Chapter 20: Unending Arguments
Jack's Perspective
"Please, Mahal! Kausapin mo ako ng maayos," mahinahong sabi ko kay Angel sa telepono.
"Jack, please, huwag ngayon, nakikiusap na ako," sagot niya at hindi ko na alam kung anong gagawin. Tila lahat ng bagay sa kaniya ay unti-unting nagbabago.
"Mahal, we've been like this for a few weeks.  Hindi ka ba nagsasawang ganito tayo? I miss our late-night talks, I miss your voice, I miss everything about you!"  Nanghihinang sabi ko at narinig ko siyang napabuntong-hininga.
"Do you really miss me?" Tanong niya at agad ko naman siyang sinagot, "Of course, a lot, Angel, a lot!"
"Then why can't you just go here? Kung talagang gusto mong maayos ito bakit hindi na lang natin pagbigyan ang isa't isa?" Hindi ko alam kung bakit ipinagpipilitan niya ang bagay na iyon.
"Angel, I explained to you already..." Hindi na ako makapagsalita ng mag-umpisa na siyang magalit at hindi ko na siya maawat sa mga sinasabi niya, ramdam ko ang inis at galit sa bawat bigkas niya ng mga salita. She kept telling me na hindi ko magawang pagbigyan siya!
"Angel, pinagbibigyan kita, but this is difficult," I said.
"Saan ka ba nahihirapan, Jack? Gaano ba kahirap ang pumunta dito?! I can help you if you want!" Pasigaw na sabi niya and I couldn't help myself at nasigawan ko na siya.
"Angel, ilang beses ko bang ipapaliwanag? I'm trying to solve this relationship, pero hindi ka nagpapatalo. You kept telling me the same thing!"
"Trying to solve this relationship?! Jack? Paano, ni wala ka ngang ginawang paraan?"
Sa narinig kong iyon ay halos masaktan ako, parang binagsakan ako ng langit at lupa, wala akong ginawa? Halos sumakit ang ulo ko at manginig ako sa galit at sakit.
"Damn! Angel!" I exclaimed without thinking what just I said.
"Look at you, Jack! Nagagawa mo na akong sabihan ng ganyan!" She exclaimed and I punches the wall in front of me, trying to hold my anger but I couldn't.
"Angel! Saan ako walang ginawa? Sa paanong paraan? I've been calling you many times, pero hindi ka sumasagot!" Halos mamuo na ang ugat ko sa leeg sa galit ko sa sinabi niya.
"It's because I didn't want to talk to you!"
"Exactly, Angel! I'm trying to apologize pero hindi mo sinasagot lahat ng tawag ko. I couldn't talk to you. Pero anong bang ginagawa ko?! I always sending you messages, sa bawat paggising ko, break time ko, at bago ako matulog! Wala akong ginawa kundi humingi ng tawad sa'yo! And now sasabihin mong wala akong ginawa? Damn it, Angel? I've tried everything to save this relationship, but-" Diretsyong sagot ko sa kaniya pero sinasabayan niya ang galit ko.
"But what? Ano, Jack?" 
"Angel, enough!" Pagpupumigil ko sa kanya.
"No, Jack! Hindi ito matatapos dahil..."
"Dahil ano?" Madiing tanong ko!
"Because, you didn't do everything, Jack! Tandaan mo yan! Pinuntahan kita jan to fix our relationship, pero wala akong napala hindi ba?! How about you? Isa lang naman ang request ko!" Sigaw niya and I couldn't help myself from cursing. 
"Ano bang gusto mo, Angel?! Kulang pa ba lahat ng pagpapaliwanag ko sa'yo?!" Nanginig na ako pero tila walang may balak magpatalo sa aming dalawa, it's sad pero ganito na nga siguro, nagpatuloy lang kaming magsigawan sa linya.
"Jack!  You've changed!"
"Ako pa ang nagbago? Angel, kung may nagbago man sa ating dalawa, ikaw iyon. You are not the girl I used to know?!" Nanghihina ako sa kakaaway namin. Pero sa bandang huli ako pa din ang talo.
"Mahal," mahinang pagtawag ko sa kaniya.
"Let's just fix this, pagod na ako sa away nating dalawa," I said, and I felt water creeps in my eyes. Pero mas lalo akong naiyak nang hindi pa din siya tumigil.
"Hindi lang ikaw ang napapagod, Jack! Ako din naman ah! Pero pinipilit kong intindihin ka!" She yelled. I wanted to tell her na mali siya, if she really understand me hindi kami ganito, pero hindi ko nagawa, mas pinili kong manahimik at hayaan siyang sigawan ako.
"Are you listening to me?!" Sigaw niya and I just sighed sa sobrang sakit at dahil sa inis niya binabaan niya na ako ng telepono.
I didn't call her back dahil gusto ko munang manahimik, ayaw kong sagutin pa lahat ng galit niya dahil takot ako sa kakahantungan naming dalawa. Ayaw kong umabot sa punto na iwan niya ako.
Binaba ko ang telepono at balak kong bumalik sa kwarto ko nang biglang tumambad sa haparan ko si Dad.
"Dad?" Mahinang bulong ko sa sobrang gulat, I felt nervous dahil sa hiya ko na baka narinig niya ang pagtatalo namin ni Angel.
"What are you doing here?" Tanong ko at napakunot siya ng noo niya.
"What do you mean? It's our hous, and didn't I tell you, I'm going home after my meeting?" Sabi niya and I was dumbfounded. Bakit hindi ko iyon naalala.
"Did you hear us?" Kinakabahang tankng ko sa kanya at tumingin siya ng may halong pagtataka sa akin.
"Hear what?" Tanong niya and I sighed in relief.
"Nothing, Dad," sabi ko na lamang.
"You should rest, Jack! Look at yourself, para kang pagod na pagod," sabi niya and I took that chance para makapunta sa kwarto because I really felt depressed sa mga nangyayari.
"Yes, Dad," matilid na sagot ko at iniwan na muna si Dad sa may sala. 
Nang makarating ako sa kwarto, halos hindi ko mapigilang hindi suntukin ang pader. Inilabas ko na lamang lahat ng sakit na nararamdaman ko.
Third Person's Perspective
Jack's father felt sad ng hindi nag-open up sa kaniya si Jack, he was actually there noong nag-aaway sila sa telepono, he heard everything and just pretended that he didn't, dahil ang gusto niya lang naman ay manggaling mismo kay Jack ang salitang, "nasasaktan siya," but no, Jack decided to hide about his problem to his father. And his father just let him, he was just waiting for him to open up. And besides, ayaw niyang maghimasok sa relasyon nila ni Angel, and he couldn't do anything but to wait for him.