I slowly open my eyes. And as I expected, puro punting bagay ang sumalubong sa akin. Sa unang tingin akala ko, nasa lugar padin ako nila mommy, akala ko nandon padin ako, pero akala ko lang pala. Kasi sa pagpihit ng ulo ko, sa gilid, nakita ko sila, ang mga taong naghihintay sakin sa mundo pang ito.
'Nasa hospital nga' shit! Mukhang wala ding nakapansin na gising na ako, nauuhaw pa naman ako'
Sinubukan kong itaas ang kamay ko, at gumawa ng kaunting ingay, pero kahit iyon, ay hindi ko magawa. Masyadong tuyo ang lalamunan ko, at nangangailangan talaga ng tubig.
Tsaka ko pa lang naisip..... Ilang araw na nga ba akong tulog? At anong nangyari sa ga nakaraang araw pagkatapos kong masaksak? And I want to know, who save my life?
“K-ky-le” alam kong kahit paos ako, alam kong maririnig niya, pwera na lang kung mahimbing ang pagkakatulog nito, at malabong marinig niya talaga ako.
Mabuti na lang at may naaninag akong tao na papalapit sakin, at gaya nang boses kong paos, parang ganun din ang mga mata ko. Malabo at hindi ko makita pa nang malinaw kong sino iyon!. Pero, alam kong nagmamadali na siyang lumapit sakin, dahil sa bumilis na ang mga mahina niyang lakad kanina.
Natagpuan ko na lang ang sarili kong, naghihintay sa kung anong susunod na gagawin, dahil gaya nang sabi ko, para akong paralisado, walang maigalaw kahit ano.
“Rose! Rose! Rose! Do you hear me? Rose! Doc! Doc! The patient is already awake! Doc!” I hear him, shouting at my room, calling for the attention of my personal doctor. After the loud sound coming from his voice, unti-unting umangat ang ulo ni Kyle, at hinanap kong saan nagmula ang malakas na ingay na iyon.
I heard him chuckle, but unfortunately I don't know what happen next. Nagulat na lang ako ng may marami nang mga doctor ang papunta sa kinahihigaan ko, at aligaga akong inasakiso.
Cheneck kung anong meron pa sakin? At kung ano ano pang ginawa na test, hanggang sa natapos.
Kinausap nang doctor sila Kyle at sino na nga ba ulit iyong kasama niyang sumigaw? Hindi ko padin maaninag, si Kyle lang talaga, palibhasa malapit siya sakin.
“I hear her, calling my name earlier, but I ignored it. All I know is, I'm dreaming her again, calling my name. Hindi ko naman alam na gising na pala siya.” nakinig lang ako sa mga usapan nila. Tanginang buhay ito, nakakarinig ako ng maayos pero hindi ako makagalaw dito at makasalita nang maayos. Tapos wala kang mag-aalok nang tubig sakin, eh, kanina ko pa nararamdaman na nauuhaw na ako.
“Kailangan niya lang mabantayan, at ma observed. Kapag wala na talagang makikitang mali, pwede na siyang lumabas.” rinig ko pang paliwanag ng Doctor sa kanila.
Ewan ko kung ano nanaman ang sumunod na nangyari, pero narinig kong nagbukas ang pintuan nang kwarto ko, at hudyat yun na may lumabas na tao.
Maya maya ay may narinig akong mga yapak nang paa, na papalapit sa akin, may humila nang upuan at inilapit ito malapit sa akin.
Narinig ko siyang bumuntong hininga, bago umubo nang kaunti. Kahit wala pa akong nagagawa, ay para na akong naiinip sa susunod niyang gagawin.
“Can you hear me, Rose? If, yes. Just nod okay.” marahan ang pagkakasabi niya, at isa iyon sa pinaka-masasabi kong himala. How come! Na ung dating may galit sakin, at halos kulang na lang ay patayin ako, ay nasa tabi ko ngayon at kinakausap akong parang bata.
“May kailangan ka ba?” pagtatanong niya ulit. Hinanap ko ang lakas ko, para tumango, at hindi naman ako nabigo nang sa wakas ay nakasagot na ako sa tanong niya.
“Water? Food? Or Anything? You can tell me? I can bring it here, right now?” umaasa at parang nagsusumamo ang boses niya.
“Tu-tubig!” and that's it. I finally utter the word, I want.
Narinig ko naman nama'y tao pang kumilos ulit, at rinig ko ang pagsasalin niya ng tubig. Rinig ko ulit ang bahagya niyang paglapit, at marahan niyang inabot ang tubig sa taong mismong nasa tabi ko.
----------
Kung ano-ano pang nangyari, simula nung nagising ako. Kagaya nang, ngayon maliwanag na at hindi na malabo ang paningin ko, nakainom nadin ako ng tubig.....
PERO, pansin ko, simula nung araw na maayos na ako, lagi nang dumadalaw si Harvey sa akin, na dati naman hindi. Kahit pa siguro mamatay ako noon, ay papabayaan niya lang. Tapos ngayon, dikit nang dikit, at ultimo lamok ayaw atta din pahawakin.
Ilagay ba naman lahat nang laman ng off-lotion siya sakin, mabuti na lang sachet yun.
Sa tuwing naaalala ko iyon, nangingiti ako. At last, I felt that he cares for me. Hindi tulad noon, na halos limusin mo na yung atensiyon niya.
Kaya ngayon, aba! Lubos-lubosin ko na, sayang kung hindi ko magagamit, baka maexpired lahat. Naisip ko nga, baka nagkabaliktad yung epekto nang anaesthesia sa kanya, imbis na mamanhid, eh! Nagkaroon nang pakiramdam.
Kung iyon nga yung, dahilan. Magbabayad ako nang malaki, maturukan lang siya buwan-buwan! HAHAHA
Simula kasi nung salinan niya ako ng dugo, nag-iba na, pati pakikitungo niya. Sayang lang, wala si Tamara dito, para makita iyong pagbabago niya.......
“Uh, Babe? Ano kasi... Aalis ako? Ayos ka lang ba kung maiiwan ka sa kanya, Uhm.. Kung ayaw mo naman, sama ka nalang sakin..” napangiti naman ako ng mapait sa kanya. I don't know, what happen this past few days, pero alam kong may iba? Kyle, almost don't trust the present of Harvey, he almost want, I'm near with him, especially when Harvey was their.
I don't blame him, for what kind of trust issue, he have. But, I felt sad for Harvey. Hindi ko sila kayang paki-alaman. I'm not selfish or what, pero hindi ako sana'y sa presinsiya niya.
Tinanggap ko na kasi talaga noon, na wala nang paraan para magkalapit kami, kahit kunting pag-asa ay kinalimutan ko na. Wala nadin akong balak na patunayan ang sarili ko sa kanya, kasi kung tutuusin siya ang unang tumalikod sa aming dalawa.
“Hindi, ayos lang ako. At tsaka may phone naman, you can communicate with me, anytime. Wag ka nang maalala. May back-up ako, kapag ito nag work, matutuwa ka pa.” nakangiti kong sabi. I assure him, that I'll be fine.
“Basta, sinasabi ko sayo. Ahh. Sige na.. Aalis na ako.....” tatalikod na sana siya, nang may humarap siya sakin, at parang may naaalala...
“Yung... Yung... Kiss ko nga pala nasan? ” nakangiti niya nang tanong.
“Ahhh. Saglit kukunin ko, asan mo ba nilagay?” nawala bigla ang ngiti niya, dahil sa tanung ko.
Binibiro lang, e.
“Joke lang.”  Yumakap ako sa kanya, at tsaka humalik sa labi. Ngiting ngiti naman siyang tumingin sa akin, at hihirit pa sana. Kaso, may biglang umubo sa likod namin. Nakatingin naman kami sa gawin nun, at nakita namin si Daddy na, kunot noong nakatingin sa amin.
“Aba't anak... Tatlong araw pa lang, simula nung lumabas ka ng hospital, at gusto mo nanamang bumalik doon.” istrikto niyang tanong. Nagugulat naman akong, umiling-iling kaya.
“Kung ganun, wag kang nagdidikit muna dyan kay Kyle. Baka may virus bibig nyan. Hinalikan mo pa naman sa labi.” natatawa niya nang sabi, habang nakatingin nang mapang-asar kay Kyle.
Nakakatawa nga naman itsura niya.
“No Baby! Don't believe with him. He just talking nonsense.” parang nanibago ako bigla sa paraan niya nang pagtawag sakin, kaya hindi ko napigilan ang sarili kong mamula.
“Anong wag maniwala? Anak? Baka nakakalimutan mo? May usapan tayo diba? Na kapag kinasal kayo, kahit gawin niyo lahat, pero habang hindi pa. Wala munang kiss! Wala kahit ano! Yakap lang!” pangaral nang tatay niya.
Siya yung anak, pero mas sakin yung may concern.
“Para ko na din naman siyang asawa! Diba? Montaverde nadin apelyido ko ngayon!” sagot niya naman pabalik. Hindi talaga maawat hanggang di mananalo.
“And, so I change her surname into Grey? Kasi kapatid ko siya. Mabuti na lang at habang nasa hospital noon, linakad na namin yung papel niyo.” nagugulat akong napatingin sa nagsalita. Kaya mas lalong nainis yung kasama ko, at biglang yumakap sakin.
“No! No! Fuck! Tell me baby! Nanaginip lang ako, hindi Grey, apelyido mo! Dapat Montaverde padin! Aba't paki-alamero talaga yung kapatid mo!” Naiinis niyang bulong sakin, habang nakayakap. Sinamaan naman siya nang tingin ni Harvey, nung mapagawi ang mata ko sa kanya.
“Ilabas mo yung Phone mo? Tapos takbo ka agad mamaya ah..” natatawang bulong ko.
Linabas niya naman agad, at hinablot ko, tsaka ko, tinawagan yung number ni Tamara, at sinubukan kong iyong binigay kong numero noon, ay yun padin ang gamit niya. Buti na lang naisip ko iyon, kundi puputulin niya yung luma niyang Sim card At papalitan nang bago, ay talagang wala na kaming contact.
“I dial mo yan, tsaka ka mag sumbong.” ginawa niya naman, at hindi namin inaasahan na sasagot siya, kasama ang mga anak niya. Naka loud speaker? Kaya talagang rinig niya pati siya.
“Hello? Rose?” kita mo! Nahulaan niya agad.
“Is this you? Hello?” ulit niya ulit.
“MA-MA... Da-Da” rinig ko sa kabilang linya ang maliliit nilang tinig, na magkapatid. Napatingin ako kay Harvey na.... Walang emosyon ang mukha??
Gagawin ko lang naman ito, para kahit papano? Siya din yung magpakumbaba para sa pamilya niya, na kahit kunti, magkaroon siya ng awa.
“Hon, I love you. Take care. I gotta go. Okay, see you this afternoon again” rinig kong saad nang isang lalaki, ngunit wala kaming narinig na sagot mula sa kabila, pero may narinig akong tunog halik.
“Damn! I will kill you to death, Kyle Montaverde! How dare you! You! I swear, I will cut your neck, if you do that again!” and that is the story of, habulan nang kamatayan. Ewan ko sa dalawa, pero again daw eh. Tsk... Tsk... Bahala sila. Tangina.
“Kalmahan mo lang, Hindi sila Tamara yan. HAHAHA” ang ganda nilang panoorin. Para silang batang, nag-aasaran lang.