Dahil sa nabalitaan ko sa tv ay dali-dali akong umakyat sa kuwarto at inayos ang mga gamit ko. I wouldn't let that leech have my Eros. Ako ang nagpapakahirap na habulin siya kaya hindi ko hahayaang mapunta siya sa iba ng ganun-ganun na lang. Lalo na sa Katrina na 'yon.
After fixing all my things ay agad ko na itong binuhat at bumaba, medyo nagulat pa nga si nana Linda ng makita akong buhat-buhat ang mga gamit ko.
"Aalis ka na ba, hija? akala ko sa miyerkules pa?" agad na tanong niya ng makababa ako.
"Something came up, Nana. By the way, just take care of this house po. I will just visit here again if I have a time." ngumiti siya at hinatid ako sa labasan kung saan naghihintay ang sasakyan kong bangka dahil wala na akong time na tawagan pa si daddy para ipadala ang private jet namin.
"Nana Linda, mauna na po ako. Ingat po kayo dito."
Ngumiti siya sa akin at inabot ang isang plastic bag. "Mag-ingat ka sa biyahe, hija. Baunin mo itong niluto kong sapin-sapin para may makain ka sa biyahe at hindi ka magutom."
"Sige,nana. Salamat po dito." kumaway pa ako sa kanya bago tuluyang naupo sa bangka.
The boat immediately drove away. We are just five person riding on the this. Me, one old couple and the two men who's operating this boat. Medyo malayo na din ang binyahhe namin ng maisipan kong tawagan si Yumi para sana magpasundo sa port pero cannot be reached naman ito kaya hinayaan ko lang at binalik sa bag ang cellphone ko. I was busy admiring the view of the sea when my stomach crummbled. I suudenly remembered the sapin-sapin that nana Linda brought me. Nilabas ko iyon at natakam agad ako sa amoy nito.
"Do you want po?" nakangiting alok ko sa mga kasama ko since madami naman ito at nakahiya namang kumain ng ako lang. Kaya naman ay pinagsaluhan namin iyon. Medyo hindi naman naging boring ang biyahe kasi madalas magpatawa ang operator ng bangka. To tell you honestly, its my first time riding on this kind of small boat and I somehow enjoy it kahit pa minsan at nakakakaba kapag sasalubong ang malakas na alon.
After hours of traveling ay nakarating na kami sa port. Buhat buhat ang mga gamit ko ay sumakay ako ng eroplano papunta ng Manila. Napabuntong-hininga ako bago naupo sa seat number ko at isinalpak ang headphone sa tainga ko. With that I let myself sleep. Naalimpungatan nalang ako ng tila nagkakagulo sa paligid. I remove my headphone at kinalabit ang katabi kong babae na tila nanginginig.
"Uhm excuse me miss, may I know why they are panicking?" tanong ko sa kanya na yakap-yakap ang sarili at papikit-pikit.
"N-nasusunog po ang p-pakpak nitong eroplano.. b-babagsak tayo!" kinakabahang sambit nito na nagpakalabog sa dibdib ko.
No please, help us oh God. Ayoko pa pong mamatay. Hindi pa napapasakin si Eros! please, save us... huling usal ko habang yakap-yakap ang mga gamit ko. With that, I feel the plane fastly falling on the ground hanggang sa tila nagpaikot-ikot ito bago tuluyang bumulusok pababa. Rinig na rinig ko ang sigawan sa paligid but I don't have the energy to even open my eyes. Parang naipit ng dalawang bato ang katawan ko sa sobrang sakit hanggang sa hindi ko namalayang kinain na ako ng kadiliman.
Please, save me God
Aanakan pa po ako ni Eros...
Nagising ako na tila namamanhid ang buong katawan ko. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at puting kisame ang unang sumalubong sa akin. I immediately scan the surroundings. Nakita ko na nandoon si mommy at daddy na nakaupo sa sofa na tila wala pang sapat na tulog. Ilang araw na kaya akong nakaratay dito?
"W-water.." mahinang bulong ko na agad nilang ikinalingon sa akin. Kita ko ang panlalaki ng mga mata nila at mabilis akong dinaluhan sabay abot ni daddy sa akin ng tubig na agad ko namang ininom.
"How are you, prncess? may masakit pa ba sayo? you made us worried!" naluluhang sabi ni mommy na mahigpit na nakahawak sa kamay ko. I give them a little smile.
"I'm fine, mom, dad. Medyo masakit lang po ang katawan ko but its tolerable naman. By the way, gaano nna po pala ako katagal dito sa ospital?"
Nagkatinginan pa sila bago napabuntonghininga. "You've been asleep here for almost a month, baby. Hindi mo alam kung gaano kami nag-alala ng daddy mo ng may tumawag sa amin at sinabing kasama ka sa nagcrash na eroplano. You didn't even informed us that you will be back on that day eh di sana pinasundo ka na lang namin sa private jet natin." napayuko ako sa sinabi ni mommy. Parang bumalik sa akin yong time na feeling ko katapusan ko na and I really thank God that He gave me a second chance to live.
"I-im sorry po."
Ngumiti sila sa akin at bahagyang hinaplos ang buhok ko. "Its okay, baby. Ang mahalaga ngayon ay gising ka na. Matanong ko lang, bakit bigla-bigla kang nagbalak na umuwi agad? as far as I can remember you told us that you will be back on wednesday. Bakit napaaga?" napaiwas ako ng tingin sa tanong ni mommy. Bago pa ako makasagot ay bumungad na sa akin ang mukha ng lalaking hindi ko akalain na makikita ko ngayon.
What is he doing here anyway?
"Tita, Tito.." bati niya sa parents ko at bahagyang bumaling sa akin kaya napaiwas ako ng tingin. I don't have the confident to look at him right now dahil alam kong hindi maayos ang itsura ko at puro pasa ang katawan ko.
"Check ko lang po si Alexandrite."
Ngumiti sila mommy at bahagyang umalis sa tabi ko at pinanood lang si Eros na icheck ako.
"Can you lift up your feet?" dahan-dahan kong sinunod ang sinabi niya pero ganun na lamang ang panlalaki ng mata ko ng tila hindi ko maramdaman ang mga paa ko.
"M-mom.. " I look at her worriedly. "why c-cant I move my feet? tell me, please, tell me I'm not disabled?! hindi naman po ako lumpo di ba?!" may hysterical na tanong ko. I saw how my parent look at me sadly kaya naman ay tila nanghina ako.
N-no... please.
"We already assumed this dahil sa naipit anng buong katwan mo sa eroplano but don't worry, Alexandrite. You can still walk, you just have to undergo therapies para gumaling ang mga paa mo." napatingin ako sa kanya dahil sa sinabi niya. Tila gumaan kahit papaano ang pakiramdam ko knowing that I will not be forever disabled.
Matapos akong i-check ni Eros ay nagpaalam na ito dahil may aasikasuhin pa daw na ibang pasyente habang si mommy naman ay nanatili sa tabi ko dahil inaayos na ni daddy ang bill ko since pwede naman na daw akong ilabas. We will just get my personal doctor to look after me.
"Mom?"
"Uhm, what is it, princess?" nakangiting tanong niya.
"Can I ask a favor po?"
"Sure baby. Spill it."
I sighed deeply. I know it may sound selfish but I want to take this opportunity to be with the man I'm so inlove with. Pagkakataon ko na ito para makuha ang puso niyang matagal ko ng inaasam. It may look bad, but this is a perfect timing for me to be with him.
"Hire Eros as my personal doctor."
Hindi ko alam kung paano napapayag nila mommy si Eros na maging personal doctor ko but I am so happy ng makita itong pumasok sa mansyon namin matapos akong makauwi.
"This is your plan right?" sambit niya ng hindi tumitingin sa akin dahil nakatutok lang sa pag-aayos ng mga gamot sa side table ko ang atensyon niya.
"I don't know what you are talking about. Anong plano ang sinasabi mo?"
Lumingon siya sa akin at tinignan ako ng mariin. "Don't act innocent, lady. I know how your mind works at sinasabi ko sayo, huwag mo ng ituloy kung ano man ang pinaplano mo dahil kahit anong gawin mo ay hindi ko matuturuan ang puso ko na mahalin ka. So just stop your obsessions with me dahil wala kang mapapala. Let go, Ms. Marcoza."
Ouch.
Napaiwas ako ng tingin dahil sa sinabi niya. Napangiti ako ng mapait. Am I that hard to love? bakit ba ganun na lang niya kaayaw sa akin?
I sighed as I return my gazed to him at kita kong nakatitig pa rin sya sa akin na tila binabasa ang reaksyon ko sa sinabi niya.
I smiled. "Dont worry, doc. I know my limitations at wala akong pinaplano gaya ng sinasabi mo. I may love you so much but I know when to stop. If you are done with what you are doing, just lock the door. Magpapahinga na ako." aniko at tuluyan ng nahiga sa kama patalikod sa kinaroroonan niya.
Minsan sumasagi sa isip ko na itigil na lang ang pagmamahal ko sa lalaking ito pero lagi namang kumukontra ang puso ko. Aish! kailan kaya ako magigising sa katotohanan na kahit anong gawin ko ay hindi ko makukuha ang puso ng lalaking ito? bahala na, basta fighting lang! pasasaan pa at magiging akin din siya! sabi nga nila 'kapag may tiyaga, may nilaga'. Laban lang!
"I'm leaving now. Take your medicine. Babalik na lang ako ulit dito bukas para sa first session mo." malamig na sabi nito pero nanatili pa rin ako sa puwesto ko ng di siya pinapansin hanggang sa marinig ko na ang pagsarado ng pinto.
Dahan-dahan akong bumangon sa kama ko at nagtugo sa banyo. Yeah, you got it right. I am not really disabled. Nakakalakad naman talaga ako at nagsinungaling lang ako nong sinabi kong hindi. I know it is bad to lie but this is the only way I think para kahit papaano ay mapalapit ako sa kanya. Kamuhian niya man ako pero hindi ako titigil hanggat hindi siya nagiging sa akin.
You may think of me as a selfish bitch, but I am just in love. And loving means doing things you didn't think you can do.
I'm sorry Eros, but I don't think I can let you go even you're not mine to begin with.