"Sofia, bumaba kana at may tumatawag sa'yo!" Narinig kong tawag ni Tita Maria.
"Pababa na po, saglit lang." Tugon ko habang kinukuha ang mga gamit ko para sa trabaho ko.
Ang aga aga sino kaya ang naghahanap sa akin. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit nakapa sikat ko sa lugar na ito. Well, ang family ko lang naman ang mayaman, pero ako hindi. That's the fact. Maraming lalaki ang nanliligaw sa akin dahil lang sa mayaman si papa hindi ako. It means, Mahal nila ako dahil sa yaman ng papa ko.
I went downstairs to check who was calling me na ang aga aga. And then biglang. . .
"HAPPY BIRTHDAY DAY TO YOU, HAPPY BIRTHDAY TO YOU, HAPPY BIRTHDAY, HAPPY BIRTHDAY. HAPPY BIRTHDAY TO YOU!" Kumakanta sila. Is it already May's birthday? Kita mo, pati birthday ko kinalimutan ko na.
"Nasa hagdanan pa nga lang ako, dapat hinintay niyu muna akong bumaba." Pa charot charot ko pa. Masaya ako dahil hindi nila kinalimutan ang birthday ko. I saw tears in my dad's eyes.
"Aw, huwag kanang umiiyak. I'm here, dad. Love you." Mahal ko si papa, and I know he loves me too.
Kaya, don't forget to love your dad, because I know dads love their children more than anything in this world. In this sinful world, only our parents can love us unconditionally.
"Thanks, dad." I hugged him.
"Thank you, Tita Maria, Marie, sa inyong lahat." It makes my heart flutter to see them hugging me.
Ang dami nilanh gifts for me. Nakakatuwa lang na hindi nila ako kinakalimutan. If Mom is here, I don't know what will happen. Siguro double saya.
"Happy birthday, Sofia." Tita Maria approached me and handed me her present. Si Marie din, may gift din siya sa akin.
"Sino ang nagplano ng lahat? I didn't even know when my birthday is. Thank you for remembering." Nagpapasalamat ako kase umaapaw ang saya sa puso ko.
After the party, it's already afternoon, and I want to go out somewhere. I get my dad's permission at buti naman pinayagan niya ako na gumala. I went to a small cafe nearby and ate some pancakes. I miss this place.
Ilang weeks nalang ay babalik na ako abroad. Australia feels so good. Iba ang atmosphere dito compare sa iba. Well, I'm wondering if babalik pa ako sa work ko o hindi. Siguro dito nalang ako maghahanap.
"You're here?" I heard Carlos's voice.
"Uy bakit nandito ka? I thought you were working." Hm, I distance myself kase may jowa na siya. Ayokong magka issue kaming dalawa.
"Bakit ka lumalayo? Is there a problem?" He asked. Malay ko ba sa kanya, gusto ko eh bakit pipilitin niya ako?
"Nothing. I'm just distancing myself to avoid issues." Sabay sip sa cafe ko.
"Issues? Napaka advance thinking mo Sofia. Ano namang issue 'yan?" Namimilit na naman siya. "Wala naman tayong ginagawa ah. Just don't distance yourself, okay?" My gosh, why is Carlos acting like this? Nabagok ba niya ang ulo niya, or else? He's worried about me? Tapos nong dati sinisigaw sigawan ako.
"It's okay. By the way, why are you here?" Pag iibang topic ko. Ayokong pag-usapan namin si Mia na jowa niya.
"Just passed by. Napadaan lang. Ikaw, marami kang hindi sinasabi sa akin." Huh? Normal lang ba ang dugo ni Carlos?
"What? Just like?" Ano naman na curious kung ano ang pinagsasabi niya.
"About sa inyu ni Philip." Napalunok ako mg mainit na kape. Ano ba ang nasagap niyang balita tungkol sa amin ni Philip? I'm curious.
"Me and Philip? Ano naman ang meron sa amin?" I asked directly, Kase ayokong natatalo.
"Paano mo siya nakilala, saan, kailan. Is he courting you?" Napalunok ulit ako. Bakit ganito ang mga tanong ni Carlos. At isa pa, hindi niya alam na birthday ko today? Imposible.
"I don't need to explain that. Kung gusto mong malaman, ask Philip total magkaibigan naman kayo." Tampo ka day? Naku Sofia.
"Tell me nga!" Oh ba't galit Carlos? Ganyan siya, siya na nga nagtatanong, siya pa ang galit.
"Lower your voice, Carlos; nasa public place tayo at naka uniform ka pa talaga, I remind him. Kase ayokong mapagkamalan kaming magjowa na nag aaway.
"Sorry naman. So ano nga." Bakit namimilit kase siya. Carlos naman eh.
"Ayoko ngang sabihin, ano ba." Kapah sinabi ko kaseng ayoko, ayoko. I mean it.
"At sino ang nagsabi sa'yo na manliligaw ko si Philip aber?" Napaka chismoso talaga niya. Daig niya pa ako. Alam na alam niya ang mga nangyayari sa buhay ko. Di man lang nag greet ng 'happy birthday' tkk.
"Oh bakit natahimik ka? Totoo ba?" Dagdag ni Carlos habang pinupunasan ng tissue ang bibig niya.
"Hindi ah, pero kung mangyayari man yan, why not diba? Dalaga naman ako at walang boyfriend. Si Philip wala namang girlfriend." Sure ka ba Sofia sa mga pinagsasabi mo. HAHAHA pala desisyon ka ha.
"At sinong nagsabi na wala? May girlfriend na si Philip." Then suddenly, silence filled me.
My heart aches. Hindi ko alam kong bakit. Is it because I heard those words? Or do I have feelings for Philip?
"Aalis na muna ako Carlos, bye. Enjoy your day." Tumayo ako at agad kong hinablot ang bag ko. Nagbayad na rin ako sa counter at umalis na. Iniwan ko si Carlos, may sasabihin pa sana siya eh. Kaso, umalis na ako.
I want to go somewhere. Magbabantay na ako sa gilid, para naman makaalis na ako.
"Waiting for me?" Boses yun ni Philip ah
I saw Philip's face in front of me. Sakay siya sa kanyang black na kotse. Nagpanggap ako na hindi ko daw siya nakita, pero hindi ko magawa.
"Uy, nandito ako oh." Ang cute niya diba.
"Ah, hi." An awkward girl?
"Saan ka? Hatid na kita." Ano sasakay ba ako o hindi?
"Ah, mag tataxi nalang ako. I'm sure paparating na 'yun." Pa rason ko naman habang kinakamot ang batok ko.
"Sakay kans, matagal pa ang taxi tsaka busy ang mga tao ngayon. It's holiday today. Dali na, ihahatid kita libre pa." Aw, ang bait naman niya.
"Talaga? Kahit may work ka?" Para naman akong bata na nagpapabebe sa harapan niya.
"Off-duty ko na. Holiday naman eh, so nag report lang ako kanina sa opisina." Ay ganon pala 'yun. Akala ko ang mga military hindi nagpapahinga.
I saw Carlos coming. Kaya, I grabbed the opportunity.
"Sge sge na nga, papasok na ako." Akma na akong papasok sa kotse nang biglang sinaway ako ni Carlos.
"Sofia, saan ka pupunta ha? At kasama pa talaga yang Philip na 'yan?" Oh ba't galit siya? Concerned ba siya? Worried?
"It's okay, Carlos. Kapag nagtanong si Daddy pasabi nalang ma gagabihin ako." Ang calm ko magsalita noh.
"Saan ka nga pupunta? Samahan na kita." Pag-iinsists niya talaga.
"Ay hindi, ung kotse ko pang dalawang tao lang. So no soace for you, Carlos. Better luck next time, agahan mo." Pang aasar ni Philip. Which is why I like it.
I closed the door and fastened my seatbelt. Umalis na kami na hindi kasama si Carlos.
"So, where do you want to go, Sofia?" I remember what Carlos told me earlier about his girlfriend, Philip.
Napag iwanan na talaga ako.
"Sofia, nakikinig ka ba?" Nabasag tulog ang isip ko.
"Ha, ano ulit 'yun? Sorry, I wasn't listening." Lumilipad talaga ang utak ko. Plus, ayokong magsalita o kausapin man lang siya.
"Bakit ang tahimik mo? Dahil ba hindi kita nabati ng happy birthday?" Wait, what? Alam niya na birthday ko?
"You know?" Bakas sa mukha ko ang pagtataka.
"Yes, I know."
"Since when? Why?"
"Carlos told me earlier. Pumunta kase siya sa kampo namin kanina. And did he give you flowers? Bumili siya kanina ng gift and flowers for you, daw." After I heard Philip's words, natahimik ako.
Is that why Carlos was teasing me earlier? Bakit hindi niya sinabi. Kahit wala nang flowers and gifts, sana nag greet nalang siya. Dalawang words nga lang hindi niya pa mabigkas. Parang gold naman ang halaga ng pagbigkas ng dalawang salita.
"Really? Bumili siya?" Fake questions
"Oo, happy birthday, Maganda." Namula naman ang cheecks ko. Kahit hindi ko nakikita, I know namumula. Umiinit rin ang tainga ko. Hindi ba ako sanay na sabihan na maganda?
"Salamat." Ngiti kong dagdag.
"Saan tayo? Oh, If you let me, I know some good places." Ano pa ba masasabi ko, ede go.
Okay, Commander Philip, lead the way."