“เป็นอะไรคุณ หน้าบูดมาเชียว ขับรถลืมเปิดไฟเลี้ยว แล้วเจอบีบแตรด่ามาเหรอ” กวินทักทายลลิสาที่เดินเข้ามาในเตนท์พักผ่อนของคนงาน หน้าเธอตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังอารมณ์เสียอยู่แน่นอน
“เปล่า”
“แล้วเป็นอะไร หิวข้าวเหรอ”
“ก็หิว”
“หิวข้าวเช้าหรือข้าวเที่ยง”
“เช้าและเที่ยง”
“เหมือนกันเลย ไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ” กวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีอาการตื่นเต้นใดๆ แม้ในใจจะดีใจแทบบ้า เมื่อได้เจอหน้าลลิสา หลังจากเธอต้องไปทำงานต่างจังหวัดหลายวัน
“ไปสิ” ลลิสาตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก เธอหิวจนไส้จะขาด ตื่นมาคิดว่าแม่จะมีอะไรอร่อยๆ ให้ทานเป็นมื้อแรกของวัน แต่กลับได้กินความโมโหของแม่ ซึ่งมันไม่ทำให้อิ่มท้อง แถมยังทำให้หิวและกระหายน้ำกว่าเดิมด้วย
“กินอะไรดีล่ะ ข้าวมันไก่ ข้าวหมูแดง ข้าวขาหมู หรือว่าก๋วยเตี๋ยว”
“อะไรก็ได้ที่คุณกินแล้วไม่ท้องเสีย” เธอส่งยิ้มให้เขา ยังจำได้ชัดว่าห้าวันก่อน เขาท้องเสียจนต้องนั่งแช่อยู่ในห้องน้ำ
“งั้นก็ไปร้านขายยาแล้วกัน”
“ทำไมอะ”
“ซื้อยาแก้ท้องเสียมากินไง รับรอง ท้องไม่เสียแน่นอน”
“กวน...” ลลิสากลอกตาให้มุกตลกของเขา แสร้งทำเป็นไม่ตลก แต่ก็ตลกจนสุดท้ายเธอก็หลุดขำออกมาจนได้
“คุณเล่นเกมถึงด่านไหนแล้วครับ” กวินถามขณะที่เดินไปพร้อมๆ กับเธอ
“ด่านสิบเก้าเอง ไม่ผ่านสักที”
“อ่อนว่ะ ผมเล่นถึงด่านสี่สิบแล้วนะ”
“โม้ เมื่อวานคุณบอกว่าเล่นถึงด่านสามสิบเอ็ดเอง ผ่านด่านเร็วไปหรือเปล่า”
“ก็ผมเล่นเก่ง เล่นเก่งก็ต้องผ่านด่านเร็วสิ ไม่เชื่อคุณดูเลย ผมไม่ได้โม้นะครับ” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเกมที่เขาส่งคำชวนไปให้ลลิสา พร้อมกับเปลี่ยนจังหวะการเดินให้ช้าลง เพื่อให้เธอเดินนำเขาไปหนึ่งก้าว ก่อนจะย้ายมายืนอีกฝั่งเพื่อบังแดดให้เธอให้ได้มากที่สุด
“โอ้โห! ไม่ได้นอนเลยใช่ไหม เล่นทั้งคืนชัวร์”
“ผมนอนน้อย แต่ผมนอนนะ”
“ตกลงกินอะไร ร้อนแล้ว” ลลิสาเปลี่ยนเรื่อง เพราะเขาพูดจาเลอะเทอะมากขึ้นทุกที แล้วตอนนี้ก็ยืนอยู่บนทางเท้าหน้าบ้านเธอแล้ว ต้องเลือกแล้วล่ะว่าจะกินอะไร ต้องข้ามถนน เลี้ยวซ้ายหรือว่าจะเลี้ยวขวา
“ข้าวขาหมูแล้วกันค่ะ”
“อ้าว แล้วถามผมทำไมว่าจะกินอะไร”
“ก็ขอความคิดเห็น แต่คุณคิดช้า ฉันเลยคิดให้ ข้าวขาหมูนี่แหละ ไม่ต้องข้ามถนนด้วย”
“ครับ” กวินตอบรับ ไม่มีการปฏิเสธหรือโต้แย้งใดๆ เขากินง่ายอยู่แล้ว และต่อให้ตอนนี้เธอบอกว่าอยากกินข้าวขาหมูที่เป็นหมูจากดาวอังคาร เขาก็... ก็คงต้องขอร้องให้เธอความคิดดีกว่านะ
“เออนี่คุณลิน”
“หืม?” ลลิสาเงยหน้ามาสบตาเขา หลังจากจดเมนูอาหารเสร็จพอดี ดวงตาเธอโตขึ้นเล็กน้อยและคิ้วที่ยกสูงขึ้นปรากฏต่อหน้าของกวิน ขนตาของเธอยาวสวย เปลือกตาถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีชมพูอ่อนกะพริบขึ้นลงช้าๆ ตามธรรมชาติที่มองมาที่เขานั้นมีอานุภาพร้ายแรงมาก มันทำให้วิศวกรผู้แข็งแกร่งไปทั้งร่างกาย เกิดอาการตัวสั่นไหวอย่างรุนแรงตามการเต้นของหัวใจ
“เอ่อ... ผมมีเรื่องจะถาม”
“ว่า?”
“เมื่อวานผมไปกินข้าว เห็นข่าวในใจทีวีบอกว่าณเดชน์กับญาญ่า เขาเปิดตัวเป็นแฟนกันแล้ว เขาเป็นแฟนกันมานานหรือยังคุณ”
“คุณสนใจเรื่องดาราด้วยเหรอ” ลลิสาคิดว่าเขาจะถามเรื่องบ้านของเธอ คาดไม่ถึงว่าเขาจะถามเรื่องอื่น แถมเรื่องอื่นยังกลายเป็นเรื่องในวงการบันเทิง ที่เขาไม่น่าจะให้ความสนใจสักเท่าไหร่ ห้าวันที่ได้คุยกับเขาผ่านแชต ก็คุยกันเรื่องเกมซะเป็นส่วนใหญ่ อ๋อ มีส่งรูปผีเสื้อให้เขาดูหนึ่งรูปด้วย
“ก็ไม่ค่อยสนใจหรอก แต่ผู้หญิงในที่ทำงานเขาพูดกันทั้งวันเลย”
“ในข่าวเขาให้สัมภาษณ์ว่ายังไงก็ตามนั้นนั่นแหละคุณ”
“แล้ว... เป็นดาราออกงานครั้งหนึ่งได้เงินเป็นแสนเลย”
“แล้วแต่คนนะ นักแสดงแต่ละคนก็มีเงื่อนไขในการทำงานไม่เหมือนกัน”
“แล้วทำไมดาราอย่างพวกคุณ เวลามีแฟนแล้วไม่เรียกว่าแฟน กลัวเรตติ้งตกเหรอครับ”
“เรตติ้งมันก็มีส่วนนะ แต่เหตุผลจริงๆ มันไม่ใช่เพราะเรตติ้งหรอกค่ะ ถ้าเป็นนักแสดงใหม่ๆ จะมีชื่อเสียงเพราะเรื่องส่วนตัว มันคงไม่ดี เราใช้เรื่องส่วนตัวหากินไปตลอดชีวิตไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งเลิกกับแฟน เราก็จะไม่มีอะไรให้คนดูจำเราได้ แต่ถ้าเรามีชื่อเสียงเพราะผลงานของเรา ต่อให้เราเลิกกับแฟนอีกสิบคน คนก็ไม่ลืมผลงานของเรา แต่ถ้าคุณติดตามข่าวจริงๆ พอถึงเวลาที่เหมาะสม เขาก็เปิดตัวคนรักกันทั้งนั้นแหละ ฉันพูดงงไปไหม คุณเข้าใจหรือเปล่า ฉันอธิบายอะไรยาวๆ ไม่เก่งด้วยสิ”
กวินพยักหน้าตอบรับ
“แล้ว...”
“กินข้าวไหมคุณ ฉันหิว” อาหารถูกยกมาเสิร์ฟ แต่ความสงสัยของกวินยังคงมีมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแปลกใจที่เขาถามเยอะเหลือเกิน
“ผมถามคำถามสุดท้ายแล้ว”
“สุดท้ายแล้วนะ ข้าวขาหมูมันส่งสัญญาณบอกให้ฉันตักมันกินได้แล้ว”
“สุดท้ายแล้วครับ”
“และคำถามสุดท้ายของคุณกวินคือ...” ลลิสาทำเสียงเลียนแบบพิธีกรรายการเกมโชว์
“คุณกับคุณภูมิเป็นแฟนกันแล้วจริงหรือเปล่าครับ”
คำถามจากเจ้าของใบหน้าที่แสนราบเรียบ เหมือนถามคำถามอื่นๆ แต่ทว่าน้ำเสียงนั้นสั่นด้วยความหวาดกลัวที่จะได้ยินคำตอบ เขามองใบหน้าของผู้หญิงที่ทำให้เขาตกหลุมรัก และมองลึกลงไปที่ดวงตาคู่สวยที่ทำให้เขาใจสั่น เขาเห็นถึงความตกใจ ริมฝีปากสวยขยับเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ลังเลเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ย คล้ายว่าเธอกำลังคิดทบทวนอะไรบางอย่างอยู่ในใจ กวินตื่นเต้นจนมือนั้นเริ่มเหงื่อออก อยากรู้ว่าเธอจะปกปิดเรื่องภูมิภัทรกับนักข่าว เพราะว่าเหตุผลที่เธออธิบายไว้ก่อนหน้านี้หรือไม่
“...ไม่จริงค่ะ”
“อ๋อ”
“ฉันจะเป็นแฟนกับคนที่ฉันไม่ได้ชอบได้ยังไง”
“ครับ” กวินพยายามห้ามไม่ให้ตัวเองยิ้ม แต่ก็ทำได้ยากจนต้องก้มหน้าตักข้าวเข้าปากเพื่อปกปิดความดีใจ แต่มันก็ช้าไปเพราะคนที่นั่งตรงข้ามนั้นเห็นทั้งรอยยิ้มและแววตาที่เปล่งประกายของเขา
“เมื่อวานก็ได้ยินข่าวนี้ พร้อมข่าวญาญ่ากับณเดชน์ด้วยเหรอคะ”
“ครับ”
“แล้วเมื่อกี้ยิ้มทำไมอะ”
“อ๋อ ผมดีใจ”
“ดีใจที่ฉันไม่ได้เป็นแฟนกับพี่ภูมิเหรอ”
“ใช่ครับ”
“ทำไมต้องดีใจล่ะคะ”
“รุ่นน้องที่ทำงานมันท้าพนันผมน่ะ มันบอกว่าคุณเป็นแฟนกับคุณภูมิจริงๆ แต่ผมบอกไม่น่าใช่”
“อ๋อ แล้วมีอะไรเป็นเดิมพันล่ะคะ”
“เงินสองพัน”
“มิน่าล่ะ คุณถึงดีใจออกนอกหน้า งั้นก็ฝากบอกเพื่อนที่ทำงานของคุณด้วยนะคะ ว่าฉันขอโทษที่ทำให้เสียเงิน”
“ครับ” กวินพยักหน้ารับ ก่อนจะดื่มน้ำไปหนึ่งอึกเพื่อแก้กระหาย คำโกหกมันทำให้เขาคอแห้ง แต่จะให้สารภาพว่าเขาดีใจเพราะเธอยังโสดก็คงไม่เหมาะเท่าไหร่ ส่วนลลิสาเองก็โล่งใจ ที่คิดผิดพลาดว่าสายตาและรอยยิ้มของเขาเมื่อครู่นั้นหมายความว่าเขาดีใจที่เธอยังโสด
“ฉันลืมถามไปเลยค่ะ”
“มีอะไรเหรอครับ”
“คุณยังไม่มีแฟนใช่ไหมคะ”
“มะ... มะ... ไม่มี”
“ดีแล้วค่ะ ฉันกลัวว่าแฟนคุณจะเข้าใจผิด ถ้ารู้ว่าคุณมานั่งกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่น”
“ผมกินข้าวคนเดียวตลอด แต่ช่วงนี้ผมไม่อยากกินข้าวคนเดียวแล้ว ผมอยากกินข้าวกับคุณมากกว่า” กวินไม่รู้ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้เขาพูดออกไปแบบนี้ อาจเป็นเพราะว่าเขาได้นั่งมองเธอใกล้ๆ หรือไม่ก็ห้าวันที่ผ่านมาเขาคิดถึงเธอจนบ้าไปแล้ว
ลลิสาวางช้อน เธอวางตัวไม่ถูกว่าจะต้องทำยังไง ใจเต้นแรง เกิดอาการหน้าร้อนผ่าวจนมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ออกมาจากหน้าผาก
“ร้อนเนอะ ผมก็ร้อนเหมือนกัน” กวินเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่เหมือนว่าเขาจะควบคุมสติได้มากกว่า มือจึงส่งกระดาษทิชชูให้เธอได้ซับเหงื่อ