“Oh tapos? ”
“Labas! ” sigaw niya at hinagisan ako ng unan. Ang sama pala ng ugali na ‘to. Tatawa-tawa ko namang kinuha ang unan at hinagis pabalik sa kaniya.
“Inaano ka ba? Nagtatanong lang naman ako ahh? ” Tumatawa akong lumapit sa kaniya. Tinitigan niya naman ako ng masama.
“Dalawin ka sana nun‚ ” nakanguso niyang sabi.
“Ahmm I would be glad eh. Paano kaya kung ikaw ang dinalaw nung babaeng nakita mo sa buildi—”
“Why you stopped? ” he curiously asked me. I just ignore him and look from behind his back. Sinundan niya naman ang tinitignan ko at muling humarap sa akin. “What? ”
“Ahmm nothing. Alis na ako. Need ko na yatang magpahinga. ”
“Huh? ” taka niya ulit na tanong.
“Wala. Baka namalikmata lang ako. Alam mo yun‚ dala ng pagod.
“What the heck‚ Ashterielle? ” sabi niya at agad na tinanggal ang nakapulupot na kumot sa kaniya samantalang ang unan naman na nakapatong sa kaniyang mga hita ay muli niyang hinagis sa akin. Sadista amp haha.
“Nevermind kasi. Chill‚ dala lang ng pagod. ” natatawa kong sabi sa kaniya.
“Ano ba kasi iyon ha? Sabihin mo na lang kaya ng diretso? ” naiirita niya nang tanong.
“Pagbilang ko ng tatlo—”
“What? ” tanong niya ulit at sa pagkakataong ito ay natataranta na siya.
“I saw a figure behind your ba—Ahhh hoyyy! ” sigaw ko sa kaniya ng bigla niyang hilahin ang aking braso palabas ng kwarto. Dali-dali kaming bumaba ng hagdan hanggang sa makarating kami ng sala kung saan nakaupo si tita na kasalukuyang umiinom ng kape.
Hinihingal namang huminto kami sa harap ni tita. Langhiyang tao ito‚ damay pa ako sa kaduwagan niya. Tinitigan naman kami ni tita ng may pagtataka. Anak ni’yo po ang tanungin niyo‚ bigla-bigla na lamang na nanghihila.
“Problema ni’yong dalawa? ” tanong sa amin ni Tita Yvette habang nakataas ang isa niyang kilay. Tatawa-tawa ko namang tinuro si Keian.
“Duwag po pala siya? ”
“Hayop ka. Kung ano-ano ang pinagkukwento mo. ” asar niyang sabi sa akin. Agad naman siyang sinuway ni tita. Sabihin ba naman akong hayop haha.
“Chill. Nagbibiro lang naman ako. Pero swear‚ may naramdaman talaga akong something kanina sa room mo. Tho yeah‚ hindi ko na lang pinansin. Malay mo gusto lang din pala nilang maki-chika. ” paliwanag ko naman sa kaniya.
“Heh! Bahala ka nga riyan. ” nakasimangot niyang sabi at naupo sa tabi ni tita. “Ma‚ patulog sa kwarto mo. ” what? HAHAHAHAHA.
“Ay nako‚ tantanan mo ako Sylvestre ha‚ ” sagot naman sa kaniya nito
“Sylvestre? ” taka kong tanong.
“He’s Keanu Syler‚ ” sagot ni tita.
“And I am Keian Sylvester. Wait‚ hindi mo alam? ” tanong naman sa akin ni Kei.
“Hindi. Ang alam ko lang takot ka sa mga hindi mo nakikita. What’s worst is the fact na hindi mo na nga sila nakikita pero grabe pa rin takot mo. ”
“Am not scared‚ ” depensa niya pa.
“Ano lang? ” natatawa kong tanong. Tinarayan niya naman ako. Ang attitude ng taong ito. Hindi naman ganiyan kapatid niya. Great‚ bakit ko ba sila pinagkukumpura?
“Siya‚ mauuna na ako sa inyong dalawa. Hindi ko alam kung may balak ba kayong matulog but yeah‚ bahala kayo. Weekend naman bukas. By the way‚ Ash. ”
“Yes po? ”
“Tumawag mom mo‚ naikwento ko na nandirito ka. Stay ka muna raw dito cause aalis sila bukas for a business trip. Thaniel will join your mother while Cassandra will stay on her apartment for a while since mahirap daw ang byahe from your house to her school. ” reasons nila. ayaw lang talaga akong makasama. Well anyway‚ the feeling is mutual.
“Uwi na lang po muna ako kila French‚ ” magalang kong sagot.
“Nah‚ stay here. Sa akin ka binilin eh. ” Tita Yvette said firmly. Sabi ko nga hehe. Tumango na lamang ako. Tita said her goodnight then left us here on their living room.
“Hoy! ” tawag sa akin ni Keian. Tinitigan ko naman siya ng masama. May pangalan po ako.
“Oh ba’t? ” tanong ko sa kaniya at umupo sa kaharap niyang couch.
“Palit tayong kwarto‚ ” ha?
“Ba’t? ”
“Wala lang‚ ” sagot niya lang sa akin.
“Assows‚ sabihin mo natatakot ka lang sa kwarto mo. ” pang-aasar ko pa sa kaniya.
“Ewan ko sa iyo. ”
“Pero alam mo ba‚ yung mga stock room ang madalas bahayan ng mga bag—”
“Please‚ stop. ” sabi niya sa akin. Tinitigan ko naman siya. Nakataklob na ang dalawa niyang kamay sa kaniyang mga tenga. “ I don’t think I could stand another day of having you here if puro ganiyan ang lalabas sa bibig mo. ”
I smiled at him‚ “You’re way cute with this. ” Tumatawa akong tumayo at naglakad papunta ng kitchen nila.
“Hoy! Saan punta mo? Huwag mo akong iwan dito. ”
“Kitchen lang‚ boss. Timpla lang ng gatas para dalawin na ako ng antok. It’s getting late. ” paalam ko sa kaniya at nagpatuloy ng maglakad papuntang kusina. Naabutan ko naman doon ang kasambahay nila.
“Gandang gabi‚ Manang! ” hindi niya naman ako pinansin‚ or baka hindi niya talaga ako napansin.
“Sinong kausap mo riyan? ” tanong sa akin ni tukmol habang nakasandal siya sa pinto ng kanilang kusina.
“Si manang‚ ” sagot ko at ituturo pa sana ang matanda subalit wala na ito sa kanina niyang pwesto.
“Ash‚ I swear‚ I’m not into this joke anymore. ” sabi niya at naglakad palapit sa akin.
“No‚ atras! ” sita ko sa kaniya. Nalilito niya naman akong tinitigan. Dali-dali akong tumakbo sa pwesto niya at hinila ang kaniyang kamay. Ako naman ang manghihila ngayon.
“Bakit ba? ” hinihingal niyang tanong ng makarating kaming muli sa kanilang sala.
“Wala ba talagang tao roon kanina? ” tanong ko sa kaniya pabalik.
“Wala nga‚ nakasunod lang ako sa iyo. Alangan namang nakaligtaan ko kung sino mang kasama natin sa kitchen kanina. ” sagot niya naman. Napasinghap naman ako.
“Ayoko na. Papakabait na ako. ” nanlulumo kong sabi at naupong mula sa couch. Naglakad naman siya palapit sa kanilang TV at binuksan ito.
“Anong gusto mong panoorin? ” tanong niya. Langhiya‚ balak pa yatang mag-movie marathon. Inaantok na ako eh. Dala na rin siguro ng antok at pagod kaya kung ano-ano na ang nakikita ko.
“Wala ka bang balak matulog? ”
“Meron naman tho papababa lang ng tense. ” sabi niya at umupo malapit sa akin.
“Ewan ko sa iyo. Matutulog na lang ako. ”
“Ang pangit mo ka-bonding. Weekend naman bukas. ”
“Sige. Mag-play ka riyan ng horror. ” nang-aasar kong sagot sa kaniya.
“Huwag na lang nga. ” sagot niya at binaba ang remote. Ihiniga niya naman ang kaniyang ulo sa gilid ng couch at tumingin sa kanilang kisame.
“Kei‚ doon ka sa kabila. Dito ako‚ para hindi masikip at maiunat ko naman ang mga binti ko. ” utos ko sa kaniya. Tinitigan niya lang ako at ipinikit ang kaniyang mga mata. Ang kulit‚ bwisit haha.
“Ash‚ ” tawag niya sa akin. Muli ko siyang tinignan. Hindi pa rin nagbago ang postura ng katawan niya. Sira talaga.
“Bakit po? ”
“Masaya ka ba? ”
“Ha? To where or what particularly? " I asked him.
“Sa buhay mo‚ ” sagot niya naman.
“Ewan ko. Ikaw ba? ”
“I am beyond grateful‚ ” nakangit niyang sagot sa akin.
“Glad to hear that. ” nakangiti ko ring sagot sa kaniya.
“What’s holding you back tho? I mean‚ from being genuinely happy? ”
“Hmm? Human mistakes? ”
“But we‚ humans‚ are all flawed. We are imperfect by design. We are born imperfect‚ actually. ”
“Ewan‚ basta. ” sagot ko na lamang.
“A little or huge mistakes won’t define someone’s whole personality. We tend to judge someone else by their little silly mistakes while at the same time‚ we judge ourselves based on our present conditions. Isn’t it ironic? ”
“Hmm? What do you mean? ”
“Toxic traits ng tao na kapag nagkamali ang isa‚ huhusgahan agad nila buong pagkatao. Let’s say for example‚ takot ako sa mga hindi nakikita‚ tapos i-de-define mo agad akong duwag na tao‚ hindi mo man in general sinabi but hindi rin ni-specify and anyone who could hear you calling me coward would tend to judge my whole personality. That I am coward in all aspects. But yeah‚ let’s turn table‚ kunware‚ ikaw naman ang natakot this time‚ but you judged the situation not yourself‚ na sinabi mo‚ matatakot ka talaga kasi nakatatakot yung paligid. While when I was on your position‚ you judge me not the area or the reason itself why I was in dread. Gets mo? ”
“Yeah‚ kinda. ” tatango-tango kong sabi sa kaniya.
“People used to consume themselves judging someone’s missteps in life instead of helping them grow. Ganoon ba talaga kahirap iyon? I mean‚ ang tulungan ang isang tao mula sa mga bagay na nag-s-struggle sila. Mistakes is inevitable‚ we’re humans. ”
“Sorry? ”
“Huwag ka sa aking mag-sorry. Apologize on yourself for depriving it to feel happiness by feeding your mind with perfect things. By throwing grudges towards someone's mistake. ” sagot niya at bumangon mula sa pagkakasandal. “No offense tho. But yeah‚ being calm won't make you less as a person but throwing raging knife to someone would make you feel less of yourself after. Guilt will haunt you down if you choose to do some shits when you could’ve done it best ways. ”
“But what if traumatize ka from the past kaya you acted that way? Past traumas and issues‚ I mean. ” tanong ko sa kaniya.
“This is not to invalidate your traumas ha‚ but yeah‚ I’ll give a situation. What if ganito ang nangyayari‚ you seem to always put the blame on them why you turned this way. You always point your fingers out‚ that they deserve those poor treatment because they had you broken in the first place. What if ganito pa‚ you were too blinded by the pain you had in your past‚ by those images that serves as your trauma up until now‚ nonetheless‚ you’re only using those as an excuse to hurt them‚ to backfire the pain they once offered you. Cause kung ganiyan nga ang case‚ I could say that you’re not living your life in the present‚ you still have yourself stuck in your past‚ preventing you to grow. ”
“Is it bad? ”
“There’s nothing good upon throwing grudges to the whole world up till now kahit yung iba unaware naman talaga sa nakaraan mo. You can have distance from everyone without surrounding yourself in fire that no one could come near you or if someone dare to come close‚ they would feel the flame that could burn them to death. ”
“Swear‚ I’m trying to change myself. I’m trying to think of the best ways to improve‚ to free from the shackles of the past. ”
“Don’t just think for something best‚ think for what is right also. Balance the thing between good and right. One can be good and one can be right‚ but balancing goodness and righteousness brings us to a clearer face of peacefulness in life. ”
I smiled at him. He's really an Architect for he seems to know a lot about building and shaping something into good perspectives.
“Are you happy? ” I asked him once again.
“Yes. Hope I could share it to you but genuine happiness can only be found in the deep of us. It will always be up to us whether we hide it‚ neglect it‚ or give it a time to vent out and be free. ”