## NEAL'S POINT OF VIEW ##
Kumuha ako ng isang bote ng tequila, kumuha na rin ako ng baso at yelo. "Sa teresa lang ako." Sabi ko kay Russell at mabilis na tinungo ang hagdan paakyat. Nakahinga ako ng maluwag ng masilayan ulit ang labas. The air in Sandrigo is the best. I still can't believe this place. Sandrigo City, as it is called, really looks like a goddamn city.
Binuksan ko ang tequila at nagsalin sa baso tsaka uminom. Iniwan ko ang bote sa lamesa at lumapit sa railing ng teresa. Many syndicates are nested here. Many businesses are decoys just to cover up their real motives. And I'm sure there's more to this place than meets the eye. Sooner or later, it will not just be syndicates but much bigger organizations.
Nakaubos ako ng dalawang shot ng maalala ko ang cellphone ko. Bumalik ako sa kwarto para hanapin ito. Nakita ko ito kaagad sa bedside table pero nakapatay. Nagsindi ako ng yosi habang naglalakad pabalik sa teresa. I pressed the power button of my phone to open it, but I saw my face reflect on the screen. Mga kaunting gasgas nalang at pamamaga pero may vertical cut pa sa gilid ng kilay. Kinapkap ko ang tiyan ko at napaigik ng mahawakan ang napuruhan kong tagiliran, but my feet are fine now. Napahithit ako sa yosi ng sunod-sunod. Fuck those fuckers. 
My phone beeped for the messages as soon as it were opened. Hinilig ko ang siko sa railing ng teresa habang kinakalkal ang mensahe sa cellphone ko. It's in full charge. Russell must have charged it. I ignored other messages and opened blackhash message na kakapasok lang.
Blackhash:
I have an important matter for you to handle.
Naningkit ang mata ko at pinaghalatian ang hithit sa yosi.
"Yes, boss. I'll tell him."
Napalingon ako sa dumating na si Russell. May kausap siya sa kanyang cellphone. Dumapo ang tingin niya sa kamay ko kong saan hawak ko ang cellphone ko.
"He has his phone open, boss." I heard him say, and the call ended after that.
Lumapit si Russell sa kabilang dulo ng railing at patalikod na humilig doon habang nakaharap sa akin, while my gaze is on the beautiful view in front of me. Maya-maya nalang maghahari na ang gabi. Maya-maya pa lalabas ang totoong kulay ng lugar na ito. After a while, my phone rings. Pangalan ni blackhash ang nakalagay. Inupos ko ang yosi at tinapon bago sinagot ang tawag.
"Neal,"
"Boss."
"How are you?"
I clicked my tongue and smirked. "I'm good. I just felt like hell."
Blackhash chuckled. "I'm glad you didn't die there."
"Beatings can't kill me, only Bullet can."
Blackhash laughter filled the other line. I smirked.
"Good to hear your naughty lines again."
"Where are you now?" I asked.
Russell chokes on his drink, which makes my brows meet.
"I'm still in Abaton."
"You've stayed there for a long time already. I'm afraid you won't be safe any longer without us there."
"Neal, we all won't be safe any longer." He said na ikinatungo ko. I played with my tongue and nodded to what Blackhash said. "Russel picked up the money last day."
"Yes, how much this time?"
"Ten million."
Pumukol ang dila ko sa pisnge. "What a user." I murmur.
"Neal, I'm desperate now. You have to take back the lost drugs and the money. That way we can take back our losses, and most importantly, we will get back to Barker more than he takes from us."
"What if I fail?" I asked na ikinatahimik ni Marlon sa kabilang linya.
"I know you won't, Neal. I believe in you. You won't fail this one."
"What if that man doesn't really have the drugs and the money? What if it's long gone? All of this will be for nothing."
"Don't worry, I have another plan for that. For now, just focus on what must be done. I'm really counting on you for this, Neal. I hope you can help me." 
I sighed and messed with my hair.
"I have contacted Barker. He's asking if you can do it tonight."
My jaw clenched. I can't help but feel delighted. I could finally get to see that guy, again. I can't wait to torture that man.
"I'll do it tonight then, if that's what he wants," I said.
"Barker will decide the location and time. I'll text you the address and time later." He said and ended the call. Bumalik ako sa lamesa at nilapag ang cellphone doon. 
"You talk like you and boss are father and son. Tsk." Umiling-iling si Russell hindi makapaniwala sa paraan ng pakikipag-usap ko kay Blackhash.
Nagsalin ako ng tequila sa baso at bumalik sa railing ng teresa. Hinilig ko ang siko ko roon at pinang-hatian kaagad ang baso.
"Anong sabi? Ikaw parin ang gagawa?"
"Blackhash believes in me that much. I can't disappoint him." 
Russell scoffed sharply. "Pagkatapos ng nangyari sayo ipapadala ka parin ni boss ng mag-isa ulit? Nahihibang na ba siya?!" Hindi na napigilan ni Russell at nagulo niya na ng sariling buhok.
"I'll be fine, trust me." Sabi ko habang nasa malayo ang tingin.
"No, sasama ako."
"No. I'll go alone."
"Sasama ako." He said with finality. "Tatawagan ko si boss." Kinuha niya ang cellphone para gawin ang banta niya, pero natigil siya sa sunod kong sinabi. 
"Walang deal na mangyayari kapag hindi ako mag-isang pupunta." Sabi ko habang nasa malayo ang tingin. 
"Ano?" 
"It's Barker's condition. I should go alone." 
"Bakit naman ganyan ang condition niya?" Inis na inis na siya. This guy is a little impatient too, huh. 
"Why?" I look at him directly in the eyes. "Marlon sent me alone not just because he believes that Barker won't kill me. Yes, Barker didn't kill me, indeed. But it's so risky to have that deal alone, but he still sent me, and I figured out. Barker requested that I should go alone for the deal to happen dahil kong hindi walang deal na magaganap, and Marlon is desperate, that's why." 
Una palang pinlano na ni Barker ito and Marlon have a hunch. Yet... napapikit ako sa panlulumo.
"That's a stupid moved boss has given you. It's a suicide. What's his reason for doing this?!" Napuna ko ang galit at iritasyon sa boses niya.
"Boss has his reasons." I said.
"Fucking reasons. He never made such decisions before. Ngayon lang. Ngayon lang talaga!" 
"He has a big amount of debt that he has to pay." 
"What do you mean by that?"
"We'll just see what happens next. Barker isn't afraid to be an enemy anymore. Lalo na ngayon at mukhang nagkasundo na sila ni Sargo." 
"Dati palang alam kong ayaw na nila kay boss eh." Nagtiim-bagang si Russell. "Soon, they will even join forces to drag boss down." 
"Barker is waiting for the boss to fall, and he'll make his move along with Sargo." Mataman kong sinabi.  
Kumunot ang noo ni Russell na tumingin sa akin. "How did you know all of this?"
Lumapit ako sa lamesa at nagsalin ng alak sa baso.
"It's just a hunch." Bumalik ako sa railing habang nilalaro ang baso sa kamay.  
Mas lalong nagsalubong ang kilay ni Russell. "Sometimes, I do think you're kind of a policeman, Neal, or something."
Nagsalin siya ng panibagong alak sa kanyang baso at bumalik rin kaagad sa dating pwesto. 
Natawa at napailing ako sa sinabi niya.
"Bakit mo naman nasabi?" 
"Nasa level 1 palang kasi kami ikaw nasa level 5 na tungkol sa mga bagay na maaaring mangyari." Napailing-iling siya. "Kaya gustong-gusto ka ni boss. Siguro napakagaling mong Police kong naging isa ka, or baka under cover ka. Isang araw magugulat nalang kami tutukan mo na kami ng baril at sasabihin, hands up. I'm Neal Vellegas, FBI Agent-" 
"What the heck are you saying?" Natawa na ako sa pinagsasabi niya. 
Russel shrugged. "Just practicing the script of some main characters I've seen in the movies." Pilyo siyang ngumiti.
Humarap ako sa kanya. Now, I'm giving my full attention to him. "Gusto mo bang maging isang Police?" Tanong ko na sumimsim sa alak.
Ngumiwi siya at pinatunog ang dila sa loob ng pisnge. Humarap siya sa magandang tanawin na nasa harapan namin at hinilig ang siko sa railing. "Malabo ng mangyari 'yon." 
"If you were given a chance to choose, what would you want to become?" I play the alcohol on my hand in a circular motion. "To be the hunter or to become the prey?"
Ngumisi siya. "I want to be a Police... though I kind of like my life right now. Hindi ko kayo makikilala kong hindi ako naging ganito ngayon." 
Tumango ako. I stayed silent for the following moment while staring blankly at my glass. "May yosi ka?" Tanong ko ng biglang naghanap ng pagkaka-abalahan ang bibig ko. 
Kinapkap niya ang bulsa. Isang kaha ng sigarilyo ang nilabas niya at inabot sa akin. Kinuha ko ito at kumuha ng dalawa bago ibinalik sa kanya. Inabot niya sunod sa akin ang lighter na tinanggap ko rin. Nagsindi ako ng yosi at sunod-sunod na humithit. Nakahinga ako ng maluwag pagkatapos. Damn, this feels really good. 
"Dahan-dahan sa pag-yoyosi, hindi ka nga mamatay sa pambubogbog, pero sigarilyo naman ang tatapos ng maaga sayo." 
"Smoking really makes me feel good and calm." I said.
"You shouldn't make it your comfort." 
"What? Are you going to lecture me about its effect now?" I said in disbelief. 
He rolled his eyes. "Yeah, smoking isn't really good. But hell yeah, it does make me feel relax and good too." Tumawa siya at nagsindi rin ng yosi. Napailing nalang ako. Baliw rin to eh.
Napuno ng usok ang teresa mula sa yosi namin. We smoke and drink until the dazzling lights of the city dominate the whole place. My phone beeped for a message. It's from Blackhash saying I could meet Barker later at eight. Malalim akong napabuntong-hininga habang nakatitig sa matayog na tower ng Sandrigo. Inupos ko ang huling yosi tsaka tinapon. 
"I gotta go." Paalam ko.
Russell's jaw clenched. I can feel his hesitation to let me go alone. Lumapit ako sa kanya at tinapik siya sa balikat.
"Here," hinubad ko ang suot na wristband at sinuot sa palapulsuhan niya. "This is not just an ordinary wristband, this has three specific colors, yellow, blue and red." 
"Woah, what kind of trick can this thing do?"
"If the color red will light up, it means I am in danger." Sabi ko at tumalikod na tsaka siya tuluyang iniwan.
 
## GIN'S POINT OF VIEW ##
"Boss Gin, wala parin." Balita sa akin ng isang tauhan ko. 
Galit kong tinapon ang bote na nasa lamesa. 
"Ang babae? Ang babae nahanap niyo?!" Nanlilisik akong tumingin sa tauhan ko. 
Nagbaba siya ng tingin at biglang lumuhod sa harapan ko. "Boss, wala po hinahanap parin namin siya-" 
"Gago!" Galit na galit ko siyang tinutukan ng baril. 
Nanlaki ang kanyang mata at para akong sinamba sa sobrang takot na paputukin ko ang baril sa kanyang noo. 
"Boss, ginagawa namin ang lahat. Hahanapin namin siya para sayo. Ibibibay namin siya sayo boss."
"At kailan naman 'yon?" Pinilig ko ang ulo at nanlilisik parin na mga tingin ang binigay ko sa kanya. 
"Sa mas lalong madaling panahon boss." Nanginginig ang kamay niya habang nanatiling nakasamba sa harapan ko.
"Labas!" Sigaw ko dito at binalik ang baril sa lamesa. "Mga walang silbi! Mga bobo!" Sigaw ko at tinapon ang bote sa sahig dahilan para magkalat ang nasabasag na parte nito s sahig. Pinanood ko ang tauhan na halos gumapang palabas dahil sa takot.
Dalawang araw ng nawawala si Ben at ang tatlo pang mga tauhan ko. Hanggang ngayon hindi parin sila mahanap-hanap. Pabalik-balik na ako sa kinatatayuan ko. Hindi ako mapapakali. Paano kong ang mga police ang makahanap sa kanila. Lintik na. 
"Gin."
Natigilan ako at nagulat sa dumating. Kasama ang tatlo niyang bodyguards. Nanlumo ako at napalunok. Naestatwa ako sa kinatatayuan habang naupo na si Ninong Sargo sa sofa sa harap ko. Nilibot niya ang tingin sa buong sala ng bahay ko, at natigil ang tingin niya sa basag na bote sa sahig. 
"Natagpuan mo na ba si Ben at ang iba pa?"
Naikuyom ko ang kamay ko sa panlulumo. Hindi ko alam kong paano siya sasagutin ng hindi siya magagalit.
"H-hindi pa Ninong eh." Nakayuko kong sabi. Nagtaka ako ng tahimik lang siya kaya inangat ko ang ulo. 
"Maupo ka." 
Parang isang aso na sumunod ako sa sinabi niya. Naupo ako na iniwasan ang mga tingin niya. 
"Natagpuan ko na sila." 
Napaangat ako ng tingin sa sinabi niya. Bumuka ang bibig ko, pero walang namutawi na salita. 
"Natagpuan ang sasakyan nila sa gilid ng Clarkson river. Mga wala ng buhay." 
Nanlaki ang mata ko sa gulat at panlalamig. Pinatay. Napahawak ako sa ulo ko at Napasabunot sa buhok. Pinatay sila. Sino naman ang gagawa niyon? 
Hindi makapaniwalang tumingin ako kay Ninong. "Si Ben? Napatay rin ba siya?" Saktong pagtanong ko ay pumasok si Ben sa bahay ko. May pasa sa mukha at sugatan sa kamay, pero nagamot na ang mga ito dahil may benda ang ibang sugat niya. 
"Ben! Anong nangyari? Nasaan ang ibang kasama mo?!" Sunod-sunod kong tanong, nataranta. 
"Hindi ko alam bakit nakaligtas si Ben. Siya ang nagturo sa akin ng mga patay ng katawan ng mga tauhan mo."
"Ano?! Anong nangyari Ben?" 
"Nang hinahabol namin 'yong babae nong gabing iyon bigla nalang may sasakyan na sumulpot sa tapat namin at hinarang kami. Gusto namin magpaputok at manglaban pero may mga police na nagroronda kaya mabilis kaming nagpatakbo palayo pero nasundan niya kami." 
"Ilan sila sa sasakyan?" Tanong ni Ninong. 
Saglit na napaisip si Ben."Hindi ako sigurado pero mukhang mag-isa lang siya."
Kumunot ang noo ko. Impossible naman yata. "Mag-isa? Dapat binaril niyo at tumakas na! Mag-isa lang naman pala!" Galit kong sabi. 
"Magaling siya!" Nataranta na rin si Ben tila hindi niya maisip ang nangyari sa kanila sa gabing 'yon. "Magaling siya, siya ang pumatay sa mga kasama ko."
"Bakit ka nakaligtas kong ganoon? Sinadya ba niyang patakasin ka? May sinabi ba siya sayo?" Tanong ni Ninong. 
"You're supposed not to touch things that isn't belong to you." Sabi ni Ben na nagpataka sa akin. "Ayan ang sinabi niya bago pinatay ang mga kasama ko. He's using a high standard pistol with silencer." Mariin ikinuyom ni Ben ang kamay habang nakayuko. "Binaril niya ang mga kasama ko ng malapitan sa ulo. Hayop siya, walang pag-aalinlangan ang ginawa niya."
"Ninong..." Tumingin ako kay Ninong. "A-anong ibig sabihin ng taong 'yon?" 
Tumawa si Ninong. Isang malakas na tawa. 
"Sinabi niya rin na pinapanood niya ang mga bawat galaw natin." Ben said.
"Ano? Bakit? Ninong-" Natatakot kong tanong. 
"Hindi mo parin ba naiintindihan?" Matalim ang mga tingin na bumaling sa akin si Ninong. "Huh?! He must be a professional hired killer." Galit niya akong tiningnan. "Nasaan na ang babaeng hinahabol mo?" 
Kumunot ang noo ko. Umiling ako kay Ninong bilang sagot sa kanyang tanong. 
Tumawa ulit si Ninong. Isang nakakatakot na tawa. "Bobo!" Galit siyang tumayo at lumapit sa akin. Malalim ang mga paghinga niya at halatang pinipigilan ang galit. "Kinilala mo ba ang babaeng 'yon? Kilala mo ba ang babaeng 'yon?! Huh Gin?!"
Napasalampak ako sa couch at natulala. "B-Bakit N-Ninong, sino ba siya?" 
Sinampal ako Ninong na siyang lumagapak sa pisnge ko. Pero tiniis ko ang sakit. I didn't even flinch. I deserve this. 
"Apo lang naman ng Police Major General na 'yon ang tinatarget mo! Nahihibang ka na ba?!" 
"Pero Police siya! Police siya Ninong! Kahit ganoon hindi siya pwedeng pumatay kahit masamang tao!" Sigaw ko, nahihibang na rin. Mababaliw na ako sa kalituhan. 
Hinaklit ako ni Ninong sa kwelyo at mahigpit na sinakal. "Kong sino man ang taong pumatay sa mga tauhan ko na 'yon, binibigyan ka niya ng warning."
"N-ninong." Halos hindi na ako makasalita sa sobrang takot. Nagliliyab sa galit ang mga mata ni Ninong. 
"Alam mo ba kong anong ginawa mo? Nilagay mo tayo sa alanganin!" Galit na galit niya akong tinayo. 
"N-ninong, s-s-orry." Natataranta na ako. Hindi ko na masabayan lahat. "Ayaw ko ng ganito. Hindi ko na alam-" 
"Sinabi ko na sayo na tigilan mo na yang kahibangan mo sa mga babae dahil baka 'yan pa ang makakasira sa atin!" Buong lakas niya akong hinila at malakas na sinuntok dahilan para tumilapon ako sa gilid ng kisame. 
Napaubo ako sa sakit dahil sa pagtama ng likod ko sa matigas na semento.  
"Ngayon, tinutugis na tayo ng mga lintik na pulis na yan." Kahit nakatalikod si Ninong nababasa ko parin sa mga kilos niya na siya ang mas nahirapan sa aming dalawa. 
Lintik na mga tauhan na 'yon! Lintik na babaeng 'yon. Tumayo ako at lumapit kay Ninong. 
"Ninong. Hahanapin ko ang gumawa nito sa kanila. Pinapangako ko hahanapin ko ang gumawa nito." Sabi ko bilang pambawi sa lahat ng pinsala na tinamo ko sa kanya. 
"Sa paghahanap pa lang kila Ben, hindi mo nagawa sa taong gumawa pa nito pa kaya?!" 
Natahimik ako. Anong gagawin ko? Saan ba ako magsisimula. Basta, kahit anong mangyari dapat may gawin ako. Hindi pwedeng ganito lang. 
"Gin." Tawag sa akin ni Ninong matapos ang saglit na katahimikan. 
"B-Bakit Ninong?"  
"Kunin mo 'yong babae. Malaki na ang napinsala ng PMG na 'yon sa atin. Tama lang na gumanti rin tayo sa kanya." 
Nanlaki ang mata ko sa gulat. Akala ko hindi ko magagalaw ang babaeng 'yon dahil pagbabawalan na ako ni Ninong sa paghahabol sa kanya. Pero heto at pinapakuha pa niya. Hindi ko tuloy mapigilan ang mapangisi. 
Tumungo ako. "Opo Ninong." 
"B-Boss, sa tingin ko hindi na natin dapat habulin ang babaeng 'yon, masyadong delikado. Ang lalaking 'yon... ang lalaking 'yon-" 
"Ano Ben? Naduduwag ka na? Dapat nga magalit ka dahil sa ginawa nila sayo at sa nga kasamahan mo!" Galit kong sabi. 
"Natatandaan mo pa ba ang mukha ng lalaking 'yon Ben?" Tanong ni Ninong. 
"Hindi. Madilim at may suot siyang sombrero. Pero kakaiba siya magsalita ng Tagalog. Hula ko hindi siya tagarito." 
"Anong ibig mong sabihin." 
"Matikas ang katawan ng taong 'yon. Sa tindig pa lang halatang dumaan sa matinding ensayo. Magaling siyang umasinta ng baril at magaling lumaban kahit sa sobrang dilim na lugar." 
Tumingin ako kay Ninong na ngayon ay napaisip. "Kong hindi siya tagarito. Sino siya? Anong gusto niya?"
"Baka tauhan ng PMG Ninong." Sabi ko ng may kasiguraduhan. 
"Hindi. Sa tingin ko, hindi konektado sa PMG ang taong iyon." 
"Ninong anong gagawin natin?" 
Huminga ng malalim si Ninong at tinanguan ako. "Kunin mo ang babae. Dalhin mo sa akin. Gawin mo sa lalong madaling panahon at ayaw ko ng isa pang pagkakamali Gin. Dapat ngayon makuha mo na siya ng mas maaga mas maganda." Puno ng banta na sabi ni Ninong. 
"Gagawin ko po Ninong." Sabi ko ng may kagalakan.
"Matigas ang PMG na 'yon. Matagal na akong nagtitiis dahil sa kanya. Mahirap siyang pakiusapan pero mahirap rin akong kalaban. Uunahin natin ang apo niya, sunod sa anak niya at sa asawa niya." Nakapikit na huminga ng malalim si Ninong matapos ang sinabi. 
Ngumisi ako. Matagal na naming pinapalambot ang PMG na yon, pero mas gusto ang batas kaysa sa pera na matatanggap niya mula sa amin. 
"Gusto ko yan Ninong. Matagal ko ng gustong patumbahin ang PMG na 'yon. Bugbogin at pagbabarilin pero ang naisip mong paraan Ninong ay mas interesante." Napuno ako ng kasabikan dahil sa pinag-uusapan. Lalo na at makukuha ko na rin ang babaeng 'yon. Napasinghot ako sa hangin. Amoy pa lang niya ay nanunuot na sa ilong ko. Gustong-gusto ko na siya. 
Hindi na nawala ang ngisi ko habang may tinanggap si Ninong na tawag. Yumangod ako at kinagat ang labi. Ngayon sisiguraduhin ko na makukuha na kita. 
 
## BULLETCHJELLE'S POINT OF VIEW ##
I was so happy running on the staircase of our house because of the email I just received this morning. I was doing my thesis for the end of this semester at ga-graduate na ako sa secondary. I knock on the door of my parents room. I can't help but to squeals in excitement. Bumukas ang pinto at tumambad sa akin si Mommy. Nakaroba lang at hindi pa nakapagbihis. Kagagaling niya pa lang yata sa pagligo. 
"What is it, baby?" 
Ngumuso ako dahil sa pagtawag na naman nito ng baby sa akin. "Mom, don't call me baby. I'm a woman now." Napamaktol ako. Mom just chuckled at hinila ako para pumasok sa kwarto nila. I saw Dad in front of the mirror wearing his suit to get ready for work. Pinaupo ako ni Mommy sa kama, habang siya naman ay nag-ayos sa harapan ng vanity mirror. 
"Why are you so happy?"
"Yeah, what is it, Andrea?" Si Dad. 
Ngumiti ako at pinakita sa kanila ang email sa cellphone ko. "Natanggap po ako sa Harvard, Mom! Dad! Kyaahhh." Tumili ako. 
I saw Mom's shocked expression and Dad's mouth open. 
"Really?! You did?" Mabilis na nakalapit si Mommy sa akin at tiningnan ang cellphone ko para makasiguro. She slowly turned her head to Daddy with eyes wide open at tumango. I was shocked that Mom jumped and hugged me in excitement. 
"I'm so proud of you, my daughter. Mwah mwah." Mom kissed me on the cheeks happily. Tumili kaming dalawa sa tuwa but we both stopped when Dad gets our attention when he cleared his throat. 
"And what course did you take?" 
Natahimik ako. Daddy wants me to be a doctor like him. Walang problema sa akin 'yon. While Mommy is a lawyer but she wants me to choose what I want not like Dad forcing me to become a doctor para maipagpatuloy ko ang paglilingkod sa pamilyang pinaglilingkuran niya. The big family here in Italy 
"I'm taking medicine," I said, looking directly into his eyes. I want to see his reaction. 
"Good." Tumango siya. "Make sure you'll get high grades. Don't disappoint me," he said before leaving the room. 
I sighed as I played with my fingers. He pressured me to become like him. I thought if I obeyed him this time, I wouldn't be pressured again, but I was wrong. He's now pressuring me to have good grades. 
"Baby, it's okay." Mommy sits with me and hugs me from beside me. "Your Dad is always like that, but don't worry, I'll handle him. And if you're going to ask me, I'll let you do things that can make you happy. Don't mind your dad." Mom smiled sweetly at me. So I hugged her tightly. 
I went to Harvard to study medicine. Besides, I don't really know what course I really want to take, so taking medicine is not that bad. I learned to love it eventually. I prioritize my studies. I want to have good grades to meet Dad's expectations. I am pressured by Daddy's being known as the best doctor in Italy. I want to be like him. 
I was invited by my friend, Lizel, to her birthday party. I thought it was just a birthday party, pero sinama niya pa ako sa after party ng birthday niya. Our classmates and other friends were there—some of my batchmates and some of our Seniors.
I was sitting on one of the VIP couches of the bar we are in when a man in a white plaid t-shirt and faded maong pants entered the bar. His hair was a bit long that some of the strands fell on his ears and brows. He looks so attractive and handsome, especially with that beautiful smile of his and the cute little dimple. Oh man, every woman would drool over him just to taste his lips.
Ang ganda ng mga ngiti niya, mas nagpadagdag sa kagwapuhan niya. Right now, I think I just saw a god from the medieval era. Damn, why is he so handsome? Napakagat ako sa labi ko, kinikilig. I realized later that I'm not the only one who fantasizes about him. There are a lot of girls here, even my friends.
Who would not be anyway? His eyes are so dark and deep, para kang malulunod kapag tititigan mo kahit ilang saglit lang. I'm sorry Mom, I think I can't keep my promise that I would not get myself a boyfriend while I study here. I think I can make an exception for him.  
Sa kabilang couch siya naupo habang katawanan ang ibang seniros namin. Is he one of my seniors too? Bakit ngayon ko lang siya nakita? 
"Isn't he super handsome?" 
Napatingin ako kay Lizel na nasa tabi ko na pala habang may bitbit na glass of tequila sa kamay. 
"He's our senior, Cantrell Mounte Ferretti. Every girl in our department is crazy over him. His genius and very intelligent."
Naguguluhang tumingin ako kay Lizel but she just laughed at my reaction.
"Come on, look at him. That perfect nose and eyes, and that lips that can make you drools. Damn, I want to taste it too." Lizel sighs defeated. "But he's off limits." 
"Why?" Nagtataka kong tanong. 
"I guess because he's from a really rich family, and rich families do arrange marriage." 
"He has a fiancee?"
"I don't know, parang wala pa naman." Nilagay ni Lizel ang baso sa table at hinilig ang siko sa balikat ko. "Look at him, he's very handsome, but no one see him around with any woman. If there is, it's just his classmates or some friends." 
"So, he has no girlfriend?" 
"Nope, or maybe no one has get his interest yet." 
Nakurot ko ang magkahawak na kamay na nakapatong sa mga hita ko. So, he's still single. 
"You want a glass of tequila?" She offered me when she got herself another shot again. 
"No, I won't drink." Sabi ko nalang. She's a good drinker. Lizel has a large group of friends, and she's good at socializing. 
Binalik ko ang tingin sa lalaking pinakilala niyang Cantrell ng may kumausap na sa kanyang isang lalaki na ka batch namin. I was stunned when the guy, Cantrell, looked in my direction. I'm sure I am blushing so hard now. Mahigpit akong napakapit sa dress at napalunok. My god, why is my heart beating so loud and fast? But I'm not imagining it, right? I'm sure dito talaga siya nakatingin eh. Sa akin? 
Halos hindi na ako mapakali sa kinauupuan ng makita ko siyang tumayo at lumapit sa gawi namin kasama ang bagong dating niyang kaibigan. Shit, I can almost feel my legs shaking. Halos matulala na ako ng makita siya sa malapitan. Sa mesa talaga namin silang dalawa pumunta at ang makitang nakangiti pa siya, iyong maliit niyang dimples sa gilid ng lips niya lumalabas. Sheyt, he's really making me feel nervous and excited. 
"Hey Jake, you just arrived?" Isang lalaki na kasama namin sa table ang unang bumati sa kanila. 
"Hindi, sabay lang kami nitong kaibigan ko si Cantrell pero may kinausap pa ako kanina sa labas." Ngumiti iyong Jake. He's also good-looking, his hair is brown and dump with his mischievous vibe. 
"So, how's the birthday celebrant?" Bumaling si Jake kay Lizel na ngayon ay may matamis ng mga ngiti sa lalaki. 
"Jake, you came." Lumapit si Lizel kay Jake at binigyan ng yakap ang lalaki. 
"Wow, you're still the same. Pretty and hot." Lizel laughed at Jakes statement. 
"Isang linggo lang hindi nagkita eh, of course I'm still me." 
"Uhuh,"Jake smiled widely. " By the way, Cantrell is my friend. I brought him here with me, I hope that's okay." Pakilala nito sa kanyang kaibigan. 
"Hi," Cantrell said, holding out his hand to give Lizel a shake hand. "I hope it's fine with you if I can crash over to your party, tonight." Pilyo itong ngumiti. 
"Yes, of course, it's very okay. Besides, I quite know you." Lizel winked at Cantrell. 
"Really?" 
"Well, every woman makes gossip of you everywhere, so my ears are quite familiar with you." 
Cantrell's laugh, and it's like a music to my ears. Oh my god. How to be yours po Kuya? 
"I doubt that." Nagkamot si Cantrell sa ulo pero may ngisi sa labi. 
Oh, I almost forgot." Lizel came back to me and pulled my hand to go with her. Dinala niya ako sa harapan ni Cantrell. "Meet my friend, Shandrea. She's also studying medicine at Harvard." 
"Hi, it's nice to meet you." He reached out his hand to shake mine. Kinakabahan man, tinanggap ko ang nakalahad niyang kamay. Sheyt, I'm going to hold his hand. What to do? Ang lambot ng kamay niya. Sana lang hindi niya mahalata na kinakabahan ako. 
"H-hi, it's nice to meet you too." I almost stutter. Nanlalamig ang kamay ko, I hope hindi niya mahalata 'yon. Ngumiti siya, pero bumaling din balik sa kaibigan ng may nakita si Jake na ibang grupo ng kaibigan sa kabilang lamesa. 
"Is that Liendel?" Cantrell asked, pointing out someone from the other table. 
"Yeah, that's him. Wait." Jake looked for Lizel again. "Birthday girl, we'll excuse for a moment, were just going to talk to one of our friends," Jake said to Lizel na tinanguan lang ng huli. 
"Happy birthday again," habol na bati ni Jake. "I'll just send my gift to your condo." 
"Okay, I'll wait for it then." 
"Happy birthday," Cantrell greets Lizel. "But I actually don't have a gift," Cantrell said with a shy smile. "Maybe, I'll just make it up to you next time." He said at hinila na siya ni Jake paalis. 
"I'll expect that!" Sigaw ni Lizel, while the two were now on their way to the other table. Cantrell just waved his hand to acknowledge her words. 
Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga. Hindi pa ako kailan nakaramdam ng ganito. Ngayon pa lang. It's a strange feeling pero ang saya ko.
"Uy, crush mo no?" Tukso sa akin ni Lizel.
I blushed and fast to looked away.
"Ayie, ano yan? You're actually blushing. Na love at first sight ka sa kanya?" Gulat na gulat na tanong ni Lizel.
"Am I that obvious?" Nahihiya kong tanong.
Lizel bit her lower lips and nodded.