"เด็กน้อยน่ารักน่าชังมาก อยากจะเข้าไปกอดพวกเขาสักครั้ง"
"ลูกใครนะ? โชคดีจริงๆ!"
มีหญิงสาวแต่งตัวสวยคนหนึ่งยิ้มและเข้าไปถามว่า “หนูน้อย ขอน้าถ่ายรูปด้วยได้ไหม”
เด็กสาวหัวเราะ เป็นเสียงใสกิ๊งราวกับกระดิ่ง
"คุณน้า หนูต้องถามแม่ก่อนนะ" พูดเสร็จเธอก็หันไปกวักมือเรียก
“หม่ามี้ หนูกับพี่ชายอยู่นี่ค่ะ!"
ทุกคนมองตามสายตาของเด็กสาว มองเห็นหญิงสาวในเสื้อสีขาวและกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเดินเข้ามา
เธอเกล้ามวยผม และสวมแว่นตาสีวินเทจ สีหน้าเป็นสีเหลืองซีด หลายคนรู้สึกผิดหวัง และมีความรู้สึกด้านลบ
"ไม่ใช่มั้ง นั่นคือแม่ของเด็กคู่นี้จริงเหรอ หน้าตาน่าเกลียดเบอร์นี้ จะมีลูกสวยขนาดนี้ได้อย่างไร
"บางทีอาจได้ยีนพ่อมาก็ได้นะ ฮ่าฮ่า สาวขี้เหร่กับหนุ่มหล่อ"
เด็กสาวเมื่อได้ยินว่าทุกคนพูดถึงแม่ของเธอก็เอ่ยขึ้น
"หม่ามี้ของหนูคือคนสวยที่สุดในโลก! ทุกคนที่นี่เป็นคนไม่ดี หนูจะไม่ถ่ายรูปกับพวกคุณแล้ว"
อันหนวนหยุดยิ้มและวิ่งไปหาอ้อมกอดของแม่ทันที ส่วนอันหยางยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้แว่นกันแดดสีดําขยับเล็กน้อยแต่แสดงออกมาด้วยความเย็นชา
อันโรบอกลูกสาวด้วยเสียงอันอ่อนโยน "อย่าคุยกับคนแปลกหน้าขณะอยู่ข้างนอก รู้ไหม?"
"รู้แล้วค่ะ หม่ามี้ จุ๊บๆ" พูดเสร็จอันหนวนก็เขย่งเท้าของเธอไปจุ๊บแก้มแม่ และกอดแน่นๆ ซึ่งทำให้ทุกคนรอบข้างหลงรัก
ณ ตอนนั้นเอง มีเสียงผู้หญิงพูดเสียงแหลมดังขึ้นมาอย่างหยาบคาย
 "โรโร! ยัยคนไม่มีจิตสำนึก กลับมาจนได้สินะ"
อันหยางหันมองหญิงคนนั้น เธอใส่ชุดเดรสสีแดง ผมสีน้ำตาลยาวถึงเอว เมื่อเขาเห็นหญิงคนนั้นวิ่งอย่างรีบร้อนไปที่แม่ของเขา เด็กชายอันหยางจึงเริ่มเดินเร็ว ในจังหวะที่หญิงคนนั้นเข้าใกล้แม่ของเขา อันหยางจึงโผล่ไปขัดขวาง และยกเท้าขึ้นมาสกัดเธอไว้พลางยักคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
 "คุณหาว่าใครไม่มีจิตสำนึก?"
หลินจือเซียวหยุดฝีเท้า มองดูเด็กผู้ชายที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม มองอันโรและสาวน้อยผมบลอนด์ที่กอดกันด้านหน้าอีกครั้ง
ยิ่งดูยิ่งสับสน ลูกๆของโรโรเป็นลูกครึ่ง? สามีโรโรเป็นคนต่างชาติเหรอ?
"หยางหยาง มีมารยาทหน่อย นี่คือน้าหลินจือ" อันโรจับมืออันหนวนและจับไหล่อันหยาง เผยยิ้มอย่างสดใส
หลินจือเซียวเบิกดวงตากว้างและมีท่าทางตกใจ! นี่คือลูกของโรโรเหรอ แฟนฉันยังไม่มี แต่ลูกของโรโรก็โตแล้วเนี่ยนะ!
เมื่อเธอมองที่โรโรอีกครั้ง หน้าตาของสตรีในวัย 30 ปีที่ไหนดูงดงามบริสุทธิ์ขนาดนี้?
เมื่ออันหนวนได้ยินว่านี่คือน้าหลินจือ อันหนวนยิ้มและรีบไปนัวเนียกับหลินจือทันที
"น้าหลินจือ หนูได้ยินหม่ามี้พูดถึงคุณ หนูชื่อหนวนหน่วนนะคะ"
พูดเสร็จแล้ว อันหนวนยิ้มอย่างน่ารัก ทำหลินจือเซียวใจละลายโดยไม่สนใจอันโร เธอโผกอดอันหนวนทันที
อันหยางมองแม่แล้วถอดแว่นกันแดด ด้วยท่าทางสุภาพ โค้งสวย "สวัสดีครับ น้าหลินจือ"
ท่าทีของหลินจือเซียวเปลี่ยนจากความตกใจเป็นความอิจฉา
"โรโร เธอนี่เก่งจริงๆ! ลูกสองคนหน้าตาก็ดีแถมฉลาดอีก หัวใจของฉันละลายแล้วเนี่ย!"
"แน่นอนค่ะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นลูกของใคร" อันโรยิ้มกว้าง ลูกคือความภาคภูมิใจของเธอ