CHAPTER 1

TIME

Nagising ako ng kinatok na ako ni Nana, medyo inaantok pa ako dahil halos alas dose na ako nakatulog kagabi.
"Zyra hija gising na! alas siete na, alas otso pa ang pasok mo." si Nana.
"Opo" sagot ko pabalik at naupo na sa kama ko. Mga ilang minuto pa bago ako naligo, pagka ligo ko ay bumaba na ako, nandoon si Mama sa hapag na masayang kumakain.
It’s good that she looks okay and fine but I find it weird that she seems to be brightening these days.. Or maybe it was just because I can’t see her often.
"Good morning anak!" si mama ng makita ako.
"Good morning…" She's too happy right now. "Umuwi ka ba kagabi ma?" tanong ko dahil alas dose na ako naka tulog kahapon pero di ko naman nakita o naramdaman na umuwi sya.
"Oo" aniya.
Tumango naman ako. "Anong oras?" tanong ko at saka sya hinalikan sa pisngi.
"Umaga na din yun Zyra, kumain ka na at baka ma late ka pa ihahatid kita" aniya tumango na lang ako at naupo.
"Nana sabay ka na po sa amin" I said.
"Hay nako hindi na Zyra mauna na kayo ng mama mo, hindi pa naman ako gutom at may aayusin pa ako." aniya.
"Sigurado ka nana ha." I said at tinanguan nya naman ako.
Tinanguan nya lamang ako at iniwan nya na kami ni mama. I ate breakfast with my mother and chat with her, talking about things. It was fun.
Nasa sasakyan na ako ngayon, katabi ko si mama.
"Ma why you're so happy?" I asked ng hindi mapigilan ang sarili.
"Why hija? masama na ba na maging masaya ako?"
"Hindi naman mommy, it's just that you look too happy today."
"Let's just say, I like what's happening with my life today" aniya.
I hope I could say the same thing Mama... I hope you can see my pain also. I hope you will ask me one day, ``How's my day? kamusta ako.
Inalis ko yun sa isipan ko. But even if alisin ko yun sa isipan ko my thought of that was slowly eating me inside silently. Kahit kalimutan ko yun sa isip ko o kahit iwala ko lang yun sa isip ko hindi yun mawawala sa damdamin ko.
"Bye baby!" si mama ng nasa tapat na kami ng lobby, I kiss her cheek.
"Bye ma." I said at lumabas na sa sasakyan. Pinanood ko muna ang sasakyan namin na maka alis bago ako pumasok at tumaas.
Dalawang subject lang ngayong umaga ang pasok ko pero kada hapon naman ako nagagrabe dahil minsan tatlo o lima ito. Yun ang schedule ko at mukhang gagabihin ako araw araw umuwi.
It was a peaceful and boring day just like my other days. It's lunch time at wala akong balak na mag lunch kaya dumeretso na ako sa library, pag wednesday lang naman ako may ala unang pasok. at pag thursday naman ay hanggang alas dos lang ang pasok ko. Ang Monday, Tuesday at friday ay pare-pareho.
Naglalakad ako ng nakasalubong ko sina Kate.
"Oh Zyra! pa saan ka?" si Kate.
Nag angat ako sa kanya ng tingin bago siya sagutin. "Library." simple kong sagot.
"Tara lunch tayo! sama ka na sa amin" anyaya nya.
"Thank you but I still have something to do." I said. Hindi ko na din gusto na sumama sa kanila, it would take so much energy. Gusto ko sana yun sabihin pero wag na lang. "Mauna na ako" sabi ko at nilagpasan na sila.
"Ayaw nya ng may kasama." rinig ko pang sabi ni Mikah.
Oo dahil lahat naman ng nakakasama ko ay iniwan ako. Bulong ko sa isip ko. Wala naman masyadong tao sa library. Dumeretso na ako sa pwesto ko. Naupo ako doon at nilabas ang mga libro ko. Why am I even being so bitter today?
Hindi pa man ako nagtatagal sa pwesto ko ay may biglang nagtutulakan na na mga lalaki sa may harap ko.
"May kailangan kayo?" tanong ko dahil naiirita na ako sa pag tutulakan nila sa harap ko.
"Ah Zyra gusto ka lang sana namin yayain mag lunch." ani ng isang lalaki na napakamot pa sa ulo nya.
I sighed heavily, and from my eyes to them I returned it to my book. "Thank you pero sorry hindi ako pwede." sabi ko.
"A-Ah ganon ba!....O-Okay lang naman!" aniya ng nagyaya.
I can feel like he felt embarrassed by my rejection of his offer but I didn’t mean it that way and there is nothing wrong saying no if you don’t want to.
"Maybe next time." I said, in the end I would feel guilty if I think they ever feel bad.
"Aasahan namin yan ha!" sabi naman nung isa at nag si alisan na sila.
Am I making empty promises so they could’ve felt a little better?
…But then again I think it is better, at least the person you told that would still have something to hold onto.
At sa pag alis nila ay natanaw ko si Ashleigh na papalapit sa akin o ang direksyon nya ay pa-paunta sa akin, may dala siyang pagkain. Hindi ko yun pinansin kasi baka mamaya uupo lang pala sya sa tabing table or what, at bumalik na sa binabasa ko pero ng...
"Can I join you?" he ask, napa-angat ako ng tingin sa kanya.
"Marami pa namang available na tables." I said. Don't get me wrong I like Ash since high school pero kagaya nga ng sabi ko hanggang doon na lang yun lalo na't mahirap na pag nahulog ka sa isang tao.
When you love someone they will overcome you, rule your life and that's it, you will learn to be dependent on them kaya pag iniwan ka nganga ka hindi mo alam ang gagawin mo. Even if we tell ourselves we don’t that we can control it in the end you won’t be able to, because when you felt you were being taken care of you just wanted it that way because it might have felt good, assuring, and comforting.
"But I want to join you." aniya pa. I don't want to entertain him maybe because i'm afraid. Ayoko ng mapa-lapit ako sa kanya o kahit kanino dahil paano kung umasa ako or worst pano kung iwan nya din ako. I don't know why he's like this to me pero nahahati ang isipan ko, may parte sa akin na sinasabi na hayaan ko siya ngunit may parte sa akin na nagsasabi na 'pag ikaw iniwan nyan mawawalan ka ulit'.
"Why?" I ask.
"Just because..." aniya and because of what he said may kung anong kumirot sa puso ko, it just made me feel something or maybe naaawa sya sa akin. Kailangan niya ba talaga ipamukha na nag iisa ako?
"Whatever." I said at hinayaan syang maupo sa tapat ko.
"Nag lunch kana?" he ask, umiling lang ako. "Here…" aniya sabay lapag ng burger at juice sa tapat ko.
"I'm not hungry" I said. Hindi ko sya tinitingnan. Nasa libro lang ang mga mata ko.
"Pero malilipasan ka ng gutom… and its not good skipping lunch." aniya pa.
"Whatever, just please shut your mouth." I said. Ramdam ko ang titig sa amin habang tumatagal. Unti unti rin napupuno ang library. Nanatili sya sa tapat ko at hinayaan ko lang sya. Hindi ako maka pag-aral. "Ano bang oras ang pasok mo?" I asked because people in the library were eyeing us.
It never was this full during this time.
"Wala na" aniya.
"Oh eh bakit hindi ka pa umuwi." aniya. Nakakapaso ang mga mata nya kaya ayaw kong mag angat ng tingin. It's just that there is something in his eyes.
"May practice kami sa basketball."
"Okay, then maybe you should go..." I said hindi pa rin sya tinitingnan ramdam na ramdam ko naman ang titig nya sa akin.
"I'll wait for you till you leave and go to your class."
"Bakit ba kasi nandito ka?"
"I just want to be with you, lagi kang mag isa." aniya.
I look at him and answer. "Hindi ko kailangan ng awa mo." sabi ko at binalik ang tingin sa libro. Natahimik na siya pagkatapos noon. Nagbabasa ako pero walang pumapasok sa isip ko.
"Diba alas dos ang pasok mo? 1:45 na." aniya kaya napatingin naman ako sa relo ko at tama nga sya. Kaya dali dali kong niligpit ang mga gamit ko.
Pag tayo ko ay tumayo na din sya. Tahimik lang sya habang nag mamadali na ako pataas. Akala ko ay hanggang hagdanan lang sya ngunit sumama siya hanggang sa tapat ng room ko.
"Bye." aniya.
"Thank you." tanging nasabi ko at pumasok na sa loob. Hindi din naman nag tagal ay pumasok na ang prof namin, iaadjust din ang sched namin na instead hanggang alas siete ay magiging alas otso.
Nakakapagod yun but it's life. No pain. No gain. Kailangan mong pag hirapan lahat.
I call mama itatry ko mag pa sundo.
Naka tatlo akong tawag bago sya sumagot.
"Ma…" I said she was laughing.
"Yes darling?" she answered.
"Where are you?" I ask.
"Why?"
"Can you pick me up?" I said, naka upo ako sa sofa na nasa lobby.
"Oh baby, Mommy can't! sorry I'm busy masyadong maraming tao sa shop and sa cafe, and kuya Mando can’t pick you up he bring the car in the talyer." aniya.
"Yeah Ma, I understand.... Bye." I said at binaba na ni mama ang tawag.
"Hindi man lang nagpaalam" I said at bumuntong hininga. Ilan pang minuto bago ako tumayo at naglalakad papunta sa gate. Nakasabay ko ang nagtatawanang mga pawis na mga basketball player.
Hindi ko sila pinansin ngunit napalingon ako ng marinig ko ang boses ni Ash.
"Mauna na kayo, itatry kong sumunod." aniya sa mga ka team nya. Agad kong binalik ang mata ko sa unuhan at naglakad.
"Oh bakit Ash? san ka ba pupunta?" I heard one of his teammates.
"May ihahatid lang." he simply said at naramdaman ko ang mga yapak nya sa direksyon ko kaya umarte ako na parang walang narinig.
"Oh…" gulat ko kunyaring sabi.
"Sabay na tayo." aniya.
"Hindi mo kasama mga ka-team mo?" I ask na nilingon pa ang daan pa parking area.
"Hindi, gabi na hatid na kita." aniya at pumara ng tricycle. Sinabi nya sa driver kung saan kami. "Bakit hindi ka sinusundo?" he asked.
"Mama is busy." I said tumango naman sya. "Eh ikaw? may sundo ka naman bakit ka pa nag cocommute?" tanong ko. "At bakit mo ba ako hinahatid?"
"Ouch. I expected to hear a thank you." aniya pa. "I even expected you'd appreciate it." aniya pa.
"Well sorry i'm not like those girls na nagkakagusto sayo, at bakit nga ba hindi na lang sila ang ihatid mo kaysa nagsasayang ka ng oras sa akin."
"A time with you will never be a waste of time."