Homepage/INTERSECTING LOVE/
CHAPTER 17
JULIE ANN
"Mahal kita, Jaja."
HALATANG NAPAAWANG ang bibig ko dahil sa sinabi nya.
What? H-he loves me?
B-but...
Suddenly, my tears begun falling. "No..." I said, shooking my head.
No... hindi pwede.
"W-why... m-mahal kita, Jaja." rinig kong sabi nya.
"No... no."
Iyan lang ang sinabi ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Hindi maaari. Hindi nya dapat ako mahalin.
I stood up at iniwan siya sa upuan.
I also remember that I was the one who left him before.
Alam kong patuloy lang na dumadaloy ang mga luha ko sa mata. I am walking away from him yet my mind is still on him.
Yes, I remember we made a promise. He promised that he will stay with me forever. While me, promised that I will marry him.
But that was before... nung hindi ko pa alam ang tunay na kahulugan ng kasal. We were just kids that time.
And I was a fool that I didn't recognized him the first time I saw him. He really changed a lot.
I admit that nakalimutan ko na siya. We didn't see each other for freaking 20 years. Yeah. I met him when I was only 5 years old.
Nung araw na hindi na kami nagkita, my mother that time don't want me to play outside anymore. I was playing alone in my bed, crying because I want to play with Roro— lately ko lang nalaman na Romero pala ang pangalan nya.
Pinahiran ko ang mga luhang dumadaloy sa pisngi ko.
Kaya pala ang dali ko lang naging komportable sa kanya. Kaya pala ang dali ko siyang pagkatiwalaan. Kaya pala ang gaan ng loob ko sa kanya.
Kaya pala.
Dahil siya pala ang kaisa-isang lalaking nagparamdam sa akin noon na mahalaga ako.
Siya ang kaisa-isang tao na matyagang nakipaglaro sa akin kahit na boring ang mga laro ko.
Biglang sumagi sa isipan ko ang mga nangyari nitong nakaraang araw.
I hit him with a stone.
We argued many times pero hindi ako nakaramdam ng pagkainis sa kanya.
Lagi siyang sumulpot noong umiiyak ako at nagawa nya akong patawanin.
He is always with me when I need someone to talk to.
Napahinto ako sa paglalakad nung may napagtanto ako.
A realization hit me.
He really fulfilled what he had promised to me! He really stayed at my side.
Damn! Why am I acting like this? Bakit ko siya iniwan ulit doon?
Malapit na pala akong makalabas sa park dahil malapit na ako sa gate.
I immediately turn my back at tumakbo pabalik sa kanya.
And now, I realized. Ang mga tanong ko noon ay nasagot na ngayon. Ang tanong kung bakit kahit na anong gawing effort ni Drake ay hindi iyon tumatalab sa akin. Kung bakit wala talaga akong nararamdaman sa kanya.
Kung bakit parang may laman na ang puso ko at parang ayaw kong may pumalit dito.
Kita ko ang pagtataka sa mukha nya nung makita nya akong tumakbo papalapit sa kanya. He stood up at tinanggap ang halik na iginawad ko sa kanya.
I kissed him.
Halatang nagulat siya sa ginawa ko. Hindi siya nakagalaw and I don't know why I did this.
I broke the kiss and look at him in the eyes. "I'm sorry..." paiyak na tugon ko sa kanya.
Bakas sa kanyang mukha ang pagkabigla. Mukhang hindi naproseso sa utak nya ang nangyari. Kanina lang ay iniwan ko siya tapos ngayon ay bigla akong bumalik at hinalikan siya.
That was not so me.
"I'm sorry, Roro..." sabi ko ulit sa kanya.
Suddenly, he smile very wide pero kasabay nito ay ang pagpatak ng kanyang mga luha. He suddenly hug me tight without saying a word.
I heard him sobbing and automatically, my tears also begun falling.
"I'm sorry, hindi ko agad na realize." sabi ko. Halatang napatigil siya dahil sa sinabi ko.
Bumalikwas ako sa pagkayakap at tiningnan ulit siya. "I love you, Roro." saad ko at hinalikan ulit siya.
I don't care if someone sees us.
Yes, I realized that I love him. Siya pala ang dahilan kung bakit hindi ko magawang mahalin si Drake. He always make me smile, laugh and he can able to wipe away my sadness.
Makita ko lang noon ang mukha nya ay parang gagaan na ang loob ko. His smile, his amazing eyes, his sexy chuckle, his smirk, his pretty face, his attitude, all about him makes my day complete.
But...
I broke the kiss and look at him. "Pero Roro, hindi pwede..." sabi ko sa kanya. "Hindi pwede kasi ikakasal ako kay Drake." malungkot na dagdag ko.
Iyan ang dahilan kung bakit ako umiyak at umalis kanina. Ayaw kong may magmahal sa akin dahil hindi pwede.
I love him pero hindi pwede. That's the truth that really hurts.
Inayos nya ang aking buhok at pinahiran nya ang luha sa pisngi ko. He showed me his beautiful smile.
"Jaja... t-totoo ba ang narinig ko?" he asked, still smiling.
Parang nasira ang ambiance. I rolled my eyes and he laughed. "Bingi ka?" sarkastiko kong sabi sa kanya.
"I-I am very happy right now. I thought I was rejected." he said and hug me again.
So he didn't understand what I'm saying lately?
"You don't understand my situation, do you?" I asked him seriously. "Romero---"
"Roro." he corrected.
I sighed. "Roro... hindi pwede ang nararamdaman natin sa isa't isa." I said.
He shrugged his shoulders. "Bakit naman?" he said while guiding me to sit down.
Urgh!
"Ikakasal ako kay Drake!" I said raising a voice. Hindi nya ba naintindihan?
"And so?" he asked playfully.
Napaawang ang bibig na tiningnan ko siya. "Bobo!" I said at akmang tatayo pero pinigilan nya ako.
"Kalma, okay... alam ko ang ibig mong sabihin." nakangiting sabi nya.
"Roro... hindi ito joke. Okay?" naiinis na sabi ko sa kanya.
Hello? Kanina ang drama ko. Tapos biglang naging romantic kasi inamin ko sa kanyang mahal ko siya. We even kissed.
At ngayon, ano? Hindi nya sineryoso ang sinabi ko?
He suddenly laugh. "I know. So what kung ikakasal ka kay Drake. Di mo naman siya gusto diba?" he said, smiling.
Seryoso ko siyang tiningnan. "Yes pero---"
He cut me off. "Eh anong problema dun?" he asked and I unbelievably look at him.
"Nakakaintindi kaba sa ganitong sitwasyon?" I asked back raising a brow. "My parents will surely got angry kapag malaman nya ito." I explained to him.
"I know and I understand." this time, sumeryoso ang mukha nya. "Diba sinabi ko kanina, may magagawa tayo?" he said.
"At ano ang magagawa natin?" I asked him.
"Basta. Hindi ko hahayaang matuloy ang kasal nyo." seryoso nyang sabi. "I love you, Jaja."
Napapikit na lamang ako at napabuntong hininga. Pagkatapos ay binigyan siyang ngiti. "I love you too, Roro."
I really hope na may patutunguhan itong pagmamahalan namin.
×××I-download Novelah App
Maaari kang magbasa ng higit pang mga kabanata. Makakahanap ka ng iba pang magagandang kwento sa Novelah.
Komento sa Aklat (25)
Share
Mga Kaugnay na Kabanata
Mga Pinakabagong Kabanata
I love thes because I love reading
13/05
0nice
13/10/2024
0good
24/07/2024
0Tingnan Lahat