Isang maliwanag na bagay ang kumalat sa paligid ni Reese. She was holding Ivan in her arms, habang nakatingin pa rin kay Zaire. She pushed herself to protect Ivan. At gumawa nga ng tila isang barikada ang katawan niya laban kay Zaire, the guy can no longer reached her or Ivan, but for just a short a time, mawawala din ang proteksyon na iyon. Kaya kailangan niyang mag-isip ng paraan upang makatakas.
Ngunit alam niyang hindi magiging madali ang pagtakas mula sa lugar na iyon.
Ivan's wounded at hindi niya alam kung kakayanin pa niyang magtagal sa loob ng barrier na ginawa niya.
She needed to do her action and think of her decision.
Ivan's life was on the line and she couldn't give up her freedom.
Hindi siya mananatili sa lugar na iyon.
"You don't have a home anymore. We are your family Reese. Dito ka nabibilang!" sabi in Zaire.
Hinihintay lang nitong mawala ang bisa ng barikada na ginawa niya. His eyes was fixed on her, at sigurado siyang hindi niya gusto ang paraan ng tingin ng lalaki sa kanya.
"Hayaan mo kami na umalis!" sigaw niya sa lalaki. Hindi talaga niya ito gusto.
At sigurado din siyang hindi niya nararamdaman ang nananalaytay na dugo nito sa kanya ng mga oras na iyon.
She hates him.
Iyon lang ang pakiramdam na alam niya para dito.
"Then, kung 'yan ang gusto mo. I'm afraid, na kailangan pa natin dumaan sa madugong proseso!" sagot ng lalaki. Saka nito, sinenyasan ang mga kasama nitong hunter na sa mga oras na iyon ay nakapaligid na sa kanila.
They immediately point their arrows and crossbows towards her and Ivan. Halos sabay, sabay na pinakawalan ng mga ito ang bala ng mga sandata nito at kaagad na tumama iyon sa barrier na ginawa niya.
Alam niya na anumang minuto ay bibigay din ang tanging pumoprotekta sa kanilang dalawa ni Ivan. And it will be fatal for Ivan.
Hindi na nito kakayanin kapag natamaan pa ito ng isa pang bala ng palaso mula sa hunters, unti unting nilalason ng bala ng mga ito ang katawan ng lalaki and he's getting weaker and weaker.
"Sumuko ka na! And we will let that Vampire go!" dagdag pa ni Zaire. Napatingin siya sa lalaki.
The hunters around them were pointing their weapons again towards her.
At sigurado siyang hindi na sila mapoprotektahan ng barrier niya sa pangalawang pag-atake ng mga ito.
Ngunit alam din niyang hindi pakakawalan ni Zaire si Ivan.
He will kill Ivan. At siguradong magiging preso siya sa lugar na iyon, habambuhay.
Sa mga oras na iyon ay magkahalong takot at galit ang nararamdaman niya. Towards Zaire and the rest of the Hunters. Naisip niyang, matutulungan sila ng mga tao doon, ngunit sa mga oras na iyon ay sigurado siyang wala na ang pag-asang iyon sa lalaki at wala na rin sa kanya.
Nang mga oras na iyon ay kailangan nilang makaalis doon. Kailangan nilang makabalik sa totoong mundo. Kailangang gumaling ni Ivan, at mangyayari lang iyon kung makakatakas sila
"Kahit ano, sino. Pakiusap!" halos mangiyak ngiyak niyang bulong. She, hopelessly begging for someone and something to happen.
Hindi niya alam kung paano gamitin ang bagay na nasa loob niya, ngunit masaya siya na nagawa niya ang barrier na iyon. But the barrier was not enough for her to protect Ivan and to protect herself. The barrier can't fight, at hindi rin sapat iyon, upang makaalis sila sa lugar na iyon ng buhay.
Nasa ganoon siyang paghihinuha nang biglang lumapit si Zaire sa mismong barrier. He used forced to get rid of the thing na naghihiwalay sa kanilang tatlo ni Ivan, he was breaking the barrier himself.
Sa mga oras na iyon ay hindi na talaga niya alam ang gagawin. Kanina pa nawalan ng malay si Ivan, ngunit nagulat siya ng muli itong magmulat ng mata nito and forced himself to stand.
He was bleeding all over the place and he's not healing dahil na rin sa bala ng mga palasong tumama dito. Kung normal na bala lang sana iyon ay walang problema,.
"Hindi mo na kaya!" sigaw niya sa lalaking muntik na mabuwal ulit sa lupa. Masyado ding matigas ang ulo nito. Hindi niya magawang pilitin itong huminto.
He himself had things he wanted to know, he had questions that only Zaire can answer.
He was betrayed. iyon ang naiintindihan niya sa kinikilos nito ng mga oras na iyon.
"Please! Ivan!" sigaw niyang muli. Nagsimula ng tumulo ang mga luha mula sa kanyang mga mata.
She can't do anything ng mga oras na iyon.
She was scared that he would die because of her.
Ilang hakbang pa ang ginawa ni Ivan at tuluyan nang nawala ang pumoprotekta sa kanilang dalawa.
Her eyes widened when Zaire Immediately stabbed Ivan using a dagger that was made of silver. Pakiwari niya ay tumigil ang mundo niya. She immediately run towards Ivan, ngunit hindi niya ito naabot dahil sa mga kamay na pumigil sa kanya. Some of the hunters stopped her. At walang plano ang mga itong bitawan siya.
She watched in horror as Zaire, Position himself to rip open Ivan's Heart.
Naalala niya ang nangyari sa mga bampirang nakalaban ni Ivan noon. Nagiging abo ang mga ito matapos dukutin ang mga puso nito. Hindi niya kakayanin kung ganoon man ang mangyari kay Ivan ng mga oras na iyon.
She can't let him die, she won't let him die.
All her life he's been with her at hindi niya alam kung ano nangyari sa kanya kung wala ito sa buhay niya kahit pa nagsinungaling ang lalaki. Ganoon din marami pa siyang kailangang itanong dito.
She can't find a reason to hate him. He just did what he had to do. She felt thankful towards him. And that was enough reason for her to cry for him at enough na ang salitang iyon upang gawin niya ang lahat ng makakaya niya upang iligtas ito.
"No!" sigaw niya. Pakiwari niya ay kaya niyang pumatay ng kahit na sino.
She would kill them all in order to save him.
Ivan's wounds were killing him. Masakit ang bawat paggalaw niya.
Zaire was looking at him with that unfamiliar gaze in his eyes.
He knew the guy was planning to kill him ng mga oras na iyon. But, his mind was occupied with the image of Reese.
He can hear her mind clearly and loudly.
She wanted to protect him. And for that reason alone, he wanted to do his best to protect her also.
Kahit na ikamatay pa niya iyon.
Everything he knew, everything he wanted to protect was Reese. Umikot ang mundo niya sa babae. Ngunit anong gagawin niya sa mga oras na iyon? O kung matapos man ang oras na iyon? Mapoprotektahan pa ba niya ang babae?
Zaire's back but he was not the human he used to know anymore. Malaki ang nagbago, and he can tell by his smell that he was not the human he trusted before.
Something change, something happened na hindi niya alam.
Nasa ganoon siyang paghihinuha ng biglang magbago ang kulay ng langit sa itaas niya. Kaagad ding natigilan si Zaire at tumingin ito sa direksyon ni Reese na nasa likuran niya.
Bakas sa mukha ng lalaking kaharap niya ang gulat.
Binitawan siya nito saka mabilis na tinungo ang bahagi sa likuran niya.
He slowly turns around, he can hear Reese's voice crying. Ngunit, natigilan siya ng makitang nagbago ang kulay ng mga mata nito.
She was not in control of the thing inside her anymore.
"Reese!" sigaw niya. Ngunit, kaagad siyang pinigilan ni Zaire. Bakas sa mukha nito ang saya at pagkamangha sa pangyayari ng mga oras na iyon.
Sinisira ni Reese ang buong lugar at wala man lang pakialam si Zaire doon. He had given all his life and effort for that place to be hidden, ngunit mukhang pati ang bagay na iyon ay wala ng halaga sa lalaki.
"Reese!" muli niyang tawag sa babae. Hinila niya ang sarili patungo dito. But, Zaire kept on pulling him away. Hindi na maganda ang sitwasyon niya ng mga oras na iyon, but he can't just leave, Reese alone.
"Reese! Tama na!" buong lakas niyang muling tinungo ang babae.
Zaire blocked his way, ngunit nanlaki ang mga mata niya ng bigla itong palibutan ng tangkay ng isang puno, hinila ito ng punong iyon at walang kahirap hirap na inilambitin sa ere.
The branch of the tree was strong enough at nahirapan ang lalaki na makaalis doon.
"Reese! Tama na!" pilit niyang inabot ang babae, ngunit halos naubos na ang lahat ng lakas niya. He can feel his body giving up. Sa mga oras na iyon ay unti unti nang pinapatay ang katawan niya.
The silver bullet inside his body is killing him slowly.

Ngunit hangga't nasa kanya pa ang puso niya ay kaya niya pa ring gumalaw.
Sa mga oras na iyon ay pinilit pa rin niyang abutin si Reese.
The woman looked at her with those empty expressions in her eyes.
Hatred and destruction was written in those eyes.
The Reese that he used to know was nowhere to be found, but he can still hear her crying. She was crying inside.
"Reese! Enough! Hindi ikaw ito!" he gave up all of his strength already. He can't move anymore.
"D*mn it move!" sigaw niya sa sarili niya.
He watched as the place around him turned into chaos.
Every hunter was fighting their way to survive. Ngunit, huli na ang lahat and there is no way out anymore.
"Hold her hand!" he heard a voice from his chaotic mind. Kaagad siyang natigilan at iginalaw ang kanyang ulo.
Isang babae ang lumapit sa kanya.
She hold his hand at walang kahirap hirap siyang binuhat patungo kay Reese.
"Hold her hand. You are her Guardian. She chose you a long time ago." dagdag pa ng babae at kaagad na itong nawala sa harapan niya.
Sinunod niya ang sinabi nito.
He held Reese's hand tightly.
"Reese! Tama na!" muling sigaw niya. At sa pagkakataong iyon ay tumigil na ang paggalaw ng mga bagay sa paligid. Bumagsak si Reese sa lupa as well as Zaire. Kaagad nitong tinungo ang direksyon patungo sa kanilang dalawa ni Reese, ngunit isang kulay asul na liwanag ang pumalibot sa kanilang dalawa ni Reese at sa isang iglap ay nasa ibang lugar na sila. Natigilan siya, muling naalarma ang buong sistema niya, hindi niya alam kung nasaan sila ng mga oras na iyon at iba ang amoy ng paligid.
The smell was familiar to him. Katulad iyon ng amoy na meron si Reese.
Mula sa pagkakasalampak sa lupa ay pinilit niyang bumangon. He needed to know what was happening at kung nasaan silang dalawa ni Reese ng mga oras na iyon. But, when he was about to move his body ay isang bagay ang pumigil sa kanya. Inangat niya ang ulo upang makita ng maayos ang paligid.
Natigilan siya ng makitang may mga kapwa babae at lalaking nakatingin lang sa kanila ni Reese ng mga oras na iyon.
"Sino ka?" tanong sa kanya ng isang lalaking nandoon. He was holding a cane in his hand at ipinatong sa kanyang katawan ang dulo ng bagay na iyon.
Kakaiba ang amoy nito at ng amoy ng paligid.
He can smell peace in the air.
"Shier! Wag! Bisita natin sila." isang pamilyar na boses ang kanyang narinig. At kaagad na tumambad sa kanya ang mukha babaeng tumulong sa kanila ni Reese kanina.
"Sino kayo?" tanong niya sa mga ito. Ngumiti ang babaeng kaharapa niya ng mga oras na iyon, ngunit walang sumagot sa mga ito.
"I think you should rest first." mungkahi ng babaeng kaharap niya. Muli niyang inilibot ang paningin sa paligid, ayaw niyang ipikit man lang ang kanyang mga mata.
He was scared na baka may masamang gawin ang mga ito kay Reese o sa kanya, ngunit bumibigat na talaga ang talukap ng kanyang mga mata. Is it really the end for him? Kung hindi magagamot ang mga sugat niya ay tuluyan ng mawawala ang katawan niya and eventually, his heart will die after, ngunit wala na siyang magagawa sa bagay na iyon.
He was still holding Reese hands ng mga oras na iyon.
At sa pagkakataong iyon ay tuluyan nang pumikit ang kanyang mga mata.