เพราะเมื่อคืนนอนดึกแท้ ๆ ผมถึงไปเรียนด้วยความง่วงจนแทบจะยืนหลับ ซ้ำวันนี้ยังต้องเข้าร้านเร็วเพราะคนลากันเยอะอีก
"เป็นอะไรล่ะเรา หาวจริงหาวจัง" กัปตันถามขณะที่กำลังจัดห้องกระจก เพราะพี่ครามแจ้งมาในไลน์ว่ามีคนจองห้องกระจกซ้ำยังสั่งอาหารรอไว้แล้วด้วย ที่สำคัญคือให้ผมรับลูกค้าในนั้นคนเดียวโต๊ะเดียวอีกด้วย
"เมื่อคืนนอนดึกอะพี่ ละวันนี้มีเรียนเช้า ดีนะวันนี้มีลูกค้าโต๊ะเดียวในห้องกระจกอะ ไม่งั้นถ้าเมาอีกวันนี้ภาพตัดแน่เลย แล้ววันนี้ใครจองห้องกระจกหรอฮะดูปัดกวาดเช็ดถูร้านกันสะอาดเชียว" ผมถามขณะที่กัปตันกำลังจัดจานช้อนบนโต๊ะให้เรียบร้อยอยู่ ยังไม่ทันได้คำตอบพี่ครามก็เปิดประตูเข้าด้านใน
"เป็นไงบ้าง เรียบร้อยดีไหมกัปตัน"
"โอเค อาหารก็เตรียมหมดแล้ว รอยกเสิร์ฟได้เลย" กัปตันบอกเจ้าของร้านที่วันนี้ดูจะแต่งตัวดีเป็นพิเศษ เรือนผมสีดำสนิทเหลือน้ำเงินนั่นถูกเซตไว้เป็นอย่างดี วันนี้คงต้องเป็นแขกคนสำคัญมากแน่ ๆ
"ไปทำงานกันเถอะ ลูกค้ามาค่อยเข้ามาใหม่" พี่ครามพูดจบกัปตันก็พยักหน้าแล้วเดินออกไป แต่ผมยังออกไปไม่ได้เพราะถูกมือของเจ้าร้านรั้งไหล่ข้างขวาเอาไว้
"มีอะไรหรอครับ หรือพี่อยากได้อะไรเพิ่มอีก"
"เปล่า แค่จะบอกว่าฝากดูลูกค้าดี ๆ นะ" คนตัวสูงกว่าพูดจบก็ยกยิ้มเล็ก ๆ ที่เผยให้เห็นฟันเขี้ยวซี่ขาวชัดเจน ผมรับคำแล้วเดินออกจากห้องกระจกไปเพื่อช่วยงานในโซนของคนอื่น เดินเล่นอยู่ด้านนอกเกือบครึ่งชั่วโมงก็มีผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาสะอาดสะอ้านในชุดเดรสคลุมเข่าสีน้ำเงิน ด้านนอกก็คลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีเดียวกันเดินเข้ามาในร้าน จนพนักงานที่อยู่ตรงทางเข้าพาเธอเดินเข้าไปในห้องกระจก ผมรีบใส่เกียร์หมาวิ่งเข้าไปในห้องกระจกที่เป็นโซนรับผิดชอบของตัวเองทันที
"สวัสดีครับ ลูกค้ามากี่คนครับ แล้วจองไว้หรือเปล่าครับ" ผมถามลูกค้าที่ยืนมองภายในห้องกระจกอยู่ ผมคิดว่าเธอคงกำลังตัดสินใจว่าจะนั่งตรงไหนดี พอผมพูดจบเธอก็หันกลับมามองผมด้วยหน้านิ่ง ๆ ที่ผมคุ้นเคย
"มาคนเดียว จองแล้วครามไม่ได้บอกหรอ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และยังคงความนิ่งของใบหน้าเอาไว้
"อ๋อ งั้นลูกค้าเชิญนั่งตรงนี้เลยครับ เดี๋ยวผมไปตามอาหารในครัวให้นะครับ" ผมยิ้มให้แล้วเดินไปดึงเก้าอี้ของโต๊ะที่ถูกจัดไว้ให้เธอนั่ง เธอนั่งลงพร้อมวางกระเป๋าแบรนด์เนมไว้ที่เก้าอี้ตัวข้าง ๆ
"ขอบใจ ตามครามให้ด้วยนะ"
"ได้เลยครับ คุณลูกค้ารับเครื่องดื่มอะไรดีครับ"
"เอาโรเซ่สดไพนต์หนึ่ง" ลูกค้าพูดโดยไม่ได้เงยหน้ามองผม แต่กำลังนั่งกดโทรศัพท์โทรหาใครสักคนอยู่
"ได้ครับ รอสักครู่นะฮะ" ผมพูดแล้วก้มหัวให้เธอเพราะความเคยชินเพื่อขอตัวออกไปข้างนอก ผมเดินไปสั่งเบียร์ที่บาร์ค็อกเทลแล้วเดินอ้อมไปเพื่อจะไปตามพี่คราม ที่คงจะทำอะไรสักอย่างอยู่ในห้องของตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าไปพี่ครามก็เดินออกมาก่อน
"พี่ครามลูกค้าให้ผมมาตามพี่ ลูกค้าที่ดูไฮโซ ๆ หน่อย หน้านิ่ง ๆ ดูดุ เหมือนมีอายุแต่สวย"
"ไม่ต้องอธิบายขนาดนั้นก็ได้ พี่ไปดูก็เห็นเอง ตามมาสิ" พี่ครามพูดจบก็เดินนำผมออกมาจากด้านหลังของร้านแล้วหันกลับมากวักมือเรียกผม ซึ่งยืนนิ่งอยู่ด้านหลังโดยลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองสั่งเครื่องดื่มของลูกค้าเอาไว้ พอคิดได้ผมรีบวิ่งนำพี่ครามไปที่บาร์ค็อกเทลแล้วยกเบียร์สดไพนต์ใหญ่ขึ้นมา ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องกระจกเพื่อเสิร์ฟเครื่องดื่ม
"ขอบใจ"
"เดี๋ยวสักครู่อาหารจะมาเสิร์ฟ ลูกค้าต้องอะไรเพิ่มเรียกได้เลยนะครับ ผมยืนอยู่ข้างนอกนะฮะ" ผมพูดจบลูกค้าก็พยักหน้าให้จากนั้นยกแก้วเบียร์สดหนึ่งไพนต์ขึ้นมาดื่ม ผมจึงหมุนตัวกลับเพื่อจะออกจากห้องและบังเอิญคนผมดำที่เป็นเจ้าของร้านก็เดินเข้ามาพอดี
"กินเบียร์ตั้งแต่ยังไม่กินข้าวเลยนะครับแม่" พี่ครามร้องทักคนที่กำลังนั่งกินเบียร์อยู่ และคนที่ว่านั่นก็คือแม่ของพี่ครามคนที่ผมเคยได้ยินเสียงเมื่อสองสามวันก่อนสินะ คนที่ทำผมกังวลมาหลายวันหลายคืนถึงตัวแปรสำคัญเรื่องผมกับพี่คราม อยู่ ๆ ก้อนเนื้อในอกก็เต้นรัวจนหูผมแทบไม่ได้ยินอะไรนอกจากนั้นเลย
"พูดเหมือนกินน้อย ๆ นะ ถ้าแกกินน้อยแกจะเปิดร้านเป็นล่ำเป็นสันแบบนี้หรือไงไอ้ตัวดี บ้านช่องไม่ยอมกลับมานี่เลย" คุณแม่ของพี่ครามตอบกลับทันทีที่ถูกลูกชายตัวเองว่า พร้อม ๆ กับที่ผมต้องออกไปรออยู่ข้างนอกพอดี พอเดินผ่านเจ้าของก็เอื้อมมือมาดึงไหล่ผมเอาไว้ ผมรีบดึงมือพี่ครามออกแล้วเปิดประตูกระจกออกไปจากห้องทันทีด้วยความตื่นเต้น
"เป็นไงเรา กลัวหรือตื่นเต้น"
"พี่เกรย์รู้หรอฮะ" ผมถามกัปตันด้วยความสงสัย ก่อนชายตามองไปในห้องกระจกที่มีคู่แม่ลูกอยู่ กัปตันถามเหมือนรู้เรื่องของผมกับพี่คราม แต่พี่เกรย์ก็ดูเหมือนคิดอะไรกับผมทำให้ผมสับสนไปหมด
"รู้สิ พี่มั่นใจว่าคนอื่นก็รู้นะ"
"แล้วพี่…เอ่อ…พี่"
"พี่เปล่า พี่แค่อยากให้บางคนแสดงความรู้สึกออกมาน่ะ" พี่เกรย์ตอบโดยที่ผมยังถามไม่จบด้วยซ้ำ ผมคิดหลายครั้งเหมือนกันเพราะนึกว่าพี่เกรย์ชอบผมที่แท้ก็แสดงละครอยู่สินะ แล้วใครล่ะใครที่พี่เกรย์กำลังแสดงละครให้ดูอยู่
"เดรคเหรอฮะ"
"ฮ่า ๆ เริ่มฉลาดขึ้นมาแล้วนะเรา เรื่องพวกนี้ซื่อบื้อดีจังเจ้าเด็กพูดมาก ไปข้างในได้แล้วอาหารมาแล้วนั่น" พี่เกรย์ลูบหัวแล้วหมุนตัวผมให้หันไปทางห้องกระจก พร้อมดุนหลังเบา ๆ ให้ผมออกเดิน
ผมหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องกระจกเพราะภายในดูเหมือนมีไอความคุกรุ่นอยู่หน่อย พอเปิดประตูเข้าไปคนข้างในก็หันมามองผมแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าแม่ตัวเอง
"ก็ในเมื่อแกไม่มีแฟน แกก็ต้องแต่งงานกับคนที่ฉันหาให้สิ"