CHAPTER 22
FIGHT
It's been five years since the day we left San leona, been two years since mama died but hey I'm still stuck here. Doesn't know how to overcome life.
It seems I am living and letting life control na kung anong ibato nya ayos lang. I am so lost. I am so lost. I can no longer find my way back home. I already come so far.
I want to stop fighting but I can't may isa pa akong pangako ki mama.
I don't know myself already for the past years. Nakapag resign na ako sa trabaho at hanggang ngayon hindi pa rin sumisink in sa utak ko na nasa Pilipinas na ako.
Kasama ko si Adrian. For the past years Adrian became a designer and Max of course a lawyer but she's the lawyer of their company.
Hindi ko kayang tanggapin na nakauwi ako ng wala si mama, pero kailangan. May pangako pa ako sa kanya. Kuya Zic even wants to be with me but of course I said I can handle it. Uuwi din naman sya I think next month. He will be coming home after seven years while me after five years.
Umihip ang hangin at kay dami nang alaalang nag balik. I hate how wind can make you feel and remember what's already been lost in your mind.
Sinundo ako ng sasakyan na ibinigay ni kuya, they have house here and they want me to stay there but I refuse so kuya said that I should stay in his condo. Pumayag na din ako.
Adrian has his own car ang kaso nasa condo nya kaya ihahatid ko na lang sya. Yung nag hatid ng sasakyan ay umalis na din. Ako ang mag d-drive
"Perfect ang lapit lang ng condo ng kuya mo sa akin!" maligayang sabi ni Adrian. Max is in her one business trip kaya waoa dito ngayon pero sabi nya next week uuwi din daw sya. Huminto ako sa tapat ng lobby ng condo ni Adrian. "Pupuntahan kita sa condo mo aayusin ko lang to" aniya, tinanguan ko lang sya.
Bumaba na sya, hinintay kong makapasok sya saka ako umalis. At tama sya malapit nga lang yung condo nya sa condo ni kiya Zic.
Nag park na ako at agad na pumasok sa lift. I swipe the card that kuya give me it also has passcode.
This is only one of his condo's that's why I am surprised that it was big. Pag kapasok ko ay kinuha akong remote para bumukas ang kurtinang naka sara.
It opens and it revealed the huge full window that overlooks the towers, ang ganda. I bet mas maganda pag gabi dito.
His condo has an eight seater dining table, has its bar and living area with three bedrooms and a personal gym. Okay kuya was right. I will love it here.
It has a junior master and master suite. I take the junior master suite. It has its own walk-in closet and vanity so it's fine.
Kuya bought this condo because years ago he had a project for like five months and their house is far from here or his other condo.
Inaayos ko ang mga damit na dala ko, ng matapos ay na ligo na ako. The junior master suite has its own bathtub kaya naman nag babad na ako. Nag text na din ako ki kuya na nakarating na ako. I also text Adrian that I am taking a bath so if ever na darating siya walang magbubukas ng pintuan para sa kanya.
After an hour nag shower na ako at nag ayos, pinatuyo ko na din ang buhok ko at sinabihan si Adrian na tapos na ako, at ang bakla naman super excited kaya on the way na kaagad.
Bumaba na ako pagkatapos mag pa-tuyo ng buhok after ng ilang minutes na pag kababa ko ay tumunog na ang doorbell. Syempre hindi ko na kailangan hulaan kung sino ang dumating diba.
Pagkabukas ko ng pintuan ay tumambad sa akin ang tuwang tuwa na si Adrian. Nilakihan ko ang siwang sa pintuan at hinyaan syang makapasok. Sinara ko yun ng tuluyan syang nakapasok. Na upo siya sa upuan na nasa living area.
"Walang pagkain, grocery tayo" I said tumango naman sya. May tiningnan sya sa cellphone nya at biglang nagbago ang mood nya, para siyang biglang pinag bagsakan ng langit at lupa. "Oh bat ka jan nakasimangot?" I asked then nilapitan sya.
"Walang susuot ng mga gowns ko sa saturday for the Pacific fashion model trend!" aniya. Tinabihan ko sya. Ramdam ko ang lungkot nya.
"Ano ba meron don?" kuryoso kong tanong.
"Andoon lang naman ang mga sikat na designer and models. Pati mga model agencies, andoon sila para tumingin din kung sino ang pwede nilang kunin" napatango naman ako.
"Wala ako maitutulong sayo jan... tsaka tuesday pa lang naman meron ka pang tatlong araw para mag hanap ng mag momodel ng gown mo" I said. I don't know how to comfort someone.
Tiningnan nya ako at pinagmasdan at parang nahuhulaan ko na ang iniisip nya. Agad akong umiling. "Tigilan mo ako" I said.
"But Zyra! na try mo na din naman maging model! at mahirap makahanap ng mag rarampa ng gowns ko! matagal ko ng pinangarap na mapasali don eh!"
I feel a little bit guilty. He was always there for me, he was a good friend to me and he never did leave me for the past years. Bakit hindi ko sya ngayon pag bibigyan hindi ba?
Umirap ako at tumayo. "Sige na! ngayon tara na mag grocery na tayo" sabi ko. Nag abot langit ang ngiti nya at niyakap pa ako.
"I'm not gonna smile" sya naman ang umirap.
"Ano pa nga ba. Okay lang para unique" nakangiti pang aniya. Napa iling naman ako.
Kinuha ko na ang purse ko, bumaba na kaming dalawa at sasakyan ko na ang ginamit namin. Buti na nga lang at may malapit na grocery dito.
Nag park ako at saka bumaba na kami ni Adrian. Konti lang muna ang pinamili ko, namili na din si Adrian ng para sa kanya dahil wala din daw sya pag kain sa condi nya.
Nag drive thru na lang kami ng pagkain at saka bumalik sa condo ko. "Nasabi ko na ki Max at uuwi sya! sabi nya by friday andito na sya pinayagan na sya ng daddy nya!" masayang sabi ni Adrian, papasok kami ng condo.
I sighed. "Ad, kailangan ko pala ng trabaho" I said. Tumango tango naman sya.
"Well may isang magandang law firm dito but I doubt na gugustuhin mo don" kumunot naman ang noo ko.
"Bakit naman?"
"Eh pinsan ni ano mo yung may ari" napa tango tango naman ako.
Ano naman ngayon hindi ba? hindi naman siguro ibig sabihin non na nandoon siya just because na magpinsan sila?
"Okay lang. Wala naman siguro siya don diba" I said.
"Baka, pero baka din pag nalaman na doon ka nagtatrabaho eh don na din yun mag trabaho" inilingan ko na lang sya.
Kinuha ko ang laptop ko. Naupo kami sa dining, hinanda ko muna yung tinake out namin.
I made an resume. "Okay na ba to?" I ask. "Matatanggap kaya ako?"
"Oo naman magaling ka eh" aniya ng makahulugan. "Mahirap makapasok jan sa Del Vecho law firm but qualified ka naman, sana wala lang galit na kasama" tinaasan ko sya ng kilay.
Nalilito na ako sa pinagsasabi ng isang to dito. "Ewan ko sayo, kumain na lang tayo!" iritado kong sinabi, kinagat nya ang labi niya nagpipigil ng tawa.
"Ang ganda talaga nyan na kwintas mo" si Adrian na tinitigan kung asan ang kwintas ko, agad ko yun tinago sa ilalim ng damit ko.
Bakit ba kasi labas ng labas etong kwintas na to? Oo na maganda na sya pero pwede magtago na lang sya.
"Lagi mong tinatago pag pinupuna ko" aniya. "Ano ba meron jan?"
Umiling ako. "W-Wala!" napa tango tango naman sya.
"Okay... gusto mo ba ng balita about sa kanya?" napaka demonyo talaga ng isang to.
"Kanino?" maang maangan ko din na tanong.
For the past years I know he does know a lot about him, hindi lang sya nag sasalita at nag k-kwento because he knows for a fact that I don't want to remember him.
"Edi ki A-"
"Stop!" sigaw ko, tiningnan ko sya ng masama.
"Okay hindi na! eto naman binibiro lang!" aniya at tumawa. Inilingan ko na lang sya. "Hindi na kita aawayin o pasisiyahin baka mamaya umatras ka pa"
We continue eating and talking kaya medyo matagal bago kami natapos. Nang natapos ay nag ligpit na ako ng pinagkainan namin, tinulungan naman ako ni Adrian.
"Adrian, tingin mo matatanggap ako sa DVLF?" I asked out of nowhere. Tinaasan nya naman ako ng kilay. "I-I mean qualified ba ako? diba mahirap don maka pasok" nag iwas ako ng tingin.
He sighed heavily. "Halika nga dito" aniya kaya lumapit ako at naupo sa tabi nya. "Umamin ka sa akin... mahal mo pa ba sya?" he ask, not naming him.
"I-I don't know" yumuko ako pag ka sabi ko non.
"I know you don't like talking about him but you know for a fact that you can't just avoid it. Kailangan mo din sya syempreng harapin, kahit papaano iniwan mo sya ng basta basta lang kahit pa hindi mo yun gusto."
No one knows except me that I saw him kissing Juliana that time.
"I don't think of him anymore. I want to find myself again" he sighed heavily. He hugged me.
"Hay nako! basta mahal kitang gaga ka kahit lagi kang cold" I chuckled coldly. "Tigilan mo yan, masaya yan pakinggan kung masaya hindu malamig!"
Napa iling na lang ako. For that night umuwi din naman si Adrian sa condo nya at ako eto pinagmamasdan ang city lights mula sa bintana. Ang gandang tanawin.
I sighed then got my phone. Now I think of him, I don't want to ask this but how is he? it's been five years since I've been gone, does he still love me? or is it all just infatuation? Will our paths cross again? and if yes what would that mean? does that mean that we really are for each other or only for forgiveness? so we could talk and have our peace?
Ang daming tanong na gumugulo sa isip ko, ang bigat sa pakiramdam ang dami kong tanong pero natatakot akong malaman yung mga sagot.
Paano kung hindi nya naman talaga ako mahal? would I willingly accept it? paano kung hindi niya naman pala ginusto yung halik ni Juliana, would I regret not telling him? paano kung nangingibabaw ang galit nya sa akin? kailangan ko bang mas pa bagahin ang galit ko para sa kanya? kailangan ko rin bang mas ipakita sakanya na galit ako? pero para saan?
Pero bakit ganon? for the past years lagi kong sinisiksik sa utak ko na galit ako sa kanya, because I saw him kissing with Juliana. Pero hindi ako ganun kababaw, alam ko naman na may paliwanag yun pero syempre masakit. Pero kahit anong sabihin ko sa sarili ko na galit ako sa kanya hindi ko kaya, the back of my head always know what's true and sometimes it was more louder, ang hirap ideny ang hirap dahil totoo.
I never imagine myself loving like this na kahit magalit ako mas nangingibabaw yung pagmamahal. I never see myself loving someone then he came but now he's gone. Hinayaan ko syang maka alis sa pamamagitan ng pag iwan ko sa kanya.
If ever we saw each other again, what would he say to me? would he still say that he loves me? Is his life sentence there? and what about my promise? it was already broken because I know for a fact that when I decided to come home it was because of the house and not him. Maybe I think of him when I am coming home but not that I overthink it, maybe because the idea of going home without my mother was the one that ate me up more.
Pero mahal ko pa ba sya?
Bakit ako ngayon nag dududa kung makalipas ng limang taon siya lang naman ang naging dahilan ko para bumangon, kahit na hindi ko yun aminin sa sarili ko noon alam ko na sya ang naging dahilan kung bakit pinipilit kong gumising ka da umaga, kasi umaasa ako. Umaasa ako na makikita ko sya ulit.
Malungkot lang nga ba talaga ako kaya akala ko mahal ko sya? am I only attracted because he gave so much attention to me back then?
Too many questions in my head, I want them all to be answered but I am also scared to hear the answer.