ตาหวานอาบน้ำชำระร่างกายตัวเองเสร็จและกำลังเป่าผมให้แห้ง ในขณะที่ชนินธรกำลังอาบน้ำแต่ทว่าคนด้านในอาบน้ำนานกว่าปกติ จนคนด้านนอกเอ๊ะใจกลัวล้มหัวฟาดพื้นเพราชายหนุ่มก็เมาพอตัวถึงกล้าทำร้ายคนอื่นถึงกับเลือดตกยางออกขนาดนั้น
ก๊อกๆ!!
“เป็นอะไรหรือเปล่า” ถามคนด้านในที่เงียบไปขณะหนึ่ง จากนั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออก ชนินธรเปลือยท่อนบนโชว์รอยสักที่คุ้นตาคนตัวเล็กเพราะเห็นมานานที่เปลี่ยนแปลงคือคนตรงหน้าดูกำยำขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนที่ผอมๆลีบๆ คนมองยืนหายใจแรงขึ้นพร้อมเม้มปากหลวมๆกลืนน้ำลายลงคอในยามที่มีโอกาสเห็นสัดส่วนของอดีตแฟนเก่าอีกครั้ง
“เมากล้ามเหรอ” ตาหวานจ้องแผงอกที่มีรอยสักอันใหม่เพิ่มเข้ามาเป็นผู้หญิงนั่งหันหลังบนอกข้างซ้ายแต่ก็มองไม่ออกว่าคนนั้นเป็นใคร ในใจคิดว่าต้องเป็นผู้หญิงคนใหม่ของชนินธรแน่ๆ เพราะรอยสักนี้มันมีมาหลังจากเลิกกัน
“ใส่เสื้อดีๆ ไม่ได้เหรอ”
“ทำอย่างกับไม่เคยเห็น” น้ำเสียงเย้าหยอกทำให้คนฟังใบหน้าร้อนผ่าว หากเป็นแต่ก่อนตาหวานชอบนักเอาหน้ามาซุกหน้าอกแฟนหนุ่มในยามที่อยากอ้อนหรือไม่สบาย
“ไม่เคย”
“ไม่เคยเห็นแค่สองปี แต่ก่อนหน้านั้นเห็นหมดทุกส่วน” ตาหวานสลัดดวงตาออกจากหน้าอกเป็นกล้ามขนาดใหม่มองไปยังฝ่ามือด้านขวาของคนโตกว่ามันเป็นแผลเล็กน้อยน่าจะเกิดจากสะเก็ดขวดเหล้าบาดเลยเป็นผลให้ชนินธรอาบช้านานกว่าปกติเพราะมันแสบมือและต้องระวังกลัวแผลอักเสบ
“เป็นแผลเพราะเธอ” เหมือนเป็นการกล่าวโทษที่ฝ่ายต้องเจ็บตัวเพราะผู้ใหญ่ตรงหน้า ถ้าหากวิ่งหนีขึ้นรถไม่ทันคงถูกรุมยำแน่ๆ แม้จะรู้สึกผิดแต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากเขา
“แล้วต้องทำยังไง”
“ถ้าอยากให้ทำ จะทำได้ไหม” ตาเบิกกว้างในสิ่งที่ได้ฟัง ใบหน้าร้อนผ่าวแดงระเรื่อคิดไปถึงเรื่องใต้สะดือ ชนินธรกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ในยามที่อยู่ด้วยกันลำพังมันกำลังทำให้เธอประหม่าอย่างมาก
“….”
“คิดอะไร”
“คิดว่าเมื่อไหร่จะเช้า” สะบัดหน้าเดินหนีจะออกไปนั่งโซฟา ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว
“เดี๋ยว” คว้าข้อมือเล็กด้วยฝ่ามือข้างที่เป็นปกติและดันตัวเข้าใกล้ตาหวานจนหน้าอกเป็นลอนแนบชิดเข้าใบหน้าสวย เป็นอีกครั้งในรอบสองปีที่ได้สัมผัสกันแบบนี้ หัวใจดวงน้อยของตาหวานเริ่มมีจังหวะเต้นตึกตักและมันควบคุมไม่ได้กลิ่นตัวความรู้สึกอบอุ่นในยามโอบกอดกลับทำให้รู้สึกว่า....
“ปล่อย” ยื้อแขนตัวเองก็ไม่หลุดจากคนตัวโต
“ทำแผลให้หน่อย” ก้มกระซิบลงข้างหูให้ตาหวานขอให้ช่วยทำแผล ทว่าน้ำเสียงทำขนอ่อนบนร่างลุกซู่ชูชัน คนฟังรีบสะบัดข้อแขนเดินไปตู้ยาหยิบแอลกอฮอล์สำลีและพลาสเตอร์ออกจากจากตู้ยา ในขณะที่ชนินธรเดินไปรอโซฟาด้านหน้าด้วยท่าทางร่าเริง
พยาบาลจำเป็นเดินกลับมาพร้อมเครื่องมือทำแผลเป็นกล่องเล็กๆ ตาหวานลื้อค้นมาออกมามีเพียงแอลกอฮอล์ขวดเล็ก สำลี ไม้ปั่นหูและพาสเตอร์
“แบมือออก” ส่งมือหนาๆ ให้ตาหวานได้ทำแผลให้ อีกคนค่อยๆเช็ดอย่างเบามือจดจ่อกับแผลตรงหน้าส่วนอีกคนกลับจดจ่อกับใบหน้าสวยของตาหวานมองไม่ละสายตาเช่นกัน
“เสร็จแล้ว” เผลอสบตาชนินธรอย่างไม่ตั้งใจ เหมือนเป็นมนต์สะกดให้อยู่ในห้วงดวงตารัตติกาลที่ทอสาดเป็นพันธการจ้องกันเป็นเวลานาน ดวงตาคู่สวยไม่ได้มองมาสองปีมันยังหวานฉ่ำในแววตาเหมือนเดิม ลมหายใจร้อนจากปลายจมูกคนตัวโตปะทะหน้าเล็กในระยะแค่คืบ ชนินธรโน้มใบหน้าเข้าใกล้อีกฝ่ายแล้วเอียงหน้าจะป้อนจูบให้ตาหวานอย่างลืมตัว
“อย่าทำแบบนี้” เอียงหลบในยามที่ดึงสติตัวเองกลับมาได้ แม้หัวใจในตอนนี้เต้นตึกๆไม่เป็นจังหวะพอๆกับชนินธรที่ไม่สามารถอดกลั้นเมื่อคนตรงหน้าคือตาหวาน คือผู้หญิงที่ไม่เคยรู้สึกหมดรักไปเลยสักวัน เหยียดตัวนั่งตรงหายใจเข้าออกควบคุมอารมณ์ ตาหวานลุกเข้าห้องนอนล็อคประตูลูกบิดหนาแน่นกันอีกคนเข้าย่องเข้ามา หมายความว่าชนินธรต้องนอนโซฟา ผ่านไป 1 ชั่วโมงคนมีอายุกลับนอนไม่หลับทั้งที่บ่นง่วงไปก่อนจะอาบน้ำ คนด้านในหลับปุ๋ยไม่รู้สึกตัวในครั้นพักผ่อนไม่เพียงพอมาหลายคืน ทั้งยังหลับแบบทิ้งตัวเมื่อเช้าในวันรุ่งขึ้นคือวันหยุดและคงไม่ได้กลับไปทำงานที่ผับแห่งนั้นอีกแล้ว

ชนินธรแอบไขประตูห้องนอนเข้าไปส่องคนตัวเล็กนอนกอดหมอนข้างขดในผ้าห่ม เดินย่องเข้าไปเมื่อมีกุญแจห้องนอนติดมากับกุญแจหน้าบ้าน ยืนข้างเตียงมองตาหวานนอนหายใจอย่างสม่ำเสมอทั้งยังนอนอ้าปากเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ชนินธรนั่งลงข้างๆ มองหน้าคนตัวเล็กจากแสงไฟหัวเตียงที่ตาหวานเปิดทิ้งไว้ให้พอเป็นแสงสว่าง
“ยังนอนไม่ปิดไฟเหมือนเดิม” ใช้ปลายนิ้วชี้เขี่ยริมฝีปากบางเบาๆคล้ายอยากสัมผัสมันด้วยรอยจูบ ชนินธรวนเวียนใบหน้าคนตัวเล็กแบบนั้นอยู่นานก็ไม่รู้สึกตัว ตาหวานหลับลึกแบบไฟไหม้บ้านก็คงไม่ตื่น เหมือนเป็นโอกาสที่ดีจุมพิตริมฝีปากลงปากบางด้วยความรู้สึกโหยหาความหวานนี้ ปากเล็กขยับเล็กน้อยแต่ก็ไม่ใช่การตื่นยิ่งทำให้เปิดกว้างง่ายต่อการสอดลิ้นเข้าไปทักทายด้านในแต่ชนินธรก็ไม่ทำ เพราะถ้าตาหวานตื่นขึ้นมายังไงก็คงไม่ยอมแน่ๆ สุดท้ายก็ทำได้แค่เอาตัวเองไปนอนด้านข้างมุดตัวเข้าผ้าห่มนอนกอดคนตัวบางไปในคืนนี้

“ฉวยโอกาส” เสียงร้องดังลั่นในยามเช้าทั้งทุบคนที่กำลังนอนฝันสะดุ้งตื่นขึ้นมา ตาหวานกำลังใช้กำปั้นทุบเข้าหน้าอกชนินธรเมื่อตื่นขึ้นมาพบว่ากำลังถูกผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายในปัจจุบันกอดจมเตียง
ปัก ปัก
“โอ๊ย” มือน้อยๆ ยังทุบไม่เลิกจากที่ต้องหลุดกลับถูกกอดแน่นดึงมุดลงในผ้าห่ม ชนินธรตวัดตัวนอนคล่อมทับร่างเล็กไม่ให้ดิ้นออกไหน
“อย่าฉวยโอกาสแบบนี้กับฉัน”
“ใครฉวยเหรอบี๋ ก็เคยนอนกอดกันอยู่นิ” เป็นผลให้ตาหวานไม่พอใจเมื่ออีกฝ่ายมาใช้สรรพนามเรียกราวกับเป็นอะไรกัน
“อย่าเรียกแบบนี้” เธอตะเบงเสียงออกและสั่งให้ผู้ชายที่เคยเป็นอดีตหยุดเรียกแบบนี้
“ทำไมคะบี๋” ยิ่งแกล้งอีกฝ่ายไปใหญ่ นึกไม่ออกว่าโมเม้นต์หยอกกันในครั้นเป็นแฟนครั้งสุดท้ายมันเกิดขึ้นตอนไหน
“บอกว่าอย่าเรียก”
“จะเรียก บี๋ค่ะ บี๋ขา” ก้มหอบแก้มจูบซ้ายจูบขวาโดยไม่ขออนุญาต ทำตาหวานตกใจงอเข่ากระทุ้งโดนน้องชายของชนินธรเต็มๆ
“อ๊ะ” ล้มลงเตียงตัวงอ มือกุมความเป็นชายหน้าเขียวด้วยความเจ็บ ตาหวานลุกขึ้นแล้วสลัดผ้าห่มออกมองอีกคนอย่างสะใจ ชนินธรนอนกลิ้งไปมามันทั้งจุกและเจ็บ
“สมน้ำหน้า”
“ซีดส์” สีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวดขั้นสุด
“อย่ามาคิดเลอะเทอะกับฉันนะคุณบอส” คว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไร้การสนใจคนเจ็บ
“รอก่อนเบบี๋ รอก่อน” เค้นเสียงตามไรฟันทั้งเจ็บตัวและเจ็บใจที่อีกฝ่ายดูไร้เยื่อใยอย่างสิ้นเชิง

ร้านอาหาร
“เอาข้าวต้มและไก่อบเกลือ”
“มึงสั่งกินเองหรือสั่งให้น้องตา” ธารทัพเอ่ยถามความจริงก็รู้อยู่แล้วเพื่อนสนิทไม่ค่อยทานข้าวเช้า ฉะนั้นเมนูที่สั่งก็คงไม่พ้นสั่งไว้รอตาหวานที่กำลังเดินมาทีหลัง คนตัวเล็กเดินมาด้วยท่าทางอายๆ หลายปีเช่นกันที่ไม่ได้เจอธารทัพอีกเลย
“รอบกี่ปีเนี่ยที่ได้เจอกัน” คนแก่กว่าทักขึ้นมาก่อน ท่าทางเช่นนี้รู้ว่าตาหวานคงไม่กล้าจะพูดอะไรมาก ยิ่งมานอนค้างกับแฟนเก่าของอย่างชนินธรยิ่งเขินอายไปใหญ่
“…..”
“เลิกกับกูไปสองปี มึงเคยเจอไหมล่ะ” ชนินธรแทรกขึ้นในยามที่ตาหวานกำลังอ้าปาก
“ก็มึงมันเหี้ยไงไอ้ควาย มีคนดีๆ ในมือแล้วยังทำตัวเหี้ย มองเขาเป็นของตาย” พูดในขณะที่ตาหวานเดินไปนั่งโต๊ะฝั่งริมสุด
“….”
“กูนึกว่าจะไปไหนรอด วนกลับไปหาน้องตาจนได้ แม่งไม่เก่งเลยว่ะมึง” ธารทัพแซวเพื่อนในยามที่เลิกกันใหม่ๆ ชนินธรไม่มีอาการเสียใจแต่อย่างใด แต่พอนานเข้ากลับเริ่มฟูมฟายเริ่มคิดถึงเริ่มโหยหาในขณะที่อีกฝ่ายเริ่มทำใจได้และทิ้งทุกอย่างมันอย่างไม่ไยดี ตาหวานมูฟออนได้ภายใน 6 เดือนไม่ใช่ว่าลืมความสัมพันธ์ที่จับมือด้วยกันมาตั้ง 7 ปีแต่ความเป็นผู้หญิงที่ต้องเป็นเสาหลักของบ้านจะมัวมานั่งร้องไห้ย้อมใจด้วยเหล้าแบบเด็กๆเธอคงทำไม่ได้หรือความจริงคือเจ็บมามากจนไม่รู้จะเจ็บไปได้ยังไงต่อ