Cypher's POV
Life has taught me, that before saving others I should be a survivor first. Ang mundo na aking tinatapakan para sa isang tulad ko ay hindi nararapat sa lugar kung saan tanging mga inosente lamang ang nararapat. Innocent people are living with the light in their lives, while the darkness continuing to envade me.
Tiningnan ko ang aking repleksyon sa salamin saka ko inayos ang aking red off shoulder dress. Hindi ko alam kung paano ako napapayag ni Denise sa ganitong bagay, but since this might be the last, then I should grab it, tutal naman baka pagkatapos nito ay wala nang susunod.
It's been two weeks simula nang pumunta ako sa company ni Raze, and after that ay wala na rin akong balita sa kaniya at kina Amethyst. I shouldn't be worry though dahil official na akong umalis sa grupo. Last week lang din ina-annouce ang acquaintance party ng university na ngayong gabi gaganapin. Hindi sana ako a-attend but since Denise forced me ay wala na akong nagawa.
Nang nakita kong maayos na ako ay lumabas na ako ng aking kuwarto, eksakto namang nakita ko roon si Denise na halata sa mukha ang pagkamangha.
“Oh my gosh! Cypher! You look so hot!” wika niya at nagmadaling lumapit sa akin. Binigyan ko siya ng isang tipid na ngiti.
We're back to the usual, nawala ang plano ko na iwasan sila dahil palagi akong kinukulit ni Denise. Though I've tried to avoid them, pero hindi pala talaga ganoon kadali. But one thing has changed, Farris.
Matapos kong aminin sa kaniya ang lahat ay hindi na niya kailanman pa ako pinansin. Kahit mag-kasama kami sa iisang dorm, she's really trying her best not to talk to me. Kaya naman halos nagtatagal ako sa pagtambay sa rooftop para lang hintayin ang oras ng pag-tulog niya, dahil kung hindi ko iyon gagawin, malamang siya ang gagawa ng paraan para hindi kami masyadong nagkikita.
She's okay with Denise and Sumi, kaya minsan hindi na rin naiwasang magtaka ng dalawa kung bakit hindi kami nagpapansinan ni Farris, and our conversation usually ends with “I don't know” sigurado rin ako na walang kahit anong ikinu-kwento si Farris kay Denise at Sumi; Denise wouldn't might be here if that happens. Pero naiintindahan ko naman ang inaasal ni Farris, siguro nagbago na talaga ang tingin niya sa akin matapos niyang malaman iyon. At nalulungkot ako para sa bagay na iyon, dahil sa totoo lang, umasa din ako na sana kahit malaman man niya ang katotohanan ay tatanggapin niya ako.
But yeah, expectations leads to dissapointment.
Napahinto ako sa malalim na pag-iisip nang nakarinig kami ng tunog ng sasakyan sa labas.
“OMG! Nandito na ang sundo mo! Let's go?” excited na wika niya kaya naman bahagya nalang akong tumango.
Nang buksan ko ang pintuan ng aking apartment ay bumungad na kaagad sa akin ang isang lalaking prenteng-prente na nakatayo sa gilid ng kaniyang kotse. He's wearing a tuxedo, na bumagay sa features ng kaniyang katawan. His bad boy looks became serious and mature because of his suit. Matagal ko naman na talagang alam kung gaano siya ka-gwapo. But with this look? Damn! Zero looks hot!
Nakaramdam ako ng panlalambot ng magtama ang paningin naming dalawa. His deep and dark eyes made him more looks sexy, tila hinihigop ako ng kaniyang sistema papunta sa kaniya.
And why did I forgot that this guy already confessed his feelings for me? Damn!
“Magtititigan nalang ba kayo riyan?” Naputol ang eye contact naming dalawa kaya bahagya akong napakurap-kurap. Shit! It shouldn't be like this! Ayaw kong mahirapan pagdating sa huli.
“Let's go?” tanong ni Zero. Napatikhim nalang ako at napatango sa kaniya. Ba't parang napipi yata ako?
Zero opened the door for me bago siya umikot at sumakay na rin sa driver seat. Hindi namin kasabay si Denise dahil ayon sa kaniya ay mayroon ng susundo sa kaniya, probably her escort. And yeah, the reason why I'm with Zero, is because he is my escort.

“You looked georgious,” wika niya.
“Thanks. You looked good too.” Tila biglang uminit ang pisngi ko nang bitawan ko ang mga salitang iyon. Sinabi ko ba talaga iyon?! Saka bakit parang pinagpapawisan yata ako?
Tahimik ako nang ini-start na niya ang engine ng sasakyan. Ibinaling ko nalang ang paningin ko sa may bintana dahil feeling ko ay makikita niya ang pamumula ng aking pisngi.
Sa buong byahe ay hindi nawala ang presensya ng kaniyang mga mata sa akin, it's like he's eyeing me for the whole ride, kaya mas pinili kong manatili nalang sa bintana ang paningin.
Nang nakarating kami sa mismong university ay hindi ko na hinintay pang pagbuksan niya ako ng pintuan. I feel suffocated, at hindi ko alam kung bakit. Hindi naman ito ang unang beses na ganito ako kalapit sa kaniya, we shared kisses before kaya hindi ko alam kung bakit ganito ako ngayon. Though I've already accepted my feelings for him, pero pakiramdam ko talaga may malaking harang pa rin sa pagitan naming dalawa.

I silently waited for him hanggang sa magsabay kami papasok sa loob ng university. Dahil may sariling party hall ang university ay sabay kami roong tumungo ni Zero. I can feel his sharp eyes eyeing me, but I didn't bother to look at him.
Kumapit ako sa kaniyang braso nang pumasok kami ng entrance dahil required na may kasamang partner ang bawat isa. Naramdaman kong bahagyang inilapit ni Zero ang kaniyang bibig sa aking tenga, hanggang sa marinig ko ang marahan niyang pag-bulong, “Let's talk, later.” Umangat ang aking kilay. Tungkol naman saan?
Nang tuluyan na kaming nakapasok ng entrance ay halos mabali na ang mga ulo ng mga babaeng nandito nang tuluyan siyang makita. I even saw some girls smirked after seeing us, mabilis kong inalis ang kamay kong nakasabit sa braso niya, pero kasabay naman niyon ang mabilis niyang paghawak sa aking kamay. Sa gulat ko ay napatingin ako sa kaniya.
“What?”
He smirked devilishly as he answered by confusing question, “Pakiramdam ko kasi kapag binitawan kita mawawala ka.” His looks screams playfulness, pero alam kong seryoso siya sa kaniyang sinabi.
“I won't.” It's a lie, dahil sa oras na bumitaw ako kaniya...baka tuluyan na talaga akong mawala.
I looked at him as his eyes roamed the place. Suddenly, I felt comfortable now that he's holding my hand, even if I knew that I can protect myself, the feeling of being protected is here; the feeling of being protected by him...I felt safe.
Bigla ko tuloy naalala ang pinag-usapan namin ni Rus bago ako nagdesisyon na paunlakan ang imbitasyon ni Denise na um-attend dito.
“Are you sure? Ayaw mo ng extra days?” he asked while we're both sitting on the balcony of his unit. Ngayon ko lang din nalaman na halos same condominium building lang pala ang tinutuluyan nila ni Seike.
“Years are enough, Rus. Panahon na para harapin ang lahat.” Ayaw ko nang magtago pa, dahil paulit-ulit kaming hahabulin ng nakaraan kung hindi namin tatapusin ang kung ano man ang aming nasimulan.
I might go to hell for going back, then atleast I've planned to finish it; atleast being a devil won't last for too long. We've spent our whole life being prisoners in our organization, and hiding for years are enough, pero ang mamuhay nang ganitong klase ng buhay ay kulang na kulang. That life where you can be normal, be like those people who ain't like who I am before, pero syempre hindi iyon ganoon kadali.
I can't live like a normal person if the past is still here...hunting us...hunting me.
I heard him took a deep sigh.
“Naayos ko na ang lahat ng mga requirements natin.” I nodded to him while looking at the city of Manila; full of lights. I'll probably miss this place.
“I'm going to attend the party.”
“What's your plan then?” Tuluyan na akong napalingon sa kaniya matapos niya iyong itanong.

My plan?
My plan is still the same plan that I've made from the very beginning of this story.
“Ate Cypher! Oh my gulay! Ang ganda-ganda mo!” I snapped out from my thoughts when I heard a voice suddenly called my name. Napatingin ako sa babaeng mabilis na naglalakad papalapit sa amin; si Sumi kasama si Denise at...si Trace at si Xaver.
Nabaling ang tingin ko kay Trace na nakipag-apir kay Zero, habang nagbanggaan naman ng balikat sina Xaver at si Zero upang batiin ang isa't isa. I've known them for being best buddies of Zero. Xaver's always the crazy one, while Zero's the playful one, and Trace? He's the serious type among the three of them.
Misteryoso pa rin ang pagkatao nilang tatlo sa akin, I don't even know their family status, pero kung may tao akong masasabi kong mas misteryoso pa sa isang misteryoso, that would be Trace. I don't even know what he's being capable of, pero gaya ng sabi ko, I wouldn't cross their paths like how they didn't cross with mine. So I'm just gonna leave these curiosities behind, dahil alam kong pagkatapos nito ay mawawalan na ako ng ugnayan pa sa kanila.
Nang nagsimula ang seremonya ay naupo lamang ako sa aming table. Sumi's busy taking a lots of pictures, habang nakikisama naman sa kaniya si Denise. Hindi ko alam kung a-attend ba si Farris dahil ni hindi ko nakita ang anino niya ngayon.
Zero's with me for the whole time, hanggang sa nagsimula nang tumugtog ang sweet song na naging dahilan para magtayuan ang ilang mga estudyante upang pumunta sa gitna at sumayaw. Balak ko sana silang panoorin, pero may isang bulto na kaagad ng lalaki ang humarang sa aking harapan habang nakalahad ang kaniyang kamay. I looked up and found Zero who's intently looking at me.
“May I have this dance with you?” Even if the sound system filled the whole area, narinig ko pa rin ang kaniyang boses; deep and serious.
Imbis na sabayan siya sa seryoso niyang mga titig ay binigyan ko siya ng isang mapang-asar na ngisi. I can't believe that this guy would offer me his hand just to dance with him.
“What if I say no?” I asked. The smirk still on my lips. Ang seryoso niyang mukha ay napalitan ng mapang-asar na ngisi saka siya dahan-dahang yumuko papalapit sa akin, his both hands pinned in the table, cornering me.
“What do you want me to do then?” he asked. Halos isang pulgada nalang ang lapit ng mukha niya sa akin at baka kaunting galaw ko nalang ay mahalikan na niya ako.
Nararamdaman ko ang iilang mga matang nakatingin sa aming gawi, pero hindi ko iyon pinansin.
I was about to speak pero may kamay na biglang humigit sa kaniyang braso.
“Zero, sayaw tayo!” he immediately distanced his self from me habang hinihigit siya ng babae patungo sa dance floor. His eyes never left me, hanggang sa tuluyan na silang nawala sa aking paningin dahil sa mga tao sa dance floor.
Napabuntong-hininga na lamang ako. Bakit pakiramdam ko mali na pumunta pa ako rito? I want to enjoy this night, but I can't. Parang kahit ano'ng gawin ko ay may pader na laging nakaharang sa akin.
Nagsalubong ang dalawa kong kilay nang namataan kong muli si Zero kasama ang babaeng humila sa kaniya sa dance floor. Nakikita ko kung paano lumapit ang bibig ng babae sa kaniyang tainga at may kung ano'ng ibinubulong, may kung ano'ng gustong kumawala sa akin nang nakita ko kung paano natawa roon si Zero.
Damn! Ano bang pinag-uusapan nila? At talagang natutuwa pa siya gayong ang daming babae na nakapalibot sa kaniya ngayon? What the hell! Ang landi niya talaga!
Nang nakita ko kung paano naglandas ang kamay ng babae sa kaniyang leeg ay padabog na akong tumayo sa aking upuan. Fuck him! Ba't hinahayaan niya ang sarili niya na magpalandi sa iba?!
Not minding the people who are dancing, I immediately walked pass through them hanggang sa nakarating ako sa mismong puwesto kung nasaan si Zero at ang mga babae niya. They are busy laughing with each other na mas lalong ikinainit ng dugo ko, hanggang sa mabaling ang paningin sa akin ni Zero.
His face became pale when he saw me. Humalukipkip lang ako at tinaasan siya ng kilay. Now what? Nang may nagtangkang lumapit sa kaniyang babae ay mabilis pa sa kisap mata na lumayo siya rito. Iniwan niya ang mga babaeng kasama niya at naglakad siya papalapit sa akin. I though he's going to talk to me pero mabilis niyang hinawakan ang kamay ko at dinala ako sa hindi mataong parte ng hall.
“Are you okay?” he asked suddenly. Napatingin ako sa mga mata niya na ngayon ay punong-puno ng pag-aalala. Why is he suddenly asking me those question? Parang kanina lang wala siyang kalandian!
“Hm,” ang tanging naging sagot ko sa tanong niya. I hate it! Bakit wala akong masabi?! Kanina pa ako tahimik sa kaniya!
Nakita ko ang frustration sa mga mata niya hanggang sa tuluyan na siyang napahilamos sa kaniyang mukha.
“Shit. I'm sorry,” he said as he held both of my hands and looked at me with full of emotions; peading, worrying, and caring.
Parang may kung ano’ng kumurot sa puso ko ng sabihin niya 'yon. He's saying sorry, kahit ang totoo wala naman siyang ginagawang masama. He didn't do anything, sadyang hindi ko lang talaga siya kayang makita na maraming babaeng nakapalibot sa kaniya.
Damn! Bakit ba kasi humantong ako sa ganitong sitwasyon?
“Ayos lang.” Balak ko na sanang umalis sa kaniyang harapan, pero hindi niya ako hinayaan. Hindi niya binitawan ang kamay ko.
“You're mad. Tell me, Cy. Do we have a problem?” Naramdaman ko ang kamay niyang humagkan sa aking pisngi. His warm hand also warmed my heart. Hinawakan ko iyon at dinama ang kamay niya sa aking pisngi.
I should be cold to him; I should distance myself away from him, pero ngayong nararamdaman kong ganito siya sa akin, iniisip ko palang ang pag-alis ko, parang ang hirap na. Bakit ngayon pa kung kailan handa na ako? Should I tell him that I'm leaving after this? Should I tell him that after this he wouldn't see me anymore? Ano kayang mararamdaman niya? O mas tamang huwag ko nalang ipaalam? Dahil iyon naman talaga ang plano ko, ang huwag ipaalam sa kanila na aalis na ako. But seeing him like this in front of me, I feel like I'm melting.
Nagtama ang mata naming dalawa, hanggang sa ilang segundo na ang lumipas ay nakatingin pa rin ako sa kaniya; memorizing his every inch. How his cold eyes make different emotions; how his eyebrows converge; and how his lips smirks playfully.
Dahil siguro sa pagtataka ay kumunot ang kaniyang noo.
“What's wrong?” he asked. Hindi ko alam pero napangisi nalang ako sa kaniya.
“Let's dance?” tanong ko na mas lalong nagpa-kunot ng kaniyang noo, pero kalaunan ay napa-ngisi rin siya sa akin.
“You're playing with me.”
“I'm not.”
“Tsk.”

Balak ko na sana siyang higitin, pero hindi siya umalis sa kaniyang puwesto. Nagtataka tuloy akong napalingon sa kaniya.
“Ayaw mo?” He looked at me with his playful smirk.
“Parang may iba ako gustong gawin.”
“Ano?” Nanlaki ang dalawa kong mata ng bigla niyang hinapit ang aking bewang.
“This.” Unti-unting lumapit ang mukha niya sa akin hanggang naramdaman ko ang pagdampi ng kaniyang mga labi sa akin.
Gusto ko sanang kumalas sa kaniya, dahil bukod sa baka may makakita sa amin ay nanlalambot din ang mga tuhod ko, pero bago ko pa magawa iyon ay siya na ang unang pumutol ng halik. Hinaplos niya ang aking pisngi hanggang sa hindi ko inaasahan ang mga salitang lumabas sa kaniyang bibig.
“Be my girlfriend, baby.”