kayong nakita?" hindi makapaniwalang sabi ni dad.
I pouted and took my notebook to cover my face.
"Well......." mahinang sabi ko.
"C'mon you are thinking ahead of you. Stop judging them, they are nice." pagkukumbinsi ni dad.
Kunot noo kong nilingon si Nica and I gasped when she gave me an apologetic smile. So nirereport niya kay dad ang lahat? Pati ang blind dates ko?!
"I can't trust you, Nica." nakangusong sabi ko na ikinatawa niya lang.
"You need to have some time for yourself." sabi ni dad kaya mabilis kong binaba ang notebook at gulat na napatingin sakanya.
"What do you mean?" kunot noong tanong ko.
"What I meant is go to different places or visit your friends perhaps?" nakangiting sabi niya na mabilis akong inilingan.
"What? No, baka magkaproblema dito. Baka may mangyaring masama. Baka kailanganin nila ako-"
"Rachel, trust your employees. You've been training them. I know and you know that they will handle the company very well without you. You're a good teacher." nakangiting sabi ni dad.
I know I need to stop doubting myself. I'm just too scared. This is my big dream and I can't ruined it.
"But-"
"You'll meet Riza and Dwayne today. They are now at the coffee shop near at Neurelia University." sabi ni dad na ikinalaki ng mga mata ko.
"What?! I'm not ready. Bakit doon pa?" naiiyak kong tanong while stomping my feet.
They are so many places in this world, bakit doon pa?! I will surely remember all the pain. Yes, I already moved on but I didn't forget anything. All of it are still in my mind.
"They are waiting, Rachel."
"Go na, maam. Enjoy po kayo."
Sabi nilang dalawa.
Mukhang wala talaga akong kawala nito.
Saktong nasa pinto nako nang biglang nagsalita si dad.
"You know what? I kinda like Dwayne." nakangising sabi ni dad na kinapula ng pisngi ko.
"Dad!" sigaw ko at umalis na.
I can still hear their laughs. Hay nako.
Dwayne and I are so close. In my down times he's been always there for me. He comforted me when tatay was gone. He helped me cope in class. We graduated senior high school and college together. We are both successful right now and we are both proud to each other.
Riza is a famous model now at minsan ay sumasideline din siya bilang artista. She's very famous right now kaya kami nalang ni Dwayne minsan ang lumalabas. Dadating kaya siya ngayon? I kinda miss her.
I drove miles until I arrived at the coffee shop. I parked my car and went out. A red ferrari is parked beside my car and I already know who owns it. Nakangiting umiling ako dahil sa naisip.
Damn, my car is ferrari too but it's white. Okay I admit it, his car is prettier.
I stopped to look at the whole coffee shop where I worked a long time ago.
Tulips Coffee Shop.
The name didn't change. A lot of memories came in. I sadly smiled. I miss Betty and Roy. I wonder where they are right now.
Simula nung nagbago ang buhay ko. Pinatigil na ako nila mom and dad sa pagtratrabaho. Hindi na din ako nakapagbisita dahil ayokong makita si Nathan, natatakot ako na baka kung ano na naman ang sabihin niya. I was also busy coping in class.
I wonder if sir Carl is still there. He helps me a lot in the past. I want to thank him.
Malalim akong bumuntong hininga bago pumasok. It created a noise and Dwayne's eyes immediately meet mine.
"Hey!" pagtawag niya kaya nginitian ko siya.
Lumapit ako sakanya and I sat in front of him.
"So, Riza planned to stay another night at Japan for us. We are going there right now." agad na sabi niya na kinagulat ko.
"Why do I feel that everything is planned by my dad?" naniningkit matang sabi ko.
"Kinda." pilit ngiting sabi niya na inirapan ko.
"I knew it and by the way, nice car." sabi ko sabay tingin sa menu para makapag order na.
"Thank you but that's nothing compared to your Lamborghini." nakangising sabi niya na inirapan ko.
Yes, I also have a lambo pero hindi ko yun masyadong ginagamit. It's suppose to be for tatay. It's his dream car.
Nagiging hobby na ni Dwayne ang tuksuhin ako sa mga mamahaling gamit na mayroon ako. Yes, I bought it with my money pero nahihiya ako.
"Stop it teaser." iritadong sabi ko.
Our order immediately came. I'm now eating a cheese cake and I paired it with caffè americano. Habang si Dwayne naman ay nagorder ng isang latte lang.
Maliit akong napangiti. Ako ang nagbibigay ng order noon dito and now, isa na kong costumer.
"Ba't ka ngumingiti?" biglang tanong ni Dwayne kaya napalingon ako sakanya.
May pagkachismoso talaga tong taong to.
"Nothing, I just realized nga tama talaga ang sinabi ni tatay. Bilog yung mundo, hindi habang buhay nasa baba ka. Dadating yung araw na tataas ka at maaalala mo nalang lahat ng sakit na pinagdaanan mo, all the pain I felt are all worth it." I smiled genuinely after saying that.
I always bring all my tatay's words with me. Hindi ko yun kinakalimutan. It's always in my heart.
"Bilog ang mundo, nak. Dadating ang araw na ikaw naman ang nasa itaas at pag nangyari yun, wag na wag mong kakalimutan ang lahat ng pinagdaanan mo. Wag mong baguhin ang sarili mo dahil yan ang anak ko."
I smiled again bago ko tiningnan ang buong paligid. I stood with awe when I saw the painting changed.
It was a woman and a man looking at the sunset and now it changed.
The painting is about a man playing a guitar and a woman looking at him lovingly. They are both sitting under a tree.
Wow. It looks so beautiful.
Nakangiti akong umupo ng dahan dahan habang tinitingnan parin yun.
I wonder if it's boss Carl and his wife.
"Rachel."
May biglang tumawag sakin gamit ang napakaseryosong boses kaya kinakabahang nilingon ko kung sino yun.
Nanlaki ang mga mata ko nang makita siya.
"S-sir Nathan." gulat kong saad.
He's wearing an elegant tux. His hair is messy and he's wearing an expensive rolex. He look so rich.
He stared at me coldly........just like the old times. He didn't change at all. He still look so cold and his voice can still make anyone tremble.
Napalunok ako nang tumaas ang kilay niya habang tinitingnan ang kabuuan ko. He offered his hands kaya I have no choice but to stood up and accept it.
"You don't look like a waitress." nakangiting sabi niya.
Kumunot ang noo ko. Do I have to be offended or should I take it as a compliment since he's smiling?
"T-thanks?" hindi siguradong sambit ko.
He chuckled before he's eyes went to the guy who I'm sitting with.
"So hindi kayo nagkatuluyan ni Ryle?" tanong niya sabay tingin sakin.
Nalaglag ang panga ko dahil sa sinabi na.
Why on earth would he say that?! For God's sake he didn't really change at all!
Sasagot na sana ako pero napatigil ako nang bilang nagsalita si Dwayne.
"As you can see. Ryle is not here." sabi niya sabay tayo.
He fixed his coat before offering his hand to Nathan.
"Dwayne Brennan Valdez, son of Dave Valdez." he said formally.
Nathan looked at his watch before accepting Dwayne's hand.
"Nobody asked but okay." kibit balikat niyang sabi.
Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya.
What the fuck?!
I feel like I'm going to faint. Kung ano ano nalang ang sinasabi niya. This is exactly the reason why I didn't want to come here. Mabuti na sa University dahil malayo naman ang business department sa room ko kaya imposibleng magkita kami pero dito? Na alam kong araw araw nilang pinupuntahan? I better go home immediately.
Pati si Dwayne ay nagulat din dahil sa sinabi niya.
"I was rooting for Ryle. Damn that asshole." baling niya sakin na para bang katropa niya lang ko.
Hindi makapaniwalang tiningnan ko siya. Of course he will root for Ryle, they're friends.
"It was nice meeting you but I have to attend my girlfriend's tantrums. See you soon." seryosong baling niya sakin.
Wala sa sariling tumango ako. Tinalikuran niya kami agad at lumabas na. He didn't even bid goodbye to Dwayne. How rude.
Wait, I didn't know that he's dating someone.
Well, wala na naman talaga akong balita kahit kanino except to my close friends.
"Sarap suntukin." mahinang singhal ni Dwayne at padabog na umupo.
Nagkibit balikat ako at umupo na rin.
"I dare you." nakangising sabi ko na inirapan niya.
Mahina akong natawa at ininom na ang coffee ko.
Nobody would dare to punch a Kostova. It's a suicide.
Actually, Nathan and Candy are exactly the same. They are both cold and rude. But I think it's only in the inside. Who knows? Maybe they are soft as marshmallow sometimes.
6 years has already passed but I still can't meet Candy, my sister. That's what mom and dad said. She never called or baka sila mom and dad lang yung tinatawagan niya. I asked my parents a thousand times if Candy called them but they said she didn't. Baka busy daw.
I know they're lying. Maybe Candy doesn't want to meet me at all. Maybe she's mad at me. Damn, these thoughts.
It's literally scaring me. Kilala ko si Candy. She would surely hate someone like me. Nung una nga naming pagkikita ay galit na siya sakin pano pa kaya kung malaman niya na kapatid niya ko?
I also want to meet her before their wedding. That's my wish. I already accepted our fate. He's meant for my sister. I might sound so good right now but I still hate him. Ni hindi ko alam kung bakit niya pa ko kailanganing ipahulog sakanya kung ikakasal lang din naman siya. He never gave me a clear reasons and that's why I hate him more.
We are now in Dwayne's private jet. Yes, he's badly rich. This jet was bought by his parents for his last birthday. Ngayon pa lang namin magagamit to.
Gusto ko sanang umuwi para kumuha ng mga gamit but Dwayne said that dad gave him money to buy me clothes.
Napailing nalang ako dahil sa mga ginagawa nila. They're like partners in crime.
How could they waste such a money? Marami naman akong mga damit sa bahay.
Damn, Dad knows that I would convince him not to go with my friends if I went back home.
"I'll fly the jet." biglang sabi ni Dwayne na nagpatigil sakin sa pag upo.
"Bababa ako bahala ka." takot kong sabi at tatayo na sana pero hinila niya ko pabalik.
"Joke lang, eto naman." nakangusong sabi niya na inirapan ko lang.
Gusto ko pang mabuhay, maawa ka. Alam kong walang kang alam sa pagpapalipad nitong jet.
I put some of my hair behind my ear and sat beside the window.
"Are we going to Tokyo?" tanong ko na tinanguan niya.
"Ngayon ko lang nalaman na wala ka palang tiwala sakin, Rachel." mahinang sabi niya na inirapan ko lang.
Magdradrama na naman yan. I just shrugged and didn't mind him. Marami pa siyang sinabi pero hindi ko na yun narinig dahil nakatulog na ako.
When we landed at an open space na hindi ko alam since this is my first time coming here, a van that's from Riza escorted us to the hotel. Umaga na kaming nakarating dito.
It's actually cold but I can bare it.
We were riding with japanese people so we didn't talk that much. Pareho kaming bobo ni Dwayne kaya it's better to shut up.
Nang makababa ako ay ang malakas na sigaw ni Riza ang umalingawngaw sa buong paligid.
"Rachel!" she shouted while running towards me.
I spread my arms to welcome her upcoming hug. Laking gulat ko nang literal niyang tinapon yung sarili niya sakin kaya napatumba kami pareho.
"Aray!" napalingon ako kay Dwayne na ngayon ay nakaluhod sa gilid ko habang ang kamay niya ay nasa ulo ko.
Sinalo niya ang ulo ko kaya ngayon ay nakaipit ang kamay niya. Laking pasasalamat ko nang mabilis na tumayo si Riza kaya tumayo na din ako at kinuha ang kamay ni Dwayne.
"Okay ka kang?" nag aalalang tanong ko.
Halos maiyak ako nang makitang namumula iyon at may gasgas pa sa likod.
"Ba't mo kasi sinalo yung ulo ko?" naiiyak kong tanong habang hinihimas yung kamay niya, nagbabakasakali na mawawala yung sakit.
"Edi basag na yung ulo mo ngayon." natatawang sabi niya.
Umirap ako at hinampas ang braso niya.
"Matibay ang ulo ko." mataray kong sambit na ikinatawa niya.
Napatingin kami kay Riza nang bigla siyang nagsalita.
"Sorry Dwayne pero deserve mo naman kasi................. ang panget mo." seryosong sabi ni Riza pero sa huli ay natawa siya.
Natatawa kong liningon si Dwayne pero nagulat ako nang wala na siya doon. Tininganan ko si Riza at naghahabulan na sila ngayon.
Natatawa akong umiling. Nagpatulong ako sa mga maleta namin ni Dwayne para mapunta na to sa room dahil mukhang nagkakasiyahan na ang dalawa.
Sasara na sana yung pinto ng elevator pero napatigil ito nang may brasong sumingit sa pagitan nito, bumukas ito at bumungad sakin ang pawisan na mukha ni Dwayne. Agad nagtagpo ang paningin namin. Malalim siyang bumuntong hininga bago siya lumapit sakin at sinandal niya ang ulo niya sa balikat ko.
Ba't parang nagbago agad ang mood niya? Napikon ba siya ni Riza?
Hinayaan ko nalang siya dahil mukhang ang layo ng tinakbo niya kanina.
Madali kaming nakapunta sa room at binigyan ko na ng tip yung lalaking tumulong sakin. Pagkaalis ng lalaki ay agad nagsalita si Dwayne.
"Wag na wag kang sasama sa kahit anong lalaki pag ikaw lang mag isa, okay?" madiing sabi ni Dwayne na pinagtaka ko.
Bakit galit? Bumuntong hininga ako bago ko siya binigyan ng tango.
Tama din naman siya. We don't know anyone here. I better protect myself.
Dinala ko na ang maleta ko sa kwarto pero agad ko ding binalikan si Dwayne na ngayon ay nasa sala.
"Si Riza pala?" tanong ko.
"She's talking with someone kaya iniwan ko." kibit balikat niyang sabi.
"Ang sama mo talaga." naiiling kong sabi sabay sarado sa pinto nitong kwarto ko.
We are now here at the pool. Kanina pako lumalangoy kaya naisipan kong umahon at pumunta sa sun lounger.
I'm wearing a simple yellow bikini. My hair is in a bun right now.
I made myself dry before I lay down to take a rest with my sunglasses on.
"Miss."
Mabilis akong napabangon nang may maramdaman akong humawak sa legs ko.
"Watch your fucking hands." madiing sambit ko na kinangiti niya.
It's a fucking Japanese man.
"Just want to be friends." kibit balikat niyang sabi na inilingan ko.
"Go away now." seryosong utos ko. "What the fuck?!" malakas kong singhal nang sinubukan niyang hawakan ang hita ko.
Mabilis akong tumayo at kinuha ang tuwalya para itago ang katawan ko.
Napasinghap ako nang bigla akong hilahin ni Dwayne papunta sa likod niya.
"Fucking go away man." madiing sambit niya sa lalake.
Matagal na napatitig ang lalake kay Dwayne bago siya mahinang tumawa.
"No fun." sambit niya at tinalikuran na niya kami.
Nang mawala siya ay agad akong napaupo sa sun lounger. Napahawak ako sa dibdib ko. I was so scared.
"Fix our things, we're moving to another hotel." biglang sabi ni Dwayne.
Mabilis akong napalingon sakanya.
"What? Just for that?" nanlalaking mata na sambit ko.
Dwayne messed his hair before he looked at me.
"Just for that? He fucking touched you, Rachel. Are you expecting me to just stay put?" galit niyang tanong.
Pinasadahan ko ng daliri ang buhok ko at yumuko.
"But Riza loves this hotel." mahinang sambit ko.
"Hey" I looked at Dwayne when he softly called me. He's now kneeling in front of me. "She'll understand for sure. You know her, right?" pagpapagaan niya sa loob ko.
Matagal akong napatitig sakanya bago ako tumango.
This should be a relaxing day.

Komento sa Aklat (42)

  • avatar
    Virna Sarmiento

    dóne

    08/08

      0
  • avatar
    PereiraLigia

    maravilhosooooooooooo

    26/04/2024

      0
  • avatar
    Ki Kay

    Bitin hihi

    27/11/2023

      0
  • Tingnan Lahat

Mga Kaugnay na Kabanata

Mga Pinakabagong Kabanata