Quillandra POV
Continuation of Flashback
I wanted to think that this was just a dream but no it's not, and I can't do anything nor stop him from leaving me. This is life everyone would leave you, everyone would make you believe that love do exist but to my case love was just an illusion, love is a poison, and love is just a name that a lot of people will fall but in the end they would just fall on the grounds that no one will catch them, and their hearts would crashed into pieces. That love was happening to me now, I was slowly falling on the grounds and I don't think my heart is complete, because I feel nothing, nothing but a heartful like it was stabbed by someone. I gathered all my strength to stand up again, and tried to fix my voice when finally it fixed now. I look at him and say. "Why?! Why Spedde?!! Why?! I can't think of any reason that you want us to part our ways!!! I can't think of what did i do for you to crashed my heart like it was a paper!!! *Sobs* We we're okay when i leave you that night *sobs* But what happened?!! If… If only i would know that it will be the last day for us, of our happiness, i would not leave you. Please take back at what you said, please tell me it was not true, pleaseeee *sobs*. I love you and i will always love you, so please take it back I can't….. I can't bare to loose you, I can't pleaseeeeee….. *Sobs*." I said while crying. I know i look like a kid now begging for her parents to buy a candy for her, but it was not a candy that i want, it's him that i want but sadly he can't give me that. He let out a heavy sigh before he speak again, and when he utter another words it bombs to my whole body. It made me realize that begging is not a key for him to say that it was not true but it was actually a key for him to say his final words.
"Stop begging Quillandra. It's the end for us, we can't no longer be together. I do loved you but now…. I'm sorry that's all i can say." He said
"But why?! Tell me why are you doing this to me?!! Whyyy?!!!! I need answer?!! Please tell me why?!!" I shout at him. I feel tired but i regained myself because i still wanted to hear his reason, but when i finally know it, all my strength was gone, I instantly fall on the ground. I can't stand nor speak as i look at him.
"She's pregnant. My friend ehleine is pregnant and i am the father. I am sorry but i can't choose you over her. I will build my family with her now, and i am sorry for breaking your heart and I am sorry for breaking my promised. Goodbye Quillandra, it's over now. I'm not the right guy for you, I'm sorry." After he said that he leave me, he leave me while I'm still on the ground trying to insert in my mind of what he said.
I finally know now that it was the end of us, and our promise we can't make it anymore. "Aaaaaaaahhhhhhhhh!!!!!! Whyyyyyyyy?!!!! Whyyyyy?!!!!! Aaaaaaaahhhhhh!!!!! I hated youuuu but i still love you *sobs*." I shouted at the top of my lungs. 'is it really the end of us? But how about me? How about my feelings? I still want to fix this, but why he wanted to end this so easily? Does love do really exist? If it's, then why does my heart aching? and why did he leave me with a broken heart? Why?!!' i said on my mind while crying. "Love haha love does not exist, it doesn't exist haha…. It was a joke to fall in love with someone, it was just an illusion, love don't really exist hahaha *sobs*." I look like a crazy person now. I was crying while laughing but i know that this was the saddest laugh I make. Laughter is the best medicine for the person who feel sad, but laughter can also be your strength to hide your true feelings. It will hide your pain and no one will know that you are in pain.
Sinubukan kong tumayo kahit na nahihirapan pa din ako. Nanginginig ang tuhod ko dahil sa sobrang sakit ng aking nararamdaman, hindi ko alam kung kaya ko pa bang tumayo. Nang makatayo na ako, nagsimula na akong maglakad paalis sa classroom. Ang classroom ay ang lugar kung saan naging masaya ako, ito ang lugar kung saan sinagot ko sya, at dito din kami unang nangako na magsasama kami habang buhay, pero dito din pala mangyayari ang pinakamalungkot sa buhay ko dahil dito nagtapos ang lahat. Ang pangakong sinambit noon bibitawan na ngayon, ang pag-ibig na inalay noon babawiin na ngayon at sa iba ibibigay, at ang mga masasayang pagsasama ay magiging isang ala-ala na lang.
Nasa labas na ako ng classroom ngunit lumingon pa din ako sa lugar na nagdulot ng kasiyahan sa akin at kalungkutan. Umiiyak akong linisan ang pinakamasayang lugar na ngayon ay ang pinakamasakit na lugar para sa akin. Naglalakad lang ako nang naglalakad habang patuloy pa din sa pagdaloy ang aking mga luha. Hindi sila matigil-tigil sa pag-agos, kahit anong punas ko tumutulo pa din sila. "Aaaaaaaaaaaahhhhhhhhhh!!!! *Sobs*." Sigaw ko sa gitna ng paglalakad.
Hindi ko alam kung paano ako nakauwi sa amin, ang alam ko lang sobrang sakit ng nararamdaman ko. Pagkadating ko doon nag-uusap sila, pero hindi ko kilala ang mga kausap nila mommy at daddy. Balak sana akong kausapin ni mommy pero nagtuloy tuloy lang ako sa paglalakad, at hindi sila pinansin hanggang sa makarating ako sa kwarto. Pagdating ko doon humiga agad ako sa kama at doon ko binuhos ang lahat ng sakit na aking nararamdaman.
Lumipas ang mga araw, at buwan hanggang sa sumapit ang araw kung kailan naging kami. Ika-apat na taon na sana namin ito kung hindi lang kami naghiwalay. Wala akong ibang ginawa kundi ang umiyak nang umiyak hanggang sa mapagod ako at makatulog, pero paggising ko ganoon pa din ang aking gagawin. Sa araw din na iyon mas doblang sakit ang nararamdaman ko ng malaman kong si lolo ang dahilan ng lahat. Si lolo ang dahilan kung bakit nakipaghiwalay si Spedde sa akin, ginamit na naman nya ang pera para bilhin ang pag-ibig. Si lolo ang dahilan kung bakit nahiwalay si mommy sa taong mahal nya, na ginawa nya din sa akin. Sa sobrang galit ko sa lolo ko nasigawan ko sya, sa kanya ko binuhos lahat ng sakit at galit na nararamdaman ko.
"Ginawa nyo na naman!!! Kahit minsan ba inisip nyo din kung ano ba talaga ang gusto namin?!! Noong una si mama tapos ngayon ako naman!! Lolo ko kayo, apo nyo ako. Hindi ba pwedeng ako naman ang pumili ng taong mamahalin at gusto kong makasama hanggang sa pagtanda. Bakit ba pilit nyong pinapakialaman ang buhay ko?!!! Sawang sawa na ako sa mga ginagawa nyo!!! Kayo ang nagturo kung paano ang maging mabait pero bakit ayaw nyo kay Spedde?!!! Mahal ko sya, hindi pa ba sapat iyon?! Hindi pa ba ha! lolo?!! Palibhasa kasi ganoon ang nangyari sa inyo?! Pinaghiwalay kayo ni lola!! Binayaran nya ang taong una mong minahal para iwanan k- *pak*"
"Wala kang galang na bata ka! Dahil sa lalaking yan! Nagawa mong bastusin ako!!" sambit nya sa akin. Kahit na matanda na si lolo malakas pa din sya.
"Bakit totoo naman!! Hindi ba, wala ka din namang nagawa noon!! Kaya nga sa amin mo binubuhos ang sakit!! Sa amin ka gumaganti dahil gusto mo maranasan din namin kung ano ang naranasan mo noon!!! Makasarili ka!! Makasarili kayong lahat!!!" Sigaw ko sa harap niya habang umiiyak. Umiiyak ako dahil sa tindi ng galit ko sa kanya, pero nawala iyon ng makita kong inatake sa puso si lolo dahil nakahawak sya sa kanyang puso.
"Ikawww?!!! Ahh arghh ha ah ha ah ha ah…" Patuloy nyang hinahabol ang kanyang paghinga, hanggang sa mawalan sya ng malay. Nataranta ako ng makita kong wala ng malay si lolo, at hindi alam ang gagawin. Lumapit ako sa kanya at umupo, kinuha ko ang ulo nya at nilagay sa aking binti pagkatapos ginigising ko sya habang humihingi ako ng tulong.
"Lo, gumising ka lo!! Tulong!!!! Tulungan nyo ako!!! Mommyyyy!!! Daddyyy!!! Mananggg!!! Tulong!!! Lolo please gumising po kayo!!! Loloooo!!! *Sobs* sorry po. Lolo gising na po kayo!!! Tulongggg!!!!" Sigaw ko. Wala akong tigil sa pagsigaw habang umiiyak, ng biglang pumasok si daddy sa loob. Tinanong nya ako kung anong nangyari, at sinabi ko ang lahat sa kanya. Nang malaman nya iyon, nagalit sya at nasampal din ako pagkatapos binuhat nya si lolo para dalhin sa hospital.
Isang buwan mahigit na si lolo sa hospital, magmula ng mangyari ang sagutan sa pagitan namin, pero sa araw din na iyon isang balita ang gumuho sa mundo namin lalo na ni mommy ng marinig namin mula sa doctor na wala na si lolo. Simula sa araw na ito mas tumindi ang galit sa akin ni daddy, at si mommy na iniintindi ako ngayon ay galit na galit matapos sabihin ni daddy ang lahat, at kung bakit inatake sa puso si lolo. Sa sobrang galit ni mommy pati sya napagbuhatan ako ng kamay, at ako ang sinisisi nya ng dahil sa akin nawala si lolo. Ang dating kakampi ko at ang tanging tao na masasandalan ko, ngayon ay galit na galit sa akin. Wala akong nagawa kundi ang humingi ng kapatawaran sa kanila. 
Nawalan ako ng sigla, ng lakas, at ng buhay. Ang taong akala ko hindi ako magagawang iwan, pero akala ko lang pala ang lahat dahil kahit wala akong nagawang masama, nagawa nya pa din akong iwan, at ang pamilya ko na ni minsan hindi ko naisip na magagawa nila ito sakin. Nagawa nila akong talikuran, kamuhian, at balewalain sa tuwing lalapit ako sa kanila para humingi ng tawad. Sa tuwing gagawin ko iyon lumalayo sila at hindi ako papansinin. Habang lumilipas ang araw wala akong nagawa kundi ang umiyak nang umiyak dahil sa sakit na nararamdaman ko, humingi ng tawad sa kanila at paulit-ulit ko iyon ginagawa hanggang sa mapatawad nila ako, pero hindi na gaya ng dati ang turing nila sa akin dahil para akong isang lantang bulaklak na nananatiling nakalagay sa lagayan ngunit hindi na pansin kung may sigla pa ba ito o wala, kung may buhay pa ba ito o wala na. Nawalan na sila ng pakialam sa akin, at kasabay nito ang tuluyang paglisan ni Spedde sa aking mundo at hindi ko na alam kung ano na ang nangyari sa kanya.
End of Flashback