"Pa, what's happening here?" Parang nawala ang ispirito ko sa loob ng katawan ko.
"Don't worry, you're safe, Sofia." Sila pala ni Carlos, dumating na sila. Pasalamat naman ako at dumating na sila.
"Papa, where is he?" Hinahanap ko si papa, just to make sure he's okay.
"Kausap niya si Dad, don't worry Sofia. Nadakip na namin ang mga taong nagpaputok. Walang lisensiya ang mga armas nila kaya nandoon na sila sa loob ng kotse. Dadalhin na sila sa prisinto." Mabuti nalang at nandito sila. Medjo marami silang mga armado mga pito sila lahat sa bilang ko.
"Kayo na ang bahala sa kanila, si Tito Bryan dadalhin niyu rin ba?" Siya kaya ang nagdala ng kapahamakan sa amin, kasalanan niya ito eh.
"Well, he's also involved, so we need to ask him some questions. Ang mga police na ang bahala sa kanila." Ay mabuti naman kung ganon dapat lang.
Pinuntahan ko si papa, nakita kong kausap niya si Governor Alex nagbati na rin ako para naman kagalang galang.
"Oh, hi Sofia, you're back!" Niyakap niya ako. Siyempre, isa siya sa mga mababait na tayong kakilala ko. Loyal friend na rin ni papa
"Yeap, kakabalik ko lang actually. Salamat pala tito Alex." No need to address him formally, kase alam ko ayaw niya rin 'yun. When he's just around, like nasa bahay namin or bahay nila, gusto niyang tawagin lang siya na tito, or just his name, Rason niya kase labas naman siya ng opisina niya kaya no need.
"Well, mabuti nalang at tumawag ka kay Carlos. I'm glad na dumating na ang unika iha ni Don Lorenzo. By the way, nabalitaan ko ang nangyari sa mama mo. Condolence." Tinapik ni tito Alex ang balikat ko, we're close. Their family always wants my family's money. Gustong gusto ni tito Alex na ako ang magiging soon-to-be daughter-in-law niya.
"Honey, okay ka lang? Wala bang masakit sa katawan mo? Sinaktan ka ba nila?" Umuulan na tanong ang narinig ko kay Tita Maria. She's just a plastic woman, and I know her better than my dad knows her.
"Okay naman ako, mabuti at on time dumating ang mga tauhan ni Carlos." Nakita kong nagbati rin si Tita Maria kay Governor Alex, and I saw Marie's face. Tumatakbo siya papalabas ng pintuhan. Alam kong gustong gusto ni Marie si Carlos kaya naman its Landian time.
"Hi Carlos!" I saw her running and directly hugging Carlos. Wala naman akong pake eh hindi ko na crush si Carlos. I've already moved on.
"Ah Marie, hindi ako makahinga." Reklamo ni Carlos. Halata naman na siya lang ang may gusto kay Carlos. But Carlos didn't like her, even though she's the second daughter of the most wealthy person in this place.
"Aw, sorry. Mabuti naman ang nakarating kayo alam mo ba na kanina nanginginig ako when I heard lots of gun shots tapos si daddy lumabas and then— Then Carlos cut her words.
Sorry, but I need to go. No need to worry, you're safe as well as your family." Umalis na si Carlos, nakita ko naman ang pagka inis sa mga mata ni Marie. Well, naramdaman mo rin kung ano ang naramdaman ko when I first met Carlos, nong umuwi ako.
Carlos changed. Hindi na siya ang dating Carlos na palangiti, he totally changed. I don't know what happened for the past more than ten years. He didn't even tell me about his secrets because I'm his girl best friend. I didn't bother to ask him, Naman kung ano ang reason, or baka ako pa ang reason na 'yun.
"Dad, tita Maria, tito Alex, papasok na po ako. Antok na antok na po kase ako, and hindi pa ako nakapag hapunan. Mauna na po muna ako." Bigla akong nanduduling, siguro dahil buong araw na wala akong kain.
Last words na narinig ko before I get inside the house is their chattering. I don't know kung ano mga pinag uusapan nila.
Pag pasok ko, isa sa mga katulong ang umalalay sa akin sa lamesa para kumain. Kumain na silang lahat except me. Well, maybe gusto kong ako lagi ang nahuhuli; I want a peaceful table filled with foods.
"Kain po tayo." I invited one of the helpers, but ang sabi nila kumain na silang lahat.
I eat slowly, hanggang sa nabusog ako. And then I didn't bother to go outside. Hindi pa sila ni papa nakapasok, siguro napadaldal dahil minsan lang naman sila nagkikita ni tito Alex kase busy din siya sa work niya. You know, he's a governor, and mahirap maging Governor.
"Ate, pahanda nalang po ako ng gatas. Gusto ko kase uminom bago ako matulog, pahatid nalang po sa kwarto ko pagkatapos." Nakalimutan ko palang mag timpla ng gatas kanina sa baba. I saw one of our helpers say, Kaya nakisuyo nalang ako.
"Sge po, Madam, ihahanda ko na po."
"Sofia nalang po ate, napaka sosyal naman kung Madam ang itatawag mo sa akin." Gusto kong maging friendly ako sa mga katulong dito sa bahay. Para na rin matulongan ko sila if ever.
"Talaga po ba? Sge sge Miss Sofia ihahanda ko na po." Mabuti naman at mababait sila.
I go to my room, para ayusin ang kama ko. Eh ayos na pala eh. Siguro inayos na rin nila, nakakahiya naman. Well, dahil nga hinihintay ko ang gatas ko naisipan kong lumibot ng bahay.
My father's house is so big; dalawang floors siya and sa taas have more than five rooms, and sa baba has three rooms. Yung kwarto sa baba doon natutulog ang mga katulong.
I never knew na nakapagpatayo pala si papa ng ganito kalaking bahay. One room caught my attention, kaya pumasok ako.
I saw lots of curtains, jewelry, and piles of boxes. I wonder, Kung ano ang mga laman?
I open one box and see what's inside. I saw my deceased brother's necklace. Yeap, I have a brother, and I named him Namatay Siya when he was three years old. Iniwan niya sa akin ang isa sa mga kwintas niya na bilog, which is may laman na picture naming apat ni mama, papa, ako, and siya.
Tears started to drop in my eyes, and memories were flashing back. I wonder if, kung anong buhay ang meron ako ngayon, hindi siya namatay at hindi nasira ang pamilys namin.
I grab the necklace and put it inside my jacket's pocket. Nilibot ko pa ang buong room, where I saw lots of papers, siguro mga notes, and mga papel ni papa sa work niya.
May nakita ulit akong isang box na may pangalan "Lorenzo Leandro and Lorenzo Celia" pangalan 'yun ni mama at ni papa. It's interesting, kaya binuksan ko. I saw mom's wedding dress and their rings, and a thought came to mind.
Bakit binenta ni mama ang bahay namin? Siguro isa ito sa mga gamit sa bahay na dinala ni papa dito. Hinalungkat ko pa kong ano ang laman ng box, and I saw nothing. 'Yun lang, binalik ko at inayos ko ulit ang box at nagpatuloy na magmasid sa gilid.
Oh, what are you doing here?" I heard Marie's voice.
"Wala, may hinahanap lang." Padahilan ko naman habang napatigil ako sa aking ginagawa.
"At ano naman ang hinahanap mo?" Ang daming tanong, mamaya iiyak rin naman ito kapag nabalikan.
"None of your business, Marie. Why? Am I not allowed to go around in my father's house?" Medjo napa sobra ata ako ng sabi.
"Ang bastos mo talaga Sofia. Kaya huwag na huwag mo akong sisihin kung hindi kita matawag na ate kase ayoko." Lumalakas na ang boses niya, napipikon na siya.
"Why? Did I beg you to call me ate? I didn't beg or ask you to call me ate." Medjo masakit yung mga salita ko pero totoo naman ah. The truth hurts.
Kumuha siya ng isang box at akmang ihampas ito sa akin. "Oh sge, try it para malalaman natin ang hinahanap mo." I threatened her para matakot, so she put down the box and yelled.
"Oh ikaw 'tong nangunguna tapos ikaw pa ang galit. Umalis kana nga Marie pinapakulo mo lang ang dugo ko." Sino ba naman ang hindi mainis sa kanya.
She ran over me at Sinabunutan Ako. Ang sakit grabe, mahaba pa naman ang buhok ko.
"Marie tama na! Kung ako ang makasabunot sa'yo mamaya talagang iiyak ka talaga." Hindi niya pa rin binitawan ang buhok ko.
"Bakit ba kase pumayag ka pa na dito tumira sa bahay! Bakit ba kase dito ka titira!" I know nagulat siya, but ako din naman ah. Ginusto ko ba na tumira dito, sa bahay na ito na makakasama kong kumain at araw araw kong makikita ang mag inang sumira sa pamilya ko?
"Tama na Marie!" Mas malakas ako sa kanya, kaya pag sinabi kong tama na tama na. Tumalsik siya sa gilid dahil sa pwersa na inilabas ko. She's just a kid.
I saw her crying. "Ganon ba talaga ang gusto mo ang mawala ako sa bahay na 'to? Why? Did you know how painful it is na makikita ko at makakasama ko sa isang bayay ang mga taong sumira sa pamilya ko?" Umiyak na rin ako that time at nilapitan ko siya para tulungan na tumayo.