Dear Lirio,
Maybe, I'm denying. Or maybe, I'm good at hiding. When I think about the possibility of harboring more than admiration feelings, it caught me off guard. I didn't think it that way when it comes to you. Your personality. Your disposition in life. How you were so free, from the shackles of the norms. That's what I admire because I couldn't be that kind of person. I am calculated. I think before I act. I made sure I made few mistakes.
I have lots of pressure in me. Minsan, ako pa ang may kasalanan kung bakit nararamdaman ko ang pressure. Absurd. But seeing you shine, parang biglang mawawala na lang iyong bigat na nararamdaman ko in a little bit. Even though, it's a short period of time. Even though, you're beeing too silly and goofy.
And I wish that I can see the real happiness in your eyes again. That only time could tell happiness can struck you again. I'm still confuse. In so many years. The definition of admiration, bordering on something you have with a person years ago. I am a rational being. Doesn't dwell too much on being irrational. But I am susceptible to it. Humans are.
I'm afraid. I have to admit that I'm struggling. It could be a passing one. A possibility of not forgetting it. A possibility of fading. If only.
Scarlet
P.S. It will took a long time to write again a letter to you. Maybe, I won't. Maybe, I'm all over it.
Mariing naipikit ni Berry ang kanyang mga mata. The Scarlet's Letters notebook was glaring in front of her. Pinagkaisahan na naman siya ng tadhana dahil natagpuan na naman niya ang notebook niya.
Naglilinis siya ng bahay. General cleaning.
Apart from it, may kasalanan si Lirio roon. Kung ano-ano kasi ang pinagsasabi noong gabing lasing ito. Inaasikaso nga niya ngunit iniwan naman niya kaagad na natutulog sa sofa. Hindi niya alam kung paano ito tingnan nang diretso sa mata na hindi niya iisipin ang mga salitang inusal nito kagabi. Sira-ulo. Bakit ba naglalasing ito at bigla-bigla na lang sumulpot sa bahay niya? Akala mo ay walang bahay. Ganoon ba ito pag nalalasing? Naliligaw sa ibang bahay?
Marahan niyang ibinalik ang notebook sa ilalim ng coffee table na natatabunan ng mga magazine. Doon lang muna dahil maglilinis pa siya. General cleaning. Isa sa mga paraan para hindi siya mag-overthink. Isipin pa lang niya na makakaharap niya si Lirio ay parang mauubusan siya ng enerhiya.
Mga ilang oras din ang itinagal ng general cleaning niya at halos baliktarin na niya ang buong bahay dahil may binago siya sa placements ng mga furniture. Tagatak na ang pawis niya sa noo sa pagtutulak at paghihila ng mga bagay roon. Nairita lang siya lalo dahil ang laman ng isip niya ay ang damuhong lasing kagabi.
Sa susunod na linggo pa magpapasama si Daisy para asikasuhin ang magiging kasal nito kay Noah at ayaw niya rin namang bulabugin ito sa Balamban. Si Dominique? May mga raket ang katrabaho at kaibigan niyang iyon. At hindi habang-buhay na tatakbuhan niya ang binata. Nagmana talaga siya kay Daisy, di man literal na mabilis tumakbo, nagagawa namang magtago.
Dahil nga pagod na siya ay diretso na siyang natulog pagkatapos niyang kumain ng dinner. Maaga siyang nagising kinabukasan at napag-isipang mag-jogging. Kumain lang siya ng mainit na carrot na pandesal na pinaresan niya ng cocoa drink na binili niya sa isang bakeshop. Doon na rin siya kumain.
Papasikat na ang araw nang magsimula na siyang ikutin ang lugar nila. Napadpad siya sa lugar kung saan matatagpuan ang isang tribe center at nasa baba ang malawak na patag na puro damuhan at mga puno pati sa gilid ng mga kabundukan. Malamig ang dampi ng hangin sa kanyang balat.
Berry stayed in front of the majestic view, waiting for the sun to rise when she heard some footsteps. Kahit nakatalikod, bumilis ang tibok ng puso niya. Naipikit niya ang mga mata nang bahagyang humupa iyon, pamilyar na sa taong bigla na lang lumapit sa kanya.
Nang lingunin niya ito, nakayuko ito, hingal na hingal mula sa pagtakbo. Hindi nito alintana ang pawis na naglandas sa gilid ng mukha nito. Basa rin ang buhok nito at amoy bagong paligo rin. Katulad niya, nakasuot rin ito ng white shirt at jogging pants.
“Hi.” he greeted with that sunny smile on his face, as if he’s not drunk the other night. Kulang na lang singkitan niya ito ng mga mata.
“Hello.” Halos bulong na lang iyon. Ibinaling muli ni Berry ang mga mata niya sa papasikat na araw. Unti-unti nang kumakalat ang liwanag. Magkahalong pink at dilaw ang kulay sa kalangitan na mas lalong nagpapaganda sa tanawin.
“It was sunset when Noah and Daisy’s heart became one.” Ayon na naman ang kaba niya na parang magbabara pa ata sa lalamunan niya. Sa gilid ng mga mata niya, napayuko ito. Tila may kung anong interesanteng bagay ang nakita sa baba.
“Kung anuman ang sinabi ko kagabi, all of it were not lies. And I intentionally drove to your house because I was lonely. I pretended that I am not years before. Tinatanong nila ako pero ang laging sagot ko, oo. When all of it were just lies.” dugtong nito. Sumabog ang liwanag.
“I don’t know why but somehow, you light me up. The torch in me burns whenever I saw you. That’s a good thing to move forward, right?” Hindi magawang makaimik ni Berry. Tila nagbara na lahat ng mga pinag-iisip niya. Na-flush na lang bigla. “If you allow me to.”
Ano ang isasagot niya? Naumid na ang dila niya at naestatwa na siya sa kinatatayuan niya. Lirio grinned heartily.
“Nahihiya ka.”
And it took her courage to spoke. “Hindi.”
Bahagya siyang natigilan nang inabot nito ang mukha niya at hinawi ang naligaw na hibla ng mga buhok roon.
“I guess I have to do this, often times.”
“What?” Humakbang ito papalapit sa kanya. It was a chaste touch of his finger on her soft cheek, but it’s enough to create shivers on her bones. Hindi naman kasi siya sanay na hinahawakan ng lalaki, maliban sa Kuya niya.
“Because seeing you like this, it made my day.” She felt exposed and vulnerable. At sanay siyang may isasagot, sasabihin ngunit ngayon ay wala siyang maapuhap na mga salita.
----x
END OF CHAPTER