"Ano 'yan?" Mabilis kong naitiklop ang aking notebook nang biglang sumulpot sa aking gilid si Cario.
      I looked around the library and saw that there are some students who were looking in our direction. Bahagya akong napatikhim sa kaniya. Hindi naman niya siguro nabasa kung ano ang sinusulat ko? Hindi ako ganoon ka-confident kapag may taong nakakakita na gumagawa ako ng k'wento. I am too shy; I feel like with just one look they're going to judge me.
"N-nothing. Requirements ko lang sa work." He nodded slowly. Hindi ko naiwasan ang mailang dahil baka mamaya ay biglang dumating si Monica at makita niya kami.
"Nga pala, ba't hindi ka sumabay sa'kin kanina? We're living in the same apartment. Kaya dapat sabay na rin tayo pumasok," bahagya akong napamaang sa kaniyang sinabi. Napalingon ako sa paligid, at mukhang hindi naman sila nakikinig sa usapan naming dalawa.
     Nauna kasi akong pumasok sa kaniya kanina, dahil nababahala ako na baka makita kami ni Monica na magkasamang pumasok. I haven't tell Monica about Cario that we're living in the same apartment; hindi ko alam kung ano'ng magiging reaksyon niya tungkol do'n. Knowing that she likes Cario— she might get mad at me if I did tell her about it.
"Uh... May hinabol kasi akong requirements na kailangang ipasa kaya nauna ako," I reasoned out.
"I see. Malapit nang mag-bell. Hindi ka pa lalabas?" I immediately shook my head.
"Vacant ako Cario. Dito muna ako sa library."
"Alright. See you later then." Hindi ko nalang siya nilingon at hinintay nalang na tuluyang makaalis.
      Pakiramdam ko ay nakahinga ako nang maluwag dahil do'n. Hindi ko alam kung ano'ng gagawin ko kapag biglang napadpad dito si Monica. Although she's rarely visiting the library but then hindi pa rin malabo na mapadpad siya rito.
      My gaze then went on my books that were overlapped on my table in front of me. Ngunit ang tanging nakapukaw ng aking atensyon ay ang pulang libro sa pinakailalim. I bit my lip because it's tempting me; that I should read it; that I should finish the story behind it. Pero sa tuwing naalala ko ang nangyari sa sementeryo ay hindi ko maiwasang pangilabutan. What if I am really right? Paano kung 'pag binasa ko 'to rito ay bigla nalang siya sumulpot na parang kabute?
      Students might screamed in so much fear, they might thought he's a ghost. But I think that'll be a better idea, through that malalaman ko kung totoo ba talaga ang hinala ko.
 
      Wala sa sariling inalis ko ang isang libro na nakapatong doon bago ko iyon kinuha. Nagmasid pa ako sa paligid bago ko iyon tuluyang binuksan. I looked crazy, I know. Pero bahala na.
      I glanced on the book in front of me and find the page where I last read it.
--
      While drinking the champagne that he's holding, tulalang napatitig doon ang binatang si Russel matapos niya itong mailapag sa kaniyang harapan. Trevor couldn't help but to confusingly looked at his friend, dahil imbis na pumunta si Russel sa sariling table ay mas pinili niya na maupo sa stool katapat ng counter.
"Hey baby, Russel." Isang babae ang lumapit sa kaniya at pinulupot ang braso nito sa kaniyang leeg. Napailing-iling nalang si Trevor nang hindi pinansin ng binata ang babae.
"He's not in the mood, Miss. Find another," nasabi nalang ni Trevor sa babae na ikinasimangot nito bago tuluyang umalis.
     He then tapped Russel's arm after that.
"Bro, what's the problem? Kanina pa may mga babaeng lumalapit sa'yo pero hindi mo ini-entertain," Trevor asked that made him to just played with his cocktail glass.
"It's just weird," kumunot ang noo ni Trevor dahil sa narinig.
"Ang alin naman?"
"Dalawang beses ko na siyang napapanaginipan," Trevor lips gaped for a bit after he heard those words came from Russel.
"What the fuck?" he cussed. Hindi kasi ito makapaniwala na ang dahilan lang pala niya para hindi pansinin ang mga babae sa kaniyang paligid ay isa ring babae na nakita lang niya sa panaginip. "Bro, that's normal. Nangyayari rin 'yan sa'kin kung minsan. 'Yong mapapanaginipan mo 'yong isang tao nang ilang beses. What's wrong with that?"
"I don't know. The strange feeling was she remembered our first encounter." Napailing-iling si Trevor dahil do'n.
"Normal lang 'yon. Syempre kilala mo siya, e 'di kilala ka rin niya." Inubos ng binata ang laman ng kaniyang baso at matiim na tumingin kay Trevor.
"Didn't I tell you before that I don't know her?" Muling napailing-iling si Trevor dahil sa muli niyang sinabi.
"Pumunta ka lang ba rito para i-kwento 'yan? I am telling you, that's normal. Masyado mo lang binibigyan nang pansin. At saka bakit ba 'yan ang topic natin? That's only for kids, Bro. Just get your ass up and flirt with some girls," suhestiyon ni Trevor sa kaniya na ikinailing niya nalang.
      Maybe his friend's right. Masyado niya lang binibigyan 'yon ng pansin. So what if he dreamt about that girl again, she's not his type anyway. And that's only a dream, malayo sa realidad kung saan siya mabubuhay.
"What's her name then?" kunot-noong napabaling si Russel kay Trevor.
"What?"
"Curious lang din ako. You've been talking about that girl in your dream, baka naman pati pangalan niya alam mo na."
"She's—"
--
     Naitiklop ko bigla ang libro nang narinig ko ang bell. Vacant ako ngunit ganitong oras ay nagpupunta ako ng cafeteria para mananghalian.
      12:30 in the afternoon. Iniligpit ko na ang mga gamit ko at nagmadaling lumabas ng library. Pagkarating ko sa ground floor ay pagtataka ang bumalot sa akin nang napansin ko ang ilang mga babaeng nagtatakbuhan patungo sa isang lugar. Hindi ko alam kung ano'ng meron kaya naisip kong sundan nalang sila. Just curious though.
     Ang pagtataka na 'yon ay mas lalo pang nadagdagan nang napansin ko ang kumpulan ng mga babae sa boys comfort room. My forehead creased, thinking what's happening.
  
      Hanggang sa may isang babae ang bigla nalang sumigaw, "Oh my God! May naligaw na gwapo rito sa boys comfort room!"
"Hi, pogi! P'wedeng mag-picture?!"
"Gosh! May new teacher ba? Siya na ba 'yon? He's too young! Fresh graduate lang yata siya eh!"
      Wala na sana akong balak na tingnan pa kung sino ang tinutukoy nila— dahil nasagot na n'yon ang tanong ko kung bakit nagtatakbuhan ang mga babae. Maybe there's a new handsome teacher that's why. Halos ganito naman ang seneryo kapag nababalitan nila na may bagong saltang guro, lalo pa't mahitsura. But then this commusion is very... Chaotic—ngunit natuod ako sa aking kinatatayuan nang napansin ko kung sino ang pinagkakaguluhan nila.
"Fuck! Let me leave!" Pinanood ko kung paano niya pinilit na umalis sa mga kamay at braso ng mga babae na pilit na umaangkin sa kaniya, hanggang sa namalayan ko nalang na tumatakbo na siya patungo sa kung saan.
      I was stunned for few seconds dahil hindi ako bahagyang nakahuma sa pangyayari, not until the girls started to run towards his direction. Nanlaki ang mata ko at nagmadaling kumilos.
      From where I am I could still see him continuously running. Hindi ako makakasingit at makakahabol sa mga babaeng hinahabol kaya't mas pinili kong dumaan sa pinakamalapit na short cut.
      He's going to the second floor.
      Nagmadali akong lumiko sa kabilang bahagi ng hagdanan kung saan ilang metro pa ang layo. He doesn't know where to go, kaya sigurado akong pag-akyat ko roon ay makakasalubong ko siya. And as I expected, nakita ko siyang hikahos sa pag-akyat ng hagdan. And before he could even saw me, ay nagmadali kong binuksan ang bakanteng classroom at kaagad na nagtango roon.
       Inaatake ng pagkabog ang aking dibdib nang biglang lumakas ang mga tilian na aking naririnig, pati na rin ang kanilang mga yabag. Sarado ang bintana ng classroom kaya hindi makikita ng kung sino man na may tao rito, bago pa tuluyang makaakyat nang ang mga estudyante at makita siyang tumatakbo ay mabilis ko nang binuksan ang pintuan at hinatak ang kaniyang k'welyo papasok ng classroom.
      He was about to cursed when his eyes went on me. His eyes then widened in surprise, pero bago pa siya tuluyang makapag-react ay mabilis ko nang tinakpan ang kaniyang bibig.
"Shut your mouth," I said before I slowly removed my hand.
      Hanggang sa tuluyang lumakas ang mga tilian at ang mga mabibigat na yabag ng mga paa ng estudyante.
"Girls dito siya nagpunta!" rinig kong sigaw ng isang babae. We remained standing there for few minutes, bago tuluyang naglaho ang mga boses at yabag. Napabuntong hininga ako.
"Fuck! Lumayo ka nga!" Nagulat ako nang bigla siyang lumayo sa akin na tila nandidiri. But then the words that I wanted to say doesn't come out from my mouth.
      He can't just popped out just like that, lalo na't naka-suot siya ng black checkered polo at dark pants. His hair was in mess, at mapupungay din ang kaniyang mata.
      Napasinghot ako at bahagyang lumapit sa kaniya upang siya'y amuyin, but then he took a step backwards. I could smell the liquors in his system.
"Woah! Woah! Even if it's a just dream, hinding-hindi mo matitikman ang katawan ko, Miss," hindi ko pinansin ang sinabi niya dahil mas napako ang paningin ko sa kaniyang buhok na asul.
"Russel?" From the second time around, his eyes widened in surprise.
"H-how'd you know my name?" and from the moment he asked me those question, I knew that I'm right.
      He's real. Russel became real.