“Saan ka pupunta?" na-pabalik si Lalaine sa pagkakaupo sa kama ng naalimpungatan si Carlos at makita siya na tatayo para sana bumangon na muna siya upang gawin ang mga naiwan niyang trabaho sa ibaba. Kaya 'nga lang naunahan siya ni Carlos ng makita siya at bigla nitong hilahin siya ng mahawakan sa kanyang isang braso. Napabuntong-hininga si Lalaine, tumingin siya kay Carlos.
“I'm going to clean the living room, the living room is still messy, the ones you scattered I haven't finished cleaning."
“You're just here first," pakiusap na pahayag ni Carlos.
Nagsalubong ang kilay ni Lalaine, hindi niya mahanap sa sarili kung tawanan niya ba si Carlos o hindi. Napabuntong-hininga muli siya sa panibago na Carlos na nakikita niya.
Syempre, hindi niya expected ang lalaking madalas mang away, angalan siya at sigawan kasama na don ang pananakit sa kanya minsan. Pero hindi makapaniwala na magkakaganito si Carlos mababa lang ang tono nito habang nakiusap at sweet sa pandinig na may manipis at maliit na kilig na naramdaman si Lalaine habang titig siya na tumingin sa mapungay na mata ng kanyang asawa.
“Tutulungan mo ba ako?" tanong niya.
Nag-iisip si Carlos sa huli umiling.
“You won't help me? So, maiwan ka dito. Kailangan kong maglinis sa ibaba at limasin ang mga kinalat mo 'don. Maiwan ka dito kung hindi ka tutulong." pahayag ni Lalaine, walang pamimilit niyang pahayag at akma siyang tatayo.
Mabagal siya, mabilis si Carlos na umangat ang katawan upang yapusin siya ng yakap at mapabagsak sa malapad at matigas na dibdib ni Carlos. Hinila siya ni Carlos pabalik sa kama ng nakayakap.
Shocked ang itsura ni Lalaine.
“Carlos" sambit niya, pero natawa ng makita ang nakangisi na itsura ng asawa. Maloko itong nakatingin lang sa nagulat niyang mukha. “Masakit 'pa yung katawan ko dahan-dahan naman." Lalaine disobedience to her husband, with slight lament over Carlos. Medyo masakit pa mga ng bahagya yung tagiliran niya. Kaya napadaing siya ng mahawakan ito ng kamay ni Carlos.
Ganun pa man hindi maialis sa mukha ni Lalaine ang saya niya na makita na may pagbabago ngayon nagaganap sa kanyang asawa na ikinailang niya, natatakot na baka saglit lang ay magbago at manumbalik ito sa pagiging tunay na ito.
Nandoon pa rin ang kaba. Pero ang saya na nararamdaman niya na makita at maramdaman ang yakap nito. Nakapag papatalon sa kanyang puso. “Sorry" bulong ni Carlos na animo'y isang malamig na dumampi sa ilalim ng taenga niya ng pabulong ito sumagot at nakiliti ng bahagya niyang nagalaw ang katawan na kinasabay ng kanilang mahina na tawa.
Natawa si Carlos, alam at nararamdaman niya ang pag-iwas ni Lalaine, ang takot at pagkailang nito sa nangyayari ngayon na pagbabago sa kanyang sarili. “I am sorry, Lalaine," pahayag na mahina pa rin na nabulong ni Carlos sa kanyang asawa.
Cute silang tingnan. Habang yakap ni Carlos at hindi maalis ang pagkaka-pulupot nang mga kamay nito sa katawan ng kanyang asawa.
Sa itsura ni Carlos. Bakas na sa kanya ang pagbabago, ang bagong Carlos na malayo sa dati. “Lalaine," tawag niya sa pangalan ni Lalaine. Napabuntong-hininga rin siya. Andun ang kaba at takot maging ang hiya niya sa mga lahat ng nagawa niya kay Lalaine.
Ang tanga, nagpadala siya at nagpasanib sa alak. Kaya't nasaktan niya si Lalaine ng magdilim ang kanyang mundo ng mapuno ng selos at panaghoy sa sinisigaw ng kanyang puso.
Hindi niya tuloy nakontrol ang sarili at nadala siya ng kakaibang espirito na siyang kumokontrol sa kanya ng mga oras nagdilim ang mundo niya at matangay ng kanyang panibugho na nararamdaman ng maisip ang lalaki na kasama ni Lalaine.
Humugot muna si Carlos. Nang lakas ng loob ng huminga siya at bahagya niyang iginalaw ang kanyang mukha upang mapaharap sa mukha ni Lalaine. “Lalaine," muli ay usal niya.
Mas tumindi pa ang kaba ni Lalaine, ang tibok ng puso niya na animo'y mayroon naghahabulan na maliliit na insekto. Nakakakiliti, natatawa siya na naisip kung tama ba ang tawanan talaga niya ang seryoso na itsura ni Carlos. Natatakot siya na baka bigla itong magalit at manumbalik sa dati. Nangangapa pa rin si Lalaine, pero sa nakikita niya sa mga mata ni Carlos. Palagay niya para siyang nagising na iba na talaga ang kaharap sa nuon na nakakatakot, nakakataas ng balahibo kung magalit, mag-umpisa magalit at sa tuwing malalasing o lasing na uuwi sa bahay nila ito.
“Bakit ka ba humihingi ng sorry?" pahayag niya, utal.
“I am sorry for everything, alam ko nasaktan kita ng higit pa sa madalas ko makita sa tuwing nasasaktan kita. I am sorry for that. I am sorry, to touch you, to claim you na…" putol na wika nito. Nauutal din nito at bako-bako na salita. Parang tumatalon at sirang plaka sa pandinig.
Kabang-kaba si Carlos habang wala pa siyang makita na reaksyon sa mukha ni Lalaine. Blangko lang. Nakikinig kasi si Lalaine. Naghihintay siya na matapos ang sasabihin ni Carlos kaya't hindi siya nagsasalita o sumasagot maging ang kumibo. Iniiwasan niya muna until marinig niya lahat ang sasabihin ni Carlos. Hanggang matapos.
“Sorry, sorry" he kissed her.
“Iyon lang ba?" mabilis pa sa kidlat takang napasalubong ang kilay ni Carlos.
“What do you mean?"
Bahagya na ngumiti si Lalaine. “Wala" gumalaw siya sa pagkakahawak ni Carlos. Ikinilos niya ng kaunti ang katawan pero niyakap at mas mahigpit ang yakap ni Carlos ng akmang kakalas si Lalaine.
“I love you" mahinang-mahina lang ito na sinabi ni Carlos.
“May sinasabi ka ba?" napalingon at pumaharap si Lalaine sa mukha ni Carlos. Tumaas kilay.
“Hindi ko na uulitin" matigas na wika ni Carlos.
“Okay, are you done? Kung wala na, aalis na ako at maglilinis sa baba." Pinigilan pa rin siya ng mga braso ni Carlos.
“Marami pa akong gagawin. Matulog ka nalang, itulog mo na lang iyan at paggising mo magbihis ka, maligo. Amoy alak ka pa." pahayag ni Lalaine, kumakabog ang dibdib na kumakalas sa pagkakapalupot ng dalawang braso ni Carlos sa katawan niya.
“Bitiw na!"
“Sabi ko 'nga Mahal kita" tinagalog ni Carlos ang pagkakasabi ng ilabas ang laman ng puso niya at kangina pa inuutos ng kanyang utak ang sabihin ang hindi magawa masabi ng kanyang bibig.
Ilang oras niya pinagpraktisan iyon. Hindi siya nakatulog. Iglip lang kung tutuusin ang naging tulog niya kaya naman agad siya naalimpungatan ng maramdaman ang paggalaw ni Lalaine ng gumalaw ang kama na kinahihigaan. Ito ang gumising sa kanya kaya't mabilis na nakapagmulat ang kanyang mga mata at makita si Lalaine na paangat ng kama.
Sa ilang oras after muli na may mangyari sa kanila ni Lalaine. After niya ito angkinin sa pangalawang pagkakataon. Napag-isip na siya at humanap pa ng lakas ng loob na aminin ang nararamdaman niya para dito.
Sino nga ba mag-aakala na isang gaya niya ay matutunan mahalin ang kanyang asawa. Kung tutuusin ay noon pa sana. Nuon pa nung mga panahon na mayroon na nag-uumpisa ngunit pinipigilan niya ang paglago.
Napalunok si Carlos. Nakurap nito ang mata. Huminga ng malalim. “Kailangan 'ba talaga ang ulit-ulitin ko ng pagkakasabi?" reklamo na nito.
“Dapat lang 'di ba?" tugon ni Lalaine.
Ilang minutes lang napangiti si Lalaine. “Sorry, natutuwa lang ako. Ikaw ba talaga 'yan o sinasaniban ka lang ng masamang espirito? Baka naman, mascot ka?" pabiro at tumawa.
“Iyan ba ang isasagot mo sa sinabi ko?" makipot at ipit na salita ni Carlos. Medyo may tampo. Naghihintay kasi siya ng sagot from Lalaine pero wala itong sagot pa maliban sa pagtatanong nito at akusahan siya na isang mascot.
Ngumiti si Lalaine, iniangat niya ang kamay at ang daliri, hinawi ang lumaglag na buhok ni Carlos. Medyo mahaba, tumakip sa mukha ni Carlos. “Sure ba talaga na ikaw 'nga iyan?" nagdadalawang isip pa na tanong pero alam naman niya si Carlos ang kaharap. Ang lalaking laman ng puso niya ngayon na nag-lulundag ng marinig na mahal siya ni Carlos.
“Mahal din—" Hindi pa natatapos siniil agad siya ni Carlos ng halik sa labi. Kinalaki ng mata ni Lalaine. Pilit siya kumakalas. “Saglit hindi pa ako tapos sa sasabihin ko." sabi niya ng hindi na nga siya pinawalan ni Carlos at sinisiil siya ng mapusok at mapangahas nitong halik. Hindi na nakalaban si Lalaine at nakaapila. Natalo na din siya ng kanyang kahinayaan ng magpadala at tuluyan siya mabalot ng init na nabuhay ng siilin siya ni Carlos muli ng halik at gumalaw ito napailalim siyang muli at napaibabaw si Carlos sa kanyang katawan.
Hindi nagbibitaw ang mga labi nila. Ganun lang sila habang nakapaibabaw si Carlos, halik siya sa labi. Yumakap si Lalaine sa likod ni Carlos nang maiangat niya at niyakap ang mga kamay sa katawan ni Carlos. Nagpadala lang si Lalaine sa kung ano ang sinisigaw ngayon ng kanyang puso at ganun din si Carlos hindi nagpapigil pa ng marinig pa lang ang salitang Mahal. Nagbigay ng ibang pakiramdam, saya ang dating sa kanya at hindi napigilan ang sarili na tugunin ng mga maiinit na halik ang bibig ni Lalaine. Ngayon, muli niyang nahubad ang damit ni Lalaine. Napangiti nalang siya ng tingnan at pagmasdan ang mukha ni Lalaine na puno ng saya din tulad ng sa kanyang nararamdaman. Lalaine said, I love you too. Tinugon ni Carlos ng ilang beses na damping halik ang bibig ni Lalaine ng paulit-ulit niya ito pinabigkas. Sarap na sarap siyang marinig at ubod ng saya ang puso niya ngayon habang nagpapalitan sila ng mga salita na noon ay kailanman ay hindi naisip ng dalawa at inakala na ikapupuno ng kwarto nila.
“I love you, Lalaine" puno ng pananabik na bulong ni Carlos.
“I love you too, Carlos" nakangiti, kinakapos sa hininga na sagot ni Lalaine. Napapitlag siya, nakikiliti ng halikan siya ni Carlos sa may bandang kilikili. Maloko ito, na naisip niyang ikauungol ng malakas ni Lalaine. Nang mahuli niya ang parte ng katawan nito na may malakas na kiliti habang halik niya ng labi at pinaglaruan. “Stop, please, Carlos" naputol na pahayag ni Lalaine, pero nakapwesto na si Carlos muli upang pasukin ang kanyang pagkababae at muli siya angkinin sa pangatlo na pagkakataon na puno ng saya ang puso.
Nagpaubaya nalang din si Lalaine, gusto niya din at habang halik siya sa labi. Bulong ni Carlos, “Thank you, babe sa pagpapatawad, sa pagtanggap, at sa pagsabi na mahal mo din ako." hindi pa nasasagot ay umangat na si Carlos ngiti lang at kindat umayos na ito at pumuwesto.