หากเป็นกลุ่มลิลลี่พวกหล่อนต้องช่วยเขาปกปิดเรื่องแพรแน่
ไม่มีทางปากยื่นปากยาวทำให้คู่รักต้องทะเลาะเบาะแว้งแบบนี้หรอก
“ทำไมนาไม่อยู่กับพวกลิลลี่ มาอยู่กับกลุ่มป่าเถื่อนพวกนี้ทำไม นิสัยไม่ดีกันเลยสักคน”
“ถ้าวินยังปากเสีย คนที่จะต่อยวินคือนาเองนี่ล่ะ! สักหมัดมั้ย เริ่มไม่ไหวล่ะ”
แต่กวินยังไม่วายบ่น “นาไม่ควรคบเพื่อนกลุ่มนี้ คบกับกลุ่มลิลลี่ก็ดีอยู่แล้ว”
“เพื่อนไม่ดีก็เลิกคบ ส่วนแฟนไม่ดียิ่งต้องเลิกให้จบ เข้าใจรึยัง?” ลลนาเท้าสะเอวตะคอก “วินรีบไปไกลๆ เลย นาไม่อยากเห็นหน้าวิน”
“ถ้านาไม่อยากเห็นวิน งั้นวินไปก็ได้” ทำท่างอน แล้วก็รีบหันหลังเดินเร็ว ๆ ไปเลยทันที ขืนอยู่โดนตีแน่  และการทำท่าแง่งอนตะบึงตะบอนเหมือนเด็กชายแบบนี้ เป็นการตีมึนไม่ยอมรับเรื่องแพรที่ได้ผลดีนัก
เมื่อเดินห่างออกมาจากลลนา กวินก็เจอกับแพร ท่าทางของเธอเหมือนยืนรอเขาอยู่
ชายหนุ่มรีบหันมองไปทางลลนาพลางเดินเลี่ยงแพรวรรณอย่างลนลาน พอเห็นว่าเธอหันมองทางอื่นแล้วก็ค่อยโล่งอก
“พี่วิน” ทั้งน้ำเสียงและชื่อเรียกสนิทสนมมาก เพียงแต่เรียกเบาๆ ไม่ให้ใครได้ยิน
ทั้งยังเดินตีคู่กับกวินแบบห่างๆ ทำท่าทางเหมือนคุยโทรศัพท์แบบอินเอียร์กับคนอื่นอยู่
กวินขมวดคิ้ว คุยโต้ตอบกับแพรแบบไม่มองหน้า
“วันนี้เรานัดกันเหรอครับ แต่พี่ว่าไม่น่าใช่ที่นี่นะ” มันใกล้มหาวิทยาลัย ไม่ปลอดภัย
“นัดสิคะ แต่ว่าเป็นที่คอนโด ไม่มีใครเห็นหรอก” ขณะพูด หางตายังแอบมองไปทางลลนา
เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายก็มองมาเช่นกัน สายตาของลลนาเหมือนรู้ทันว่าเธอแอบมีสัมพันธ์กับกวิน
แต่แล้วอย่างไรล่ะ ผู้ชายคนนี้ของฉันย่ะ
ลลนามีเหรอจะมองไม่ออก เธอกลอกตา
อยากจะบ้าวันละร้อยรอบ!
เพราะเห็นหล่อนหรอกฉันถึงดึงวินออกมาทางนี้ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
ท่าทางเสแสร้งที่พวกเมียน้อยเล่นชู้ชอบทำกัน           ก็ไม่เนียนเอาซะเลยนะคะ
หญิงสาวส่ายหน้าไม่อยากให้ค่า แล้วเดินกลับมาที่กลุ่มเพื่อนๆ ของปรัชญา
“ไปกันเถอะ”
“นาจะปล่อยวินไปง่ายๆ งี้เลย?” บาสถามอย่างต้องการทวงความยุติธรรม “ไม่ด่าสักยกสองยก”
“ไม่เอาสิไม่ด่า เสียเวลาชีวิต” เธอหันไปทางเจี๊ยบ “เธอมีภาพพวกนี้ได้ไง”
เจี๊ยบไม่ตอบ แต่เหลือบตามองปรัชญา มันสั่ง
ลลนาเห็นแบบนั้นก็ร้องอ้อในใจ
เธอรีบเดินไปหาเขา กระซิบเบาๆ “ร้ายนะเรา”
ปรัชญายักคิ้ว “ไม่ร้ายได้ไง”
ลลนายิ้ม “ขอบใจนะ”
ชายหนุ่มหรี่ตามองนิ่งๆ ก่อนเบือนหน้าไปทางอื่น เขาแพ้รอยยิ้มเธอ
ลลนาคิดว่าเขาไม่ได้ยิน “นี่ๆ ขอบใจนะ”
“อือ รู้แล้ว”
“นายเก่งมาก”
“เรื่องนั้นฉันก็รู้”
“แน่ะ มีงี้ด้วย หลงตัวเองก็เป็นแฮะ”
สองคนคุยกันกระหนุงกระหนิงในสายตาเพื่อนๆ ทำเอาทุกคนถึงขั้นคันปากอยากแซวใจจะขาด แต่ทำไม่ได้
 
 
 
วัดบนเขาที่ปรัชญาพามาค่อนข้างห่างไกลและกันดาร ถนนหนทางยังเป็นลูกรังไม่มีราดยาง
รถมอเตอร์ไซค์ที่ใช้ขับขี่จึงต้องสมบุกสมบันมากเป็นแบบรุ่นสำหรับเดินทางแบบนี้โดยเฉพาะ
ลลนาขี่มอเตอร์ไซค์ไม่คล่องจึงซ้อนท้ายปรัชญา ส่วนคนอื่นๆ บ้างก็ซ้อนบ้างก็ขี่มาเอง ลลนาสังเกตได้ว่าพวกเขามาบ่อยจนคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี
เนื่องจากทางลูกรังมักมีหลุมเยอะและโค้งซ้อนโค้งแต่พวกเขาก็ขี่หลบหลุมแล้วก็โค้งถูกจังหวะตลอดเส้นถนน
แม้จะคล่องแบบนี้และต่อให้ตัวรถกับชุดคนขี่กับคนซ้อนจะเซฟตี้แค่ไหน แต่ลลนาก็ยังกลัวอยู่ดี
ทว่าจะกอดเอวปรัชญาก็ไม่ได้ มันเกรงใจ ใครๆ ก็รู้ว่าเขาหวงเนื้อหวงตัวมากแค่ไหน เรื่องหยิ่งน่ะไว้ใจเขาได้  ลลนาจึงเพียงจับแค่เสื้อของเขาไว้แน่นตลอดเส้นทางอย่างเว้นระยะพองามมีมารยาท ไม่กล้าล่วงเกินจ้า
ปรัชญาเองก็เหมือนจะรู้ว่าเธอกลัวจึงขี่ไม่เร็วมากและระมัดระวังเป็นพิเศษ
เรียกว่าทะนุถนอมแบบเนียนๆ  
เป็นครั้งแรกที่ลลนามาเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนกลุ่มนี้ แน่นอนว่าทั้งกลุ่มอยากแซวอยากขยี้ใจจะขาด แต่ยังคงทำไม่ได้ เพราะถูกปณิดาสวดยับจนสำนึก รู้จักเกรงใจแล้ว
และตอนนี้ก็กลัวเพื่อนแห้วเป็นที่สุด