JULIE ANN
"Ano 'tong narinig namin na ni-reject mo raw si Drake?"
NAPATIGIL AKO sa pagsubo ng pagkain dahil sa biglaang pagtanong ni mama.
"Saan mo naman narinig yan?" walang ganang tanong ko at ipinagpatuloy ang pagkain.
"Eh kanino pa ba? Edi kay Honeylo. Malungkot raw ang mukha ni Drake kahapon pag uwi niya sa bahay." saad ni mama.
Tsah. So nagsumbong siya sa kanyang ina? Nakakatawa.
Naawa sana ako sa kanya matapos ko siyang ni-reject kuno. Eh kaso ano ngayon? Nagsumbong siya sa kanyang ina para malaman nina mama. At nang sa ganun ay masabihan ako. Wow. Hanep ng strategy. Nakakabilib.
Isang dakilang palasumbong. Tsk.
"I did not rejected him. I'm just being honest that I don't have a feelings for him." sabi ko sabay walang ganang ipinasok ang pagkain sa bibig ko. Ang sarap sana ng pagkain kaso ganito ang pag-uusapan namin? Parang wala nang lasa lahat.
Bigla akong nakarinig ng pagbagsak ng kubyertos na ikinagulat ko. Galing iyon kay mama. Napatingin ako sa kanya at nakita ko sa kanyang mukha ang galit.
"Can you at least give him a chance to show you his love?!" she said, raising her voice.
"I just did ma! I f*cking did! Binigyan ko siya ng pagkakataon. I even fool myself na may chance siya... pero ma, wala talaga eh..." My eyes are now close to produce a tear pero pinigilan ko.
"Mataas pa ang panahon para sa inyong dalawa kaya malaki pa ang tsansang magustuhan mo siya." sabi naman ni papa. Matiim siyang nakatingin sa akin.
I unbelievably look at him. Isa pa siya! "Ha! So ganito nalang iikot ang buhay ko?! I will force myself to like him?! Sa kanya nalang iikot ang love life ko?!" galit na usal ko sa kanila. "Didn't you understand my feelings?" I asked with a teary eye. Alam kong walang patutunguhan ang pagsagot ko pero hindi ko na kasi mapigilan!
"Wag mo kaming pagsalitaan ng ganyan. We are your parents at susundin mo lahat ng gusto namin." mariing sabi ni mama na ikinainit ng dugo ko.
"Right. You are my parents and you are just my parents!" sigaw ko sa galit. "Kayo ang nagpalaki sa akin pero hindi ibig sabihin na kayo na ang magdidikta sa gusto ko! Ganyan ba ang totoong magula---"
Natigilan ako nung bigla akong sinampal ni mama. Isang masipang sampal na parang matatanggal na ang pisngi mo dahil sa lakas.
Napahawak ako sa parteng sinampal nya. Bigla akong naluha hindi dahil sa masakit na sampal na iyon kung hindi dahil sa katotohanang sinampal ako ng aking ina.
A slap coming from your mother is like a multiple stab you receive from other people.
"We only did what's best for the future of our family." nahihingal na sabi ni mama. Maluha-luha ko siyang tiningnan.
"Hindi nyo ako naintindihan---"
Papa cut me off. "Julie!" mataas na boses na sambit nya. "Just follow what we've said. Mahirap bang mahalin si Drake?"
Hindi nalang ako sumagot.
I already try to like Drake. Pero hindi talaga gumana. I just keep fooling myself sa walang patutunguhan.
I turn my back and was about to walk out pero biglang nagsalita si mama na ikinatigil ko.
"Baka naman may mahal kang iba kaya hindi mo magawang mahalin si Drake?" rinig kong tanong nito.
Hindi ko siya sinagot. I don't want to utter a word and explain to them because still it is useless.
Hindi ko nalang iyon pinansin at tingungo ko nalang ang hagdanan papunta sa aking kwarto.
Pero bago ko nahawakan ang siradula ng pinto ay narinig ko na naman ang boses ni mama.
"From now on, bawal kanang lumabas sa bahay not unless si Drake ang kasama mo, understand?" pasigaw na sabi ni mama para marinig ko.
Whatever. As if naman susundin ko ito.
Don't get me wrong. I am not a rebel type of girl. Pero dahil sa ginawa nina mama at papa na para nilang kinulong ang buong pagkatao ko ay wala akong ibang magawa kundi ang labagin ang kanilang sinasabi.
Hindi ko lubos maisip na magagawa talaga ito ng parents ko. They molded me by their full care. Iniingatan nila ako. Hindi nila hahayaan na makagat ako ng lamok at madapa.
Now I realize. Kaya pala ginawa nila ang mga bagay na iyon ay dahil may gusto silang mangyari. Kaya pala lubos nila akong iniingatan ay dahil gagamitin nila ako.
Great. How nice parents they must be.
Matapos kong makapasok sa aking kwarto ay binagsak ko ang aking sarili sa aking kama and let out the tears to fall into my cheeks.
Mayamaya ay pinahiran ko ang aking mga luha at bumangon sa kama. This is enough. I should not be affected.
I look at the clock displayed on the wall. It says that it is 2 O'clock in the afternoon. It means mahaba-haba pa kung mamasyal ako at aliwin ang aking sarili.
Oh... diba sinabi ni mama na bawal akong lumabas? Probably, babatanyan nila ako or ila-lock nila ang pintuan palabas ng bahay.
But... I have my own ways.
In the first place, it was their choice na maging ganito ako. I need to do this move.
I went to my drawer at binuksan iyon. And fortunately, madali kong nahanap ang hinanap ko dahil mag isa lang ito doon.
Agad ko itong kinuha at itinali iyon sa itaas ng terrace ng kwarto ko. Yes, it is a rope.
Walang main gate ang bahay namin. That means if I jump here from this terrace ay makakalabas na ako ng bahay! Easy as that, right?
At dahil ayokong mabalian ng boto dahil sobrang taas ng gap nito sa lupa, I will use this rope na tinali ko at mag-aala ninja ako.
I checked first kung maayos kong naitali ang tali at nung nakumpirma kong matibay ang pagkatali ko, ipinosisyon ko na ang sarili ko sa dulo ng terrace and then,
I jumped like a ninja!
Walang masyadong taong dumaraan ngayon kaya walang mag-iisip na para akong baliw. My parents will not notice me dahil nasa gilid ng bahay ang terrace ng aking kwarto.
Everytime my body will about to slam against the wall of our house, I repel myself by kicking it.
And after a seconds, I reached the ground.
Mission accomplished!
No one can stop me. No one can control my doings. And of course, no one should control my life.
This is my first time sneaking from our house and... it was fun after all.
×××