XAI POV
"MISS KO NA PO KAYU" garalgal ang boses na ani ko.
ang lamig ng hangin, mas ramdam ko yung lungkot sa lugar kung nasaan ako ngayon.
"Balikan niyo naman ho ako oh, kahit isang araw lang"
Nanlalabo na ang paningin ko dahil sa mga luhang kanina pa tumutulo.
"Ang sama niyo sakin ma, pinanganak niyo lang ako para maiwang mag isa"
"Ang lupit ng mundo sakin, wala naman akong kasalanan diba? bakit- ba-kit-ga  ganito" napahagulgol na ako ng iyak at nahiga sa damuhan.
"Tulungan niyo ko, kailangan ko kayo"
Someone's POV (2)
Umiiyak na naman siya, ayoko talaga sa lahat kapag nakikita siyang umiiyak, nasasaktan rin ako. Parang binibiyak ang puso ko. Gusto ko siyang lapitan pero di ko magawa, ang kaya ko lang magawa sa ngayon ay yong tingnan siya at damayan mula sa malayo.
"Magpakatatag kalang, pangakong tutulungan kita" sambit ko at nilagay ang kamay sa bintana ng sasakyan sana nahahawakan ko siya ngayon, nayayakap at nadadamayan pero hindi pa pwede. Marami pa akong dapat gawin para maprotektahan siya.
"Hinding hindi kana maiiwang mag isa" pinahid ko na ang luha na tumutulo na saking pisngi.
"Lets go" sambit ko sa kasama ko para makaalis na kami baka di ko pa mapigilan ang sarili kong makalabas ng kotse at mayakap siya, baka mapurnada pa ang mga plano ko na magiging sanhi ng kapahamakan ni xairine.
Xairine's POV
-Flashback-
"Xairine, stefhanie come here, mommy and daddy has gift to both of you" magiliw na sabi ni mom na may hawak na dalawang balot ng regalo.
"Wow, really?? what's that mommyy???" masayang masaya pako ng makatanggap ng regalo.
"Open it" nakangiting sabi ni daddy.
"But wala namn pong okasyon diba mom, dad?" tanong ni ate. wala ngang okasyon pero nagbibigay sila ng regalo.
"Yes wala ngang okasyon, gusto lang namin magbigay ano bang mali dun?" tanong ni dad.
"Nope we're just confused" sagot ni ate.
"If you dont want this I will give this to our new neighbor whose your new friend" pangbabanta pa ni mom. agad agad namang inilahad ni ate ang kamay para tanggapin na ang regalo.
"I didn't say na hindi ko tatangapin this is a gift from the most precious persona in my life" she withdraw.
"Aww my sweet big princess" sabat ni daddy at tinap ang buhok ni ate.
"Daddddyy i reallyy likee thissss!" sigaw ko pa, gustong gusto ko talaga. Lahat naman ng niregalo nila sakin nagugustuhan ko.
"But also we have a bad news to tell" medyo may ligkot sa mga matang sabi ni mom.
"Honey its not bad news its good news too" si dad.
"We have a bussiness trip this coming week and maybe we will stay there longer because the days there are longer  than here in ph, but my princesses dont worry will be back as soon as possible" Dad explained.
"So as expected mom, dad you bought us gifts but then both of you is out of town" may kalungkutan sa boses na sabi ni ate. Napabusangot narin ako.
Nagkatinginan naman silang dalawa ni mom at dad.
"Good news is that our flight is delayed!" Sabay nilang anunsiyo na nagpabalik saaming masayang ekspresyon.
nagtatatalon pa ako sa saya kasi ang akala ko ay aalis na talaga sila ngayon or kinabukasan. Madalas kasi pag sinasabi nila na may bussiness trip sila ay agad agad silang lumilipad palabas ng bansa.
"Gagala rin tayo sa mall mamaya, you want that?" dagdag ni mommy.
Sobrang saya ko nung araw na yun. Pero Yung sayang yun may kapalit pala.......
Kapalit na hinding hndi ko kinaya.
Bat ganun?
Mali bang maging masaya? Bakit parang kasunod ng masaya ay lungkot at hinanakit? Hindi ba pwedeng masaya nalang habang buhay?
Bakit kailangan pang nangyari sakin yun? Samin? Bakit kami pa?
Bakit?
Bakit ganito kasama ng mundo sakin?
SOMEONE'S POV
"Any progress?"
Nasa harap ko ang mga tauhan na inatasan ko.
"B-boss h-hindi pa po namin siya n-nahahanap" isa sa kanila.
"Mga inutil! Hanggan kailan niyo paulit ulit na sasabihin yan sakin!"
"B-boss"
"Diba sinabi ko sainyung wag na wag kayung magpapakita sa harapan ko hanggat wala kayung magandang ibabalita? Hindi ba iyon naging malinaw sa inyo!"
Napayuko silang lahat. Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. May inaasahan akong magandang balita galing sa kanila pero mga pangit lang na mukha nila ngayon ang nasa harapan ko.
"Sumagot kayo!!"
"M-malinaw! Malinaw na malinaw boss, pasensya po" sagot ni Baldug
"Ikaw baldo , bagay na bagay na sayo ang pangalan mo sa planong gagawin ko sayo"
Baldado.
"P-po boss?"
"Gusto niyong maging baldadu? Maliit lang na bagay ang pinapagawa ko sainyu pero di niyo pa magawa gawa! Ilang beses ko na kayung binigyan ng palugit pero hanggang ngayon hindi niyo parin siya nahahanap? Mga inutil! Bobo!"
"Umalis na kayu sa harapan ko baka makasa ko tong baril ko isa isa sa inyu"
Dali dali naman silang sumunod sa utos ko.
Akoy nanggigilaiti ngayon.
Ang sarap sarap mong durugin!
Isa ka lang naman langgam para sakin pero bakit ang hirap hirap mong hanapin at durugin?
"Dad calm down"
"I can't calm down right now!"
"You need to kundi masisira ang mga
plano ninyo dad"
"Hinding hindi iyan mangyayari lalo nat napakalayu na ng nilakbay ko, sigurado akong maabot ko ang dulo at sinisigurado ko rin pagsisisihan nila ito"
"We know that dad"
"Just be careful baka paghinalaan ka nila ikaw pa ang maging dahilan ng pagkasira ng mga plano ko"
"Y-yes dad that won't gonna happen"
"Make sure"
"Maybe this is the time that you should take action"
You can my son, I know you can
"D-Dad"
XAIRINE POV
"Sigurado ka na ba diyan?" tanong niya bago kumain ng hawak hawak niyang donut.
Nandito kami sa cafe. Pinaguusapan ang tungkol sa paghingi ko ng tulong sa kaniya.
"Hindi ko alam pero gusto kong masigurado" sabi ko at sumimsim ng kape.
"Xairine--"
"Alam ko, alam kong ilang beses munang inulit na baka mapahamak ako, tayo" sabi ko.
"Curiosity kills a cat xairine" sambit pa niya. Motto man talaga tong taong to.
"E hindi naman ako pusa" sarkastiko kong ani.
"Di ka parin nagbabago" umiiling lang na. sambit niya at uminom ng kape niya.
"Hindi mo magugustuhan kung sakaling magbago ako" pabiro kong sabi pero bigla siyang natigilan at sumeryoso ang mukha.
"Biro lang ang seryoso mo" natatawa ako sa hitsura niya.
Umiling ito ulit at bahagyang tumawa.
"Pero iniisip ko lang sana xairine na unahin muna natin ang pag- aaral baka makaapekto itong mga pinaggagawa natin" seryosong sabi nito.
"Hindi naman natin pababayaan ang pag-aaral luhan, gusto ko lang gumawa ng hakbang habang maaga pa, mas maaga mas marami tayong makukuha"
"Tulad ng?" takang tanong nito. Sumeryoso uli ang mukha.
"Impormasyon"
"Sagot"
"At"
"Dahilan"
"Alam ko namang tungkol parin yan sa nangyari ilang taon na ang nakalilipas, pero hindi mo pwedeng basta nalang pag dugtungin ang nangyayari ngayon at sa nakaraan xairine, sa ganyang paraan maari kang mapahamak at di ko gustong mangyari yun" Bumuntong hininga pa ito.
"Walang mangyayaring masama saakin luhan, may tiwala ka sakin hindi ba?"
"Sayo oo, pero sa iba hindi"
"Edi yun nalang ang isipin mo na may tiwala ka sakin at tutulungan mo ko"
Ngumiti pa ako ng pagka tamis tamis sa kaniya.
"Ano pa nga bang magagawa ko? E hindi naman kitang pwedeng pabayaan lang diyan?" umiiling pang ani nito.
"Isa pa kailangan rin kita"  natigilan ulit siya.
"anong pinagsasabi mo?" utal utal ang luhan niyo.
"Wag ngang malikot yang imahinasyon mo" natatawa pa ako.
"Kailangan kita, ang tulong mo, ang isang luhan sa mga plano ko" deretsong sambit ko.
"Bakit naman? ano bang magiging ambag ko diyan ha xairine"
"Marami ka ng naging ambag sakin, dati palang. Kaya nga nagpapasalamat ako dahil sa boung buhay ko hindi mo ko pinabayaan, nandiyan ka lagi sa tabi ko, hindi ka nawala nung mga panahong kailangan na kailangan ko ng kaibigan, hanggang
ngayon may luhan parin akong nalalapitan"
Totoo.
Parang malaki na ang utang na loob ko sa kniya. Pero dahil nga sa kaibigan ko siya ayaw na ayaw niyang isipin ko iyong utang na loob dahil kusa naman yon, hindi pilit naalala ko pang sinabi niya.
Yung pananatili niya sa tabi ko---
Hindi rin daw iyon dahil sa awa.
-FLASHBACK-
"Hi"
"What?" nilingon ko ang batang lalaki na nagsalita saakin, mukhang kaedad ko lang. Nasa kabilang swing siya. Nasa village park ako ngayon, nababagot na kasi ako sa bahay.
"You look sad"
"Its just that---- I miss mom and dad?" sambit ko at napayuko.
"Why? Where are they?" taning niya pa sakin.
"In other country busy managing our company" I answered.
" I see" tumango tango pa ito.
"But they will still come back so don't be sad" He smiles as it is assurance. That made me smile too and nod.
"When will they gonna be back?" nakangiti pa siya.
"It should be this month but its almost over soon, i guess they will stay there longer as expected"
"Maybe they just did something important, try to understand. Its not easy to manage a company"
"How old are you?" takang tanong ko.
Sa pananalita niya palang kasi parang pfttt-- matanda na kung magsalita.
"Im 8 years old" nanlaki ang mga mata ko.
"What?" hindi makapaniwalang ani ko.
"Yes im always fond with that reaction" tumawa pa siya ng bahagya.
"they told me the same that I dont look like the age of 8 years old, the way I talk, my expression, they said that I am more matured compare to other kids" I agree with that.
But he makes me feel a little bit better.
That's the first time that I have met him.
Luhan Morales...
------------------
Sa mga naguguluhan sa Someone's POV dalawa tao ang nasa likod niyan kaya 1 at 2 ang nilagay ko. Thanks for reading and hope you enjoyed this! Luvmuch!