Epilogue 3: Finally Home
Cassie's Point Of View
Halos masamid ako nang mabangga ko si Sir Zeldon habang tumatakbo ako palabas ng kastilyo. E, kasi naman! Ang bilis-bilis maglakad ni Zach kaya kinailangan kong tumakbo para habulin siya. Pero nabigo pa rin ako. Nawala pa rin sa paningin ko ang Kupal na 'yon. Bakit ba kasi napakabilis niyang kumilos?
"I'm sorry, Sir. . ."
"Dad," malambing na pagputol niya sa akin. "Call me, Dad."
Parang natutop naman ako sa kinatatayuan ko matapos marinig 'yon. Malinaw naman ang pandinig ko. Pero hindi ako makapaniwalang sasabihin niya 'yon. Mabilis tuloy kumalat ang hiya sa buong katawan ko. Tahimik akong nag-iwas nang tingin saka bahagyang napayuko. Hindi ako sumagot dahil hindi ko naman alam ang sasabihin ko.
"You're looking for Zach?" Napalingon ako kay Headmaster Takeshi nang marinig ko ang pamilyar nitong tinig.
Kaagad akong tumango. "O-Opo."
"Nalilito na 'ko sa mga kabataan ngayon," komento naman ni Miss Mihaela sa gilid. "Wala naman sa labas ang okasyon pero lahat kayo nagsisilabasan nang kastilyo. Nandoon siya, hija," saka nito itinuro ang malawak na field ng Academy, "nandoon ang hinahanap mo."
Payak akong ngumiti saka bahagyang yumuko sa kanila. "S-Salamat po."
"Your leader's giving you a headache again, Cassie?" natatawang tanong ni Headmaster Takeshi. Napansin kong maging si Headmistress Maurelle na nasa tabi nito ay bahagyang napapangiti rin.
Tumango lang ako bilang tugon saka napakamot sa sintido ko. "Medyo po."
"Go and get that headache, then," Sir Zeldon uttered smoothly. I never seen him this jolly. Maybe Zach's right, he really is a cool person. "Just make sure you'll come back not having a child, okay?"
Parang lahat naman nang dugo ko sa katawan ay umakyat sa aking pisngi dahil sa sinabi nito. Natitiyak kong mahihiya ang kamatis dahil sa kapulahan ko ngayon. Wala sa sariling tumango na lang ako saka nagmadaling tumakbo. Narinig ko pa ang mga masasaya nilang halakhak sa aking likuran pero hindi ko na 'yon binigyang pansin pa.
Tinahak ko ang malawak na field at hinanap kung saan pumunta si Zach. Asar! Naka-heels pa naman ako ngayon saka naka-dress tapos ganito ako kabilis tumakbo? Pero wala na akong pakialam, ang importante ngayon ay makita ko siya. Kailangan kong makausap si Zach. Kailangan niyang malaman ang nararamdaman ko para sa kanya.
Nagpatuloy ako sa pagtakbo at kaagad natigilan nang makita siyang nakatayo sa gitna ng malawak na field ng Academy. Nakatingala siya at matamang nakatingin sa asul na buwan sa kalangitan. Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanya, pero hindi pa man ako tuluyang nakakalapit ay mabilis siyang humarap sa akin dahilan para matigilan ako.
"Why are you here?" Pursing his lips, he then raised a brow.
Bahagya naman akong napangiti dahil sa inakto ng Kupal na 'to. Na-miss ko ang lalaking 'to! Ilang buwan ko rin siyang hindi nakita, hindi ko na kasi siya naabutan sa Academy matapos ang huling pagsusulit namin dahil sinabi ni Sir Zeldon na umalis na raw ito at may mahalagang ginawa.
Pero bago pa man 'yon ay umiiwas na talaga siya sa akin. Sa aming lahat, actually. Lumalayo siya kapag lumalapit ako. Hindi niya pinapansin ang mga sinasabi ko at halatang naiirita siya kapag nakikita niya ako. Kaya kahit mahirap ay ibinigay ko ang espasyong hinihingi niya. Umiwas ako at pinigilan ang sariling kausapin siya. Pero tapos na 'yon. Mahalin niya man ako o hindi, gusto ko pa ring sabihin.
I want him to know what I feel.
"Stop smiling." Annoyance is really evident on his face right now. "I hate your smile."
Hindi ako nagsalita at tahimik na naglakad lang palapit sa kanya.
"Don't go near me," he warned me but I didn't listen. I instead walked closer. "I don't wanna talk to you."
Kaagad akong tumigil hindi kalayuan sa kanya saka siya seryosong pinagmasdan. "You don't need to talk. Just listen, Zach."
Tinitigan niya ako saglit bago tuluyang tumalikod sa akin. Maglalakad na sana siya palayo pero natigilan siya nang magsalita ako.
"You heartless rude! Just who do you think you are? Zachery Zephyr Grimstone. The complete opposite of my ideal man. Alam mo bang hindi ka kasama sa plano ko nang pumunta ako rito? I went here to seek justice. . . but I instead found the love of my life. Sinira mo lahat, Zach! You didn't just entered but claimed my heart. At noong nakuha mo na, bigla ka na lang aalis? If this how you generate your tricks then I refuse to play your game.
Zachery slash Kupal Zephyr Grimstone. . . you don't treat, save and kiss a girl only to leave her in the end. You have to stand your own ground, grasp your own words and stick with your own feelings. Hindi ako minahal at inalagaan nang mga magulang ko para lang saktan mo nang ganito. . . And whether you like me or not, you have no choice but to claim my heart. Wala akong pakialam kung gaano ka katorpe. . . panagutan mo 'yong pagmamahal na itinanim mo sa puso ko!"
Hindi ko napigilang mapaluha, ang sakit lang kasi. Mahirap mangapa o manghula ng sagot sa mga tanong mo. Kung sana sinabi niya ang dahilan, kung sana ipinaliwanag niya, pero hindi, e. . . wala akong narinig mula sa kanya. Kahit nanghihina at napapaos ay kaagad kong pinahid ang pisngi ko saka nagpatuloy sa pagsasalita.
"Palagi mo 'kong iniinis. Tuwang-tuwa ka kapag nakikita mong naaasar ako sa'yo. Ano ba'ng problema mo, ha? Bakit mo ginagawa sa akin 'to? Bakit mo 'ko niyakap? Bakit mo 'ko hinalikan? Bakit mo 'ko iniligtas? Bakit handa kang mamatay para sa akin? Why are you making me feel such strange emotions? Why did you make me fall in love with you. . . if you'll just go and leave me behind without any warning nor clue?
My heart used to skip a beat whenever you're around. I always feel conscious with my face whenever you're staring at me. I can't help but to feel safe with your warm embrace. My cheeks are burning whenever I feel your presence. Your words, your actions, damn, even your scent, it's like all your aspects are imprinted in my every veins. I'm stupid, numb and crazy, yeah, I know. But now I want you to know what I feel. . . I love you, Zach. It's you, it has always been you."
Nanatili siyang tahimik at walang kibo. Sa hinaba-haba nang sinabi ko, ni tango man lang ay wala akong nakuhang tugon mula sa kanya. Naririnig niya ba 'ko? Panigurado! Kahit nga ibulong ko 'yon, maririnig niya pa rin.
"Wala ka bang sasabihin?"
"What do you want me to say?" simpleng tanong niya habang nakatalikod pa rin sa akin.
"Say that you love me," mabilis na sagot ko. Wala na akong pakialam kung ako ang nagsasabi nito ngayon. I believe that love has nothing to do with gender. Kahit babae ka man o lalaki, may karapatan kang magtapat sa kahit na sinong gusto mo. "Kasi ako, Zach. . . mahal kita. Mahal na mahal kita." Halos mabasag ang boses ko habang sinasabi ang mga katagang 'yon.
"Okay."
A long moment of silence filled the air. My lips parted in shock and confusion. So. . . that's it? That's his response? I took all my confidence, confessed my feelings and said that I love him, and he responded with that four freaking letters? Is he even serious?!
"Zach. . ."
It took him a minute before uttering, "Hm?"
"Sa'n ka pumunta?"
"Secret."
"Bakit ka ba umalis?"
"Ikaw na mag-isip."
"Ano'ng ginawa mo habang wala ka?"
"Kinalimutan ka."
"And?"
"Nagpalamig nang ulo."
"I can freeze your head, you know?"
"Try it, baby."
"B'wisit ka."
"Oh, ba't parang galit ka?"
"Paki mo?"
"Ikaw ang may kasalanan dito."
"At bakit naman?"
"Hulaan mo."
"So, nakalimutan mo ba 'ko?"
"What do you think?"
"Oo."
"Okay."
"Zach. . ."
"Stop seducing me."
"I'm not!"
"Then why do my name sounds good when you're calling me? You're using your sexy voice to seduce me, baby."
"H-Hindi kaya!"
"I smell guilt."
"I'm not a criminal!"
"Yes, you are. You, after all, stole my heart."
"So, you still love me?"
"Who said that I love you?"
"E, hindi ba, sabi mo. . ."
"Fine."
"Tayo na?"
"Too fast, baby."
"I love you. . ."
"TSS."
"Anong TSS?! Wala ka man lang---"
I was taken aback when his swift move blessed the field. And milliseconds later, I felt his soft lips pressed on mine. It was just a simple peck but it managed to pierce my soul. I felt like my knees wobbled and I could only hold my breath while Zach gazed at my eyes then placed a subtle kiss on my nose.
"Too Sweet and Sincere."
Tuluyan siyang humarap sa akin, matamang nakatitig sa mga mata ko. Nakangiti na siya ngayon. Hindi ko naman napigilang mapasinghap nang unti-unti niyang ilapit muli ang mukha niya sa akin. Huminto siya nang ilang pulgada na lang ang layo niya mula sa kinatatayuan ko.
"Before I kiss you again. . . explain why did you choose Calvin when Yuna asked you whom you rather choose between the both of us?"
Halos matigilan naman ako dahil sa naging tanong nito. Teka, paano niya nalaman ang tungkol do'n? Napangiti ako nang maisip ang dahilan ko.
"Para kahit sa laro lang, mapili ko naman si Calvin. . . kasi ikaw na 'yong pinili nang isip at puso ko, e. . . kahit nga nang kaluluwa at buong pagkatao ko, ikaw ang pinili. Ang unfair naman kung pati ro'n ikaw pa ang pipiliin ko, hindi ba? Give chance to others, h'wag selfish---"
"Shut up."
Kaagad ko namang naitikom ang bibig ko dahil sa pagkataranta. Seryoso niya akong pinagmasdan at hindi ko naman napigilang makagat ang pang-ibabang labi ko dahil sa titig na ibinibigay niya sa akin ngayon.
"Stop doing that. . ." naiinis na sambit niya saka nag-iwas nang tingin sa akin.
My forehead automatically creased. "Doing what?"
"Stop biting your lips." He sounded irritated, and at the same time, I can feel that he's controlling himself, as though restraining his body to do something. "It makes me wanna kiss you. . . again."
That brought a mischievous smile on my lips. "I'm not stopping you," mapanghamong wika ko.
"Uh, not yet," pinal na saad nito. "Tell me, what do you feel about Calvin?"
Spell, makulit. . . Z.A.C.H.
"He's just a friend to me. That's it. . . wait! Kaya ka ba umalis, kasi akala mo. . . Now, I know! Jeez, am I that slow not to get that? Shit ka, self! Shit ka! Zach, look, I'm sorry---"
"Sa tingin mo uubra pa sa akin 'yan?" Tinaasan niya ako nang kilay saka dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa aking labi. "Kiss me."
Napalunok ako saka muling kinagat ang pang-ibabang labi ko. Kung ito lang ang paraan. . . sige. Unti-unti kong inilapit ang mukha ko sa kanya. He's eyeing me while wearing his seductive smile. I swear, if I'm not wearing a dress right now, I would've probably rolled down in the grass to save myself from absolute shame. Sobrang nakakahiya 'tong ginagawa ko ngayon!
"Tss, too slow."
Tuluyan akong natigilan nang maramdaman ang mabilis na pagkilos ni Zach. Sa isang iglap lang ay nakalapit na siya sa akin. He's too close, too close that I can feel his uneven breathing, his numerous gulps, and his minty breath. He leaned closer and guided my both hands just so I can touch his face. My bones began to tremble, my mind is not in its best form, and I don't even know what to do.
All I can see is his alluring eyes. It's so beautiful, almost looking like a galaxy filled with thousands of stars. I felt his arms on my waist, hugging me, before gently raising my chin just so we can see each other's face. He softly smiled and closed his eyes before invading the distance between us.
Napapikit ako nang maramdaman ang marahang paghalik ni Zach sa aking labi. I was too preoccupied to notice his soft lips pressed on mine, moving slowly as if savoring the rhythm of our beating hearts. Nabigla ako noong una pero kalaunan ay tumugon ako sa halik na ibinibigay niya sa akin. Naramdaman ko ang mga braso niya sa baywang ko kaya inangat ko naman ang mga kamay ko upang hawakan ang balikat niya. Sinabayan ko ang malalalim at mapupusok na halik na iginagawad niya sa akin.
Wala na akong ibang naramdaman. Hinayaan ko ang sarili kong iparamdam kay Zach ang pagmamahal ko, kagaya kung paano niya ipinararamdam sa akin ang dalisay niyang pag-ibig. It's like we're dancing in the middle of the night, our bodies as one, the beats of our hearts are the sound, and the moon above is our audience.
I'm sure that this will be one of the best moments of my life.
Natapos namin ang lahat ng kailangan naming gawin. Natalo namin ang lahat ng mga kalaban namin. Nakuha ko ang hustisya sa pagkamatay nang mga magulang ko. At naibalik namin ang kaayusan at katahimikan sa buong Zenobia.
Noong pumasok ako sa Maxirtha Academy, isa lang naman ang gusto ko. Ang makapaghiganti. Pero nagbago ang lahat nang 'yon nang makilala ko sila. Ang mga kaibigan ko. . . sila ang nagturo sa akin na walang magandang maidudulot ang paghihiganti.
Dahil kung patuloy kang magagalit at magtatanim ng sama ng loob, hindi naman talaga ang mga kalaban mo ang pinapahirapan mo kung hindi ang sarili mo. Kaya h'wag mong ikulong ang sarili mo sa lungkot, galit at sakit. . . matuto kang magpatawad at mahalin ang buhay mo.
Hindi sa lahat nang pagkakataon ay papaboran ka ng mundo. Minsan, kailangan mong lumaban para sa sarili mo, at minsan may mga taong darating para tulungan at ipagtanggol ka. At sa kaso ko, dumating ang Maxirthan League sa buhay ko.
Ang grupong hindi ko ipagpapalit sa kahit na sino. Ang grupong itinuturing kong pangalawang pamilya ko. Sila. . . sila ang dahilan kung bakit nabuo ang pagkatao ko at kung paano ako dumating sa ganitong punto nang buhay ko. Kung bakit ako natutong lumaban, magpakatatag at magpatawad.
Thank you for joining us in our quest for peace, battle for love, and fight for justice. In a place where trust causes catastrophe and truth brings apocalypse. Thank you for entering Zenobia: Home of Magical Beings. Stay positive. You are loved. You are worth it. Be happy. Smile.
I almost exclaimed when I felt my feet got suspended from the ground. I'm not dumb not to know what's happening. Zach is using his flight ability and we are currently floating in the sky. I can feel the cold wind gently caressing my body, but it didn't bother me at all. Since the warmth of the guy in front of me was more than enough to cast the cold sensation the wind is giving me.
"I love you, Cassie." Zach's deep and baritone voice sends this strange feeling down my spine. He leaned closer and deepened the kiss we're both sharing.
I held his nape to support my bones from becoming jelly because of this guy's irresistible presence. "I love you too, Zach," I responded in between our passionate kisses.
Under the magical moon of Zenobia, we expressed our love towards each other through our lips. There's no such thing as goodbye. . . for there's only a new beginning. A whole other reason to fight, protect and conquer.
There are wounds worthy of bleeding, wars worthy of ending, paths worthy of trailing and love worthy of sacrificing. A bad chapter doesn't mean a bad story. We are not our best everyday and it's okay. As long as you do not stop, as long as you continue to hope, as long as you choose to believe. . . no stronger magic could defeat your courageous soul.
When life throws you daggers, collect the metals and create a sword. Stop reading and start applying. You are more than a myth. Grasp your natural ability and be your own kind of powerful. Strive and thrive to survive!
But always bring your heart into every journey you would take. Revenge will never do anyone good, but forgiveness and kindness will surely take someone to beautiful places. And sometimes, it could lead your way back to your home.
And for Cassandra 'Cassie' Exandria Depraysie, it's my friends, the Maxirtha Academy, my loved ones and the mystical realm of Zenobia. As long as I have those. . . I'll always be home.
The End.
***