“นี่แสดงว่าทุกคนรู้เรื่องหมดแล้วเหรอครับ..”
ตฤณภพทำหน้าสงสัยในเมื่อทุกคนดูไม่ตกใจก็แสดงว่าทุกคนรู้เรื่องกันหมดแล้ว
“อืมม..”
ตระการพยักหน้าตอบไขข้อข้องใจให้ลูกชายของเขา
“รวมถึงคุณแม่ด้วยงั้นเหรอครับ”
หากทุกคนรู้เรื่องหมดแล้วคุณแม่ของเขาก็คงจะไม่วายรู้ไปด้วยและเรื่องที่เขาตามหาปรารีจนหัวหมุนนี่ก็คงเป็นฝีมือของคนในบ้านเขาเองเป็นแน่
“อืมม..”
ตระการไม่อยากจะให้ปัญหามันบานปลายไปกว่านี้หากลูกเขาถามเขาเองก็ต้องตอบ
“นี่..เฮ้อ...แล้วตกลงเปาอยู่ที่ไหนครับ”
ตฤณภพเห็นว่าพ่อของเขานี่แหละที่น่าจะช่วยเขาได้มากที่สุด
“ก็บ้านเปามีกี่หลังล่ะ”
ตระการคงจะบอกลูกชายของเขาได้เท่านี้นอกนั้นก็ไปหาเอาเองว่าปรารีอยู่ที่ไหน
“ขอบคุณครับคุณพ่อ”
ตฤณภพค่อนข้างใจชื้นขึ้นมาอย่างมากเมื่อได้ข้อมูลที่พึงพอใจแล้วเขาก็รีบขับรถกลับไปทันที
“นี่แก...”
โสพิศมองค้อนให้ลูกชายของเธอนิดหน่อยที่ใบ้ให้ลูกตัวเองเสียง่ายดายเกินไป
“คุณแม่ครับก็ให้เด็กมันคุยๆเคลียๆกันจะได้จบๆ”
ตระการเห็นว่าไม่ควรจะทำอะไรให้มันยืดเยื้อในเมื่อลูกชายของเขากล้าสารภาพมาขนาดนี้แล้วเขาเป็นคนโตก็ต้องแฟร์ๆกับลูกอยู่แล้ว
“ทำอะไรไม่ปรึกษาเมียแกระวังเถอะ”
โสพิศทิ้งท้ายให้ลูกชายของเธอได้คิด
“เอ่อ..จริงด้วยครับน่าจะใกล้กลับมาถึงแล้วด้วย”
ตระการลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิทลูกชายของเขาดีใจแต่ตอนนี้เขากำลังใจเสียแถมมลฤดีก็กำลังนั่งเครื่องกลับมาแล้วด้วย
“ฉันไม่เกี่ยวนะ”
โสพิศออกตัวไว้ก่อนเลยว่าเรื่องนี้เธอไม่เกี่ยวพร้อมเดินออกไปนอกห้องทันที
“อ้าวคุณแม่ครับ”
ตระการยืนเกาหัวแกลกๆคิดอยู่ว่าจะบอกกับภรรยาของเขายังไงดีให้สมเหตุสมผล
 
เพนท์เฮ้าส์ 
“คุณต้นเรียกผมมาที่นี่มีธุระอะไรเหรอครับ”
ธวัชชัยร้อนๆหนาวๆอย่างบอกไม่ถูกเพราะจู่ๆเจ้านายของเขาก็เรียกให้มาพบด่วน
“เรื่องเก่าผมจะไม่พูดถึงนะ..แต่ตอนนี้ผมอยากรู้ว่าคุณแม่สร้างบ้านไห้อั่งเปากี่หลัง”
ตฤณภพจะไม่พูดถึงเรื่องที่ธวัชชัยร่วมมือกับคนที่บ้านของเขาแต่ตอนนี้เขาอยากรู้ว่าบ้านของปรารีมีกี่ที่แค่นั้น
“เอ่อ..เท่าที่ผมรู้คุณเปาก็มีบ้านที่อิตาลีกับที่เชียงใหม่นั่นแหละครับ”
ธวัชชัยได้ยินเจ้านายขอบงเขาพูดแบบนี้แสดงว่าคงรู้ว่าเขาร่วมมือกับโสพิศมาแล้วดีใจที่ครั้งเจ้านายของเขาใจดีไม่เอาเรื่องแต่เรื่องที่เจ้านายของเขาถามเขารู้ว่าบ้านของปรารีนั้นมีแค่สองที่เท่านี้จริงๆ
“แค่นั้นใช่ไหม”
ตฤณภพถามลูกน้องของเขาให้แน่ใจอีกรอบว่าครั้งนี้ข้อมูลถูกต้องแน่ชัดใช่หรือไม่
“ครับ”
“อืมม..งั้นคุณกลับไปได้”
ที่เขาจะถามธวัชชัยก็มีเท่านี้
“ครับ..เรียกผมมาแค่นี้เหรอครับ”
ธวัชชัยทำหน้างงเล็กน้อยที่เรียกเขามาถึงที่นี่เพื่อถามเรื่องแค่นี้
“หรือจะให้ผมคุยเรื่องที่คุณชัยรวมหัวกับที่บ้านหลอกผม”
ที่ตฤณภพเรียกธวัชชัยมาที่นี่เพราะอยากจะดูสีหน้าเวลาที่ตอบเขาด้วยเพราะเขารู้ว่าธวัชชัยจะโกหกต่อหน้าเขาไม่ค่อยเก่งเท่าไร
“เอ่อ..ผมขอตัวกลับก่อนดีกว่าครับ”
ธวัชชัยรีบเดินออกจากห้องของเจ้านายของเขาไปทันทีก่อนที่เจ้านายเขาจะเปลี่ยนใจเอาเรื่องไม่โดนหักเงินเดือนก็คงโดนพักงานแบบนี้เป็นแน่หากเขาอยู่นานกว่านี้
 
บ้านXXX
“อะไรนะ..นี่คุณไปบอกลูกแบบนั้นได้ยังไง”
มลฤดีมาถึงบ้านเมื่อนรู้เรื่องจากแม่สามีของเธอว่าสามีของเธอบอกลูกชายไปแล้วว่าปรารีอยู่ที่ไหนก็ตาดโทษกันยกใหญ่
“ก็เด็กๆเค้าจะได้เคลียกันซะทีไง”
ตะระการเห็นว่าให้เด็กๆทั้งสองคนคุยกันเร็วเท่าไรก็ยิ่งดีเพราะตฤณภพเองก็ยอมรับสารภาพแล้วว่าไปทำเรื่องอะไรมาดังนั้นเขาก็ไม่อยากจะทำตัวเป็นพ่อใจร้ายกับลุกชายของเขานักหรอก
“แล้วทำไมไม่ปรึกษาฉันก่อนคุณนี่จริงๆเลยฉันรับปากเปาเอาไว้แล้วว่าตาต้นไม่รู้แน่นอนแล้วแบบนี้เปาจะไว้ใจฉันได้ยังไง”
มลฤดีไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ทั้งสองได้ลงเอกันแต่เธอรับปากปรารีเอาไว้ว่าจะไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหนแทนที่สามีเธอจะปรึกษาเธอก่อน
“เอาน่าคุณไหนๆสองคนนั้นก็ได้เสียอะไรกันไปแล้วยังไงก็ต้องใช้ชีวิตคู่กันอยู่ดีปัญหาของทั้งสองยิ่งจบเร็วยิ่งดีนะ”
“......”
มลฤดีคิดตามที่สามรเธอพูดมันก็จริงเพราะเธอก็คงจะห้ามอะไรไว้ไม่ทันแล้ว
“แถมหากสองคนนั้นเข้าใจกันเร็วคุณอาจจะได้หลานโยที่ไม่ต้องผสมเทียมแล้วนะ”
ตระการยังพยายามหาเหตุผลมาทพูดให้ภรรยาของเขาเห็นด้วยกับเขาจะได้เลิกบ่นเขาเสียที
“..แต่”
มลฤดีเกือบเห็นด้วยทุกอย่างก็จริงแต่เธอก็รู้สึกผิดที่รับปากกับปรารีเอาไว้แล้วแท้ๆ
“ไม่มีแต่นอนได้แล้วเรื่องของเด็กอย่าเข้าไปยุ่งนักเลยแค่นี้ตาต้นก็หัวหมุนแล้ว”
ตระการรู้ว่าภรรยาของเขาคงสองจิตสองใจจึงรีบเธอนอนจะดีกว่าเพราะไม่อยากจะเถียงหรือคุยอะไรกันต่อแล้ว
 
เช้าวันต่อมา
06.00 น.
“ห๊า...อากาศดีจัง”
ปรารีตื่นมารับอากาศยามเช้าและชมบรรยากาศยามเช้าที่สดใสที่หน้าระเบียงบ้านพรางมองแมกไม้ที่เขียวชอุ่มตัดกับสีดอกไม้ที่เธอปลูกไว้ทำให้สายตาของเธอได้ตื่นเต็มที่เมื่อมองอะไรที่สดใส
“เปา...ฉันขอโทษ”
ตฤณภพโผเข้ากอดหญิงสาวจากทางด้านหลังเขาดีใจที่เลือกจะมาหาเธอที่นี่แล้วได้เจอเธอแลไม่ลืมที่จะขอโทษหญิงสาว
“นี่..ปล่อยนะ..พี่ต้นมาที่นี่ได้ไงคะ”
ปรารีไม่คิดว่าตฤณภพจะตามเธอมาที่นี่เพราะแม่ของเธอรับปากเอาไว้แล้วว่าจะเขาจะไม่มาหาเธอแน่นอน
“ฉันตามหาเธอไปทั่วเลยเธอรู้ไหม”
ฤณภพไม่สนใจแรงผลักใสจากหญิงสาวแม้แต่น้อย
“ออกไป”
ปรารีพยายามผลักชายหนุ่มออกจากตัวของเธออย่างไม่ลดละ
“ฉันขอโทษเธอ...ฉันผิดเองที่ทำร้ายเธอฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างนะ”
ตฤณภพยอมปล่อยตัวของหญิงสาวเพรากลัวว่าขาของเธอจะกระทบกระเทือนอีกพร้อมมองหน้าหญิงสาวอย่างจริงจังและบอกกับเธอว่าเขานั้นพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างในตัวเธอ
“ไม่ต้องออกไป”
ปรารีพยายามเดินหนีชายหนุ่มเข้ามาในตัวบ้านเช้าอันสดใสของเธอนี้โดนเขาขโมยไปทั้งหมดเลยทีเดียว
“ฟังฉันพูดก่อน”
ตฤณภพพยายามทำใจเย็นคุยกับหญิงสาวให้เธอยอมใจอ่อนยอมรับฟังที่เขาจะพูดก่อน