Chapter 7: Accidently Kissed
Isaiah point of View
We're in the library right now and doing our project. I can't focus on my part because of what happened earlier. She meant it. She's in love with someone.
I deeply want to know who that guy is. Argh! My curiosity is killing me.
I glance at her but she's still writing in the paper. It's a report na naka assign sa kaniya. Nagmadali na lang akong tapusin ang part ko para makapag pahinga na. But I still can't stop myself thinking about that.
"Guys, gusto niyo mag camp?" We suddenly stopped when we heard aya.
Nag isip naman kaming lahat sa tanong niya. Napatingin ako sa calendar malapit sa tabi namin na nakasabit sa pader. Friday naman bukas, at paniguradong half day lang ang section namin at homeworks na lang.
"G! Saan ba?" Tugon ni kuya.
"Ancient Forest," nakangising sagot ni mila. Bigla akong kinilabutan dahil sa sagot niya. Wala pa akong naririnig about sa forest na 'yon. Pero iba ang impact ng lugar na 'yon sa akin.
"W-wait! H'wag doon, nakakatakot kaya," pagtutol ni aya at hinampas si mila sa balikat. I saw mila rolled her eyes to aya and whispered.
"Don't worry hon, I'm here ," pangaakit ni kuya sa kaniya at pinatong ang braso sa balikat niya bago siya ngisian. This damn pervert.
"Seryoso kasi, para naman may thrilled," pag kumbinsi sa amin ni mila at nag puppy eyes pa. Napa facepalm na lang ako bago sumang ayon sa kaniya, "okay na ah!"
"Siya nga pala, ano bang meron sa ancient forest na 'yon?" Nagtatakang tanong ni kuya. Maski ako ay nagtataka rin dahil sa pangalan nito.
"Hindi niyo pa ba narinig ang alamat ng bayan na 'to?" Pag singit ni naomi sa usapan na nasa tabi ko na pala. Nakaupo kami sa magkabilang sofa na mag kaharap at mahabang lamesa sa pagitan namin.
Alamat ng bayan? Wala pa akong naririnig na ganon- No! I'm sure lola told me about that before. The Tale of Elevando el Océano- na ibig sabihin ay pag angat ng karagatan. I heard that story from lola long time ago, maybe when I'm 8 years old. It's about an ancient time when gods and goddesses were living with people and teaching them to become lords.
That also mermaids are existed, at kasama doon ang mga sirenang may ginintuang buntot. Sinabing bigla na lang umangat ang bayan na 'to mula sa ilalim ng dagat at pinamunuan ni maria na siyang may gintong buntot na sumisimbolo sa kanilang kakayahan at kapangyarihan.
Pero muntikan na daw itong lumubog ng mamatay siya ng hamunin niya ang diyos ng karagatan. At kasabay ng pagkamatay niya ay nawala halos lahat ng sirena at naging sanhi ng pagiba ng kulay ng dagat.
At kwento pa ni lola noon ay pinaglaban lang ni maria ang pagmamahalan nila ng isang mortal na lalaki. Kahit alam ng binata na mas matanda ito sa kaniya ng higit libong taon, ay patuloy niya pa rin itong minahal at siya na mismong nagkusa para ialay ang kaniyang sariling buhay sa dagat, masundan lang ang babaeng kaniyang iniibig.
Tutol daw kasi ang angkan ng lahi ni maria. At bawal rin sa kanila ang umibig, hindi ko na alam kung anong eksaktong dahilan non at may ibang part pang kwinento si lola noon kaso nakalimutan ko na.
"At yon na ang huling nangyari. Parang mas love story nga ang laman ng alamat eh," pagtatapos ng kwento ni naomi na hindi ko napakinggan ng maayos dahil mas inalala ko ang kwento ni lola sa akin.
"Damn! Bakit ganon ang ending ng love story nila?!" Medyo galit na tanong ni kuya na alam kong apektado rin siya. Nag kibit balikat naman si aya dahil sa kaniya nakatingin si kuya.
"Sa tingin ko isa lang ang dahilan," pagsagot ni naomi habang nakatingin kay kuya, "na pag mahal mo, kaya mong ibigay lahat-lahat, kahit sarili mo pang buhay," patuloy niya at yumuko para ilapag ang plastic bag ng rainbow bacon na kanina niya pa kinakain.
Nakatitig lang ako sa kaniya, pinagmamasdan ang kilos niya- hanggang sa mapadpad ang tingin ko sa kaniyang mata. Nakangiti siya pero kung titignan mo ang mga mata niya, iba ang sinasabi nito sa kaniyang ngiti.
Nasasaktan rin siya. I don't know what the reason is, maybe because she is affected by Maria's love story too.
Tumayo na ako para mag ayos ng gamit at napatingin sa malaking bintana na bukas na hugis pinto, malalim na ang gabi, "it's midnight, let's go to sleep."
Nag kaniya-kaniya na kami ng alis. Dito sila matutulog at may mga bakante naman kaya wala kaming problema sa space. Wala rin sila mom and dad, they're on a business trip.
Nakarating na ako sa pintuan ng kwarto ko. Bubuksan kona sana ito ng may humatak sa dulo ng damit ko mula sa likod, lumingon ako at nakita si naomi na nakatayo. Hindi ko alam na sumunod pala siya sa akin.
"Yeah?" Tanong ko.
Tumingin siya sa mukha ko habang nakaangat ng tingin, "ano," napakunot ang noo ko ng bigla siyang lumingon sa kaliwa na para bang iniiwasan ako, "goodnight."
Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa kinatatayuan ko at nanigas na hindi makagalaw. Parang naging istatwa ako sa boses niya, ang cute ng boses niya- nakaka inlov- natauhan na lang ako ng bigla niya uling hatakin ang dulo ng damit ko.
"A-A-ano 'y-yon?" Natatarantang tanong ko. Nararamdaman ko ang pag init ng pisngi ko. Ugh, why is it happening again?! I heard her sigh and when I look at her she's glaring at me.
"W-why?" Nahihiyang tanong ko.
"Asan yung goodnight ko?" Nakasibangot niyang tanong sa akin. Napansin kong napakuyom siya ng kaniyang kamao dahil narinig ko ang paglukot ng plastic bag na punong-puno ng pagkain niya.
"G-goodnight," nauutal kong sagot. Biglang umaliwalas ang mukha niya ng marinig niya 'yon at binigyan ako ng abot tenga ang ngiti bago siya nag paalam.
She's acting weird.
Pumasok na lang ako sa kwarto ko at ni-lock 'yon bago humiga sa kama. Wala na akong balak mag palit pa ng damit dahil sa pagod na rin.
Patulog na sana ako ng bigla siyang sumagip sa isipan ko. And it recalls what happened earlier. Hindi ko na namalayan na napapangiti na pala ako kakaisip sa kaniya. Ang cute niya kasi.
***
I can't stop myself from smiling because of her. She's singing out loud that makes people turn around us. Damn, she's really cute and childish.
Naglalakad siya na patalon-talon sa daan at pati ang braso niya ay sumasabay na parang tumatakbo. Para siyang kinder na papasok pa lang ng school at excited mag aral.
"Isaiah, hold my hands," utos niya sa akin. Nakangiti naman akong umi-iling-iling habang tinatanggap ang kamay niya para sabayan siyang mag lakad.
While walking, I'm watching her and her facial expression. I can't see someone else, I can't see anyone in the road, All I can see is her.
Habang sa masayang tagpong iyon ay biglang nag recall sa utak ko ang sinabi niya kasabi. Nawala bigla ang ngiti sa mga labi ko at tinignan siya ng seryoso.
"Naomi, do you mind telling me who the guy you told us about yesterday?" Tanong ko. Napahinto naman siya sa paglalakad bago ako lingunin.
"Ayon ba? Hindi ko na rin alam," maligayang sagot niya at muling naglakad paalis. Habang ako ay tulala sa kawalan at iniisip ang sinagot niya.
Is she hiding if from me, or she just don't want to talk about it?
Ibinaling ko ang tingin ko sa kaniya. She's acting weird lately. Sinundan ko na si naomi at sinabayan mag lakad hanggang sa makarating kami ng school hanggang sa- I felt something under my shoes!
"Isaiah?" Tanong nito sa akin at tinignan ang paanan ko, pinaningkitan ko siya ng mata ng bigla siyang tumawa at nag pigil agad.
"What's funny?"
"Y-yung ta-tae…"
"Tara na nga," wika ko at hinatak siya, biglang kumulo ang dugo ko sa nangyari.
Wala pang gaanong estudyante ng makapasok kami kaya nag punta na kami ng room para ilagay ang bag namin. Since lumipat siya, ay katabi ko na siya at nasa tabi kami ng bintana.
Nang makarating kami ng room ay sarado pa ang pinto, "sarado?" Tanong ko sa aking sarili. Napasandal na lang ako sa pader habang hingal na hingal. Nakipag unahan kasi ako kay naomi paakay ng hagdan, but I ended up like this.
"Hindi 'yan" aniya niya at pinihit ang door knob at bumukas ito, "'di ba? Sabi sa 'yo eh."
Pumasok na kami ng room pero hindi namin inaasahan na may nauna pala sa amin. She's standing on the board and looking at the painting on the top of it. We heard her gasps and she's talking the painting in a husky voice.
Inangat ko ang tingin ko at doon napagtanto ang painting ng sirena ang tinititigan niya. Iyon ang painting na tinutukoy ko noon. Ang larawang ito ay isang sirena na nasa ilalim ng karagatan. Nakataas ang kamay na parang inaabot ang liwanag na tumatagos sa ibabaw ng dagat.
"Ate pearl," pag tawag ni naomi sa pangalan ng dalagang nasa harapan namin. Lumingon ito kay naomi at namumugto ang mata nito bago siya yakapin, "bakit ka na naman umiiyak?"
"Namimiss ko lang si ate," napakunot ako ng noo at binigyan siya ng nagtatakang tingin.
"Ate? I though dalawa lang kayo," tanong ko sa kanilang dalawa. Ang kwento ni naomi noon ay siya ang bunso sa kanilang dalawa. Kaya sino ang tinutukoy ni pearl na isa?
Bigla akong nilingon ni pearl na magka salubong ang dalawang kilay, "'wag ka ngang pakialamero, it's a family problem," she rolled her eyes before slipping away from naomi's embrace and wiping her eyes with a handkerchief.
"Sungit," bulong ko at umiwas ng tingin. Tinignan ko muli ang painting para hindi siya mapansin ng bigla akong may napansin. Nilapitan ko 'yon at kinuha sa bulsa ang phone ko at kinuhanan ito ng litrato.
Zinoom ko ang picture at pinagmasdan ito maigi. Ang weird, walang scratch ang painting na 'to noon. Sa pagitan ng buntot nito at may parang natuklap na papel at may color yellow or gold- hindi ko ma clarify kung anong color noon dahil maliit lang ang nakikita ko.
"Isaiah, anong meron?" Napaigtad ako sa gulat ng marinig ko ang boses ni naomi sa tabi ko.
"N-nothing… I just saw this painting strange," sagot ko habang pinagmamasdan pa rin ito.
Naningkit ang mata ko dito at kinuha ang upuan sa teacher table at tinuntungan ito.
"Isaiah! Anong ginagawa mo?!" Gulat na tanong ni naomi at hinatak ang damit ko pababa. Hindi ko siya pinansin at hinawakan ang painting bago ito titigan.
"I just want to see it closely," ilalapit ko pa lang ang mukha ko ng bigla niya akong hatakin at matumba. Muntik pa akong ma dapa at buti na lang ay naka balanse agad ako.
Nilingon ko siya at tinignan ng masama pero tinuro niya lang ang upuan, "tignan mo ang ginawa mo," nilingon ko ang upuan at doon ko lang napagtanto 'yon.
God! Nakaapak pala ako ng tae kanina.
"Ma'am, wala talaga si sir alvin mamaya?" Sabay-sabay kaming napalingon sa direksyon ng pintuan ng marinig namin ang mga classmate namin na papasok na.
Shoot! They're here! Kinuha ko agad ang panyo sa bulsa ko at pinampunas doon. Hindi naman siya ganon karami dahil habang naglalakad ako kanina ay pinupunas ko sa simento ang sapatos ko.
"Oh, isaiah, naomi, and pearl. Ang aga niyo naman ngayon," para kaming binuhusan ng timba ng yelo at nanigas sa kinatatayuan naming tatlo.
***
Nakakahiya! Buti na lang hindi napansin ni ma'am 'yon. Nag lalakad ako sa hallway para hanapin si naomi. Both of us need to go to the club now because of the practice. I can't go there by myself, I need her.
I saw one of our classmates walking by my side. I saw her glancing at me and giving me a smile. Para siyang si naomi sa ngiti niya- but! They are both different person.
"Hey," tawag ko. Huminto siya at hinarap ako, "do you know where's naomi?" Tanong ko.
"Hi! Si naomi? Nakita ko lang siya kanina na paakyat ng rooftop na umiiyak," shoot! I know this will happen. Kasalanan ko rin naman kaya nangyari 'yon.
Binigyan ko siya ng tipid na ngiti, "thank you!" Pasalamat ko at umalis na. This is all my fault. Kanina kasi habang nasa canteen kami ay nakikipag talo siya sa akin then I accidently nudge her arm then that's all she cried out loud then run. Tapos nakita ko ang palda niya na may dugo and hindi ko sinasadyang masigaw ito. Binalikan niya pa ako bago sampalin at umalis.
Ahh, saih, you're so dumb.
Nang makarating ako sa rooftop ay nakita ko siya doon na nakaupo at nilalaro ang buhok niya habang yakap yakap ang binti nito.
Nakaramdam ako ng pagkaawa at pagsisisi sa nagawa ko kanina. Hindi ko tuloy alam kung anong gagawin ko para Icomfort siya.
Dahan-dahan akong nag lakad at hindi ko namalayan na nilalaro ko na pala ang dulo ng bag ko. Ganito ang ginagawa ko pag kinakabahan, at hindi ko mapigilan.
I never felt these weird feelings. Hindi pa ako kinabahan lapitan si naomi. But this time, Nararamdaman kong kinakabahan ako.
"N-naomi…" pagumpisa ko, "I-I just want to say sorry."
Dahan-dahan niyang inangat ang tingin niya. Nakita ko ang gilid ng mata niya na may namumuong luha. At ang pisngi niyang namumula.
She looks like… tomato.
"Nagugutom ako!" Sigaw niya at doon na siya nag simulang umiyak. She's different as always. Hindi naman dapat ganito umasta ang mga babae eh. Bukod tangi ka talaga, kahit kailan.
Inilahad ko ang palad ko sa harapan niya, "let's go, libre ko," nakangiti kong sagot. But instead of accepting my hand she… s-she… she bit it!
"H-hey! Accept it with your hand, not in your mouth!" I shouted. But she just ignored me and kept biting my hand. Is she crazy again? Ang weird niya, and this kind of action is the weirdest thing she did.
Damn! H-her saliva…
"Naomi! What the hell!" Hindi ko na napigilang sumigaw dahil sa ginagawa niya. God! What if someone sees us? Mamaya iba ang isipin nila.
"Bakit ba ang ingay mo? Nakakairita ka!" Naistatwa lang ako sa sinabi niya. What the fvck?
Are all girls acting like this when they're on period?
Hindi ko na dapat siya patulan dahil sa maliit na bagay. Bumuntong hininga ako at umupo sa tabi niya.
"Are you mad, right? Just tell me what do you want and I'll buy for you," hindi ko siya narinig na sumagot. Ilang minuto pa akong nag hintay hanggang sa lingunin ko na siya dahil sa inip.
I turned to her. Which I should not have done. The heck! This is really the worst decision I ever made. Dahil sa paglingon ko sa direksyon niya ay kasabay non ang pag dampi ng labi namin sa isa't isa. Hindi ko alam kung anong reaksyon niya, pero ang masisigurado ko lang ay naramdaman ko rin ang pagtibok ng puso niya ng kasing bilis ng akin.
To be continued…