จู่ๆ คนผู้นี้ก็ลุกขึ้นมาขอนางหมั้นถึงจวนสวี ยามนี้ถูกจ้าวหมิงอวี่ตัดหน้าดัดหลังกลับ จะทนได้หรือ
หลิ่งหลินก้าวเท้าแผ่วเบาเนิบช้าพลางหลับตาลอบฟังเสียงความเคลื่อนไหวของมือสังหาร 
ไม่นาน นางพลันรับรู้ได้ไม่ยากเย็น
นักฆ่ามาสองกลุ่ม!
ไม่แน่ใจว่าพวกเดียวกันแต่แยกกลุ่มเพื่อลงมือคนละทิศทางอย่างครอบคลุม หรือมีคนสั่งการสองฝั่งสองฝ่ายกันแน่
เพราะทางซ้ายห่างไปห้าจั้งบนหลังคาเรือน ซอยเท้าถี่เบาตามกระชั้นชิด
ทางขวาห่างไปหกจั้ง เดินๆ หยุดๆ อยู่ที่ถนน
ลักษณะการเคลื่อนไหว ความหนักเบาขณะขยับตัว และฝีเท้าของแต่ละกลุ่มแตกต่างอย่างสิ้นเชิง            คล้ายไม่ได้มาจากสำนักเดียวกัน ปราณสังหารยิ่งเข้มข้นไม่เหมือนกัน ประหนึ่งมีความประสงค์แตกต่าง
หากผู้ว่าจ้างเป็นคนเดียวกันจะต้องทำยุ่งยากเช่นการจ้างนักฆ่าจากสองสำนักทำไม
สิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ!
คิดอย่างสงสัยพลางมองหาทางหนีทีไล่
ยามนี้ยังไม่ดึกเท่าใด จึงมีคนเดินประปราย ทว่าร้านรวงปิดประตูเรือนแทบทั้งหมด คงเหลือเพียงหอสุราและหอคณิกาที่เปิดประตูชูโคมซึ่งก็อยู่อีกทาง มิใช่เส้นทางที่หลิ่งหลินกำลังเดินผ่าน
ดังนั้น ทางนี้เงียบสงัดกำลังดี เหมาะแก่การย่องเบาเข้าไปแอบหยิบของสักชิ้นสองชิ้น
หญิงสาวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกนิด จากนั้นก็เลี้ยวหักศอกเข้ามุมและผลุบหายไปในร้านค้าแห่งหนึ่ง
 
 
ร้านที่นางแอบเข้ามายามวิกาลเป็นร้านเสื้อผ้า
หลิ่งหลินหยิบชุดสีดำมาใส่มิใช่เพื่ออำพรางกาย หากแต่ทำให้กลมกลืนกับกลุ่มนักฆ่า
เงินถูกวางไว้ตรงตำแหน่งชุดที่ถูกหยิบมา
หญิงสาวออกทางหลังร้านเร้นกายหายวับไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าอย่างไร้ร่องรอย
เหล่านักฆ่าที่แอบตามมาทั้งสองกลุ่มเห็นเพียงแม่นางน้อยชุดแดงที่กำลังตามล่าหายเข้าไปในร้านผ้า
ยังไม่เห็นออกมา
กลุ่มแรกเป็นคนของหย่งหนิงหมายฆ่าให้สิ้นและต้องลงมือในระยะประชิดเพื่อปลิดชีวิตในดาบเดียว
ในขณะที่กลุ่มสองเป็นคนของจ้าวจื่อหวน                ซึ่งไม่ต้องการชีวิตแค่ต้องการจับเป็น หมายลักพาตัวไปให้เจ้านายย่ำยี
หลิ่งหลินไม่รู้หรอกว่านักฆ่ากลุ่มใดเป็นของใคร นางคล้ายปีศาจเงาแฝงตัวกลมกลืนยามราตรีเข้ามาทางด้านหลังและซ่อนอยู่ในกลุ่มแรกอย่างแนบเนียนแล้วแอบสาดอาวุธลับใส่คนผู้หนึ่งในกลุ่มสอง
เข็มเล็กจิ๋วปักฉึกที่หว่างคิ้วพ้นผ้าคลุมปิดหน้าของคนชุดดำฝ่ายกลุ่มสอง
“อ่า...มีคนลอบทำร้ายข้า” คนผู้นั้นกัดฟันคำรามเสียงเบาพลางหันซ้ายหันขวาและเงยหน้ามองตามทิศทางของอาวุธลับนั้น
เมื่อเห็นมีกลุ่มคนชุดดำอยู่บนหลังคาห่างไปหนึ่งจั้งก็พลันเข้าใจ
นั่นคงเป็นองครักษ์เงาของเป้าหมาย คุณหนูสวีเป็นคู่หมั้นราชนิกุลย่อมมีคนคอยคุ้มกัน
เขาหันไปบอกพวกพ้อง “พวกเจ้า เราต้องจัดการองครักษ์เงาก่อน”
“ได้!”
ทุกคนรับคำและลงมือพร้อมเพรียง
จังหวะเดียวกัน หลิ่งหลินก็ลอบทำร้ายนักฆ่ากลุ่มแรกด้วยความเร็วประหนึ่งเพียงลมพัดวูบ          เงาสีดำวาบไวที่มองไม่ทันนั้นมาพร้อมความแหลมเล็กของเข็มที่ปลายนิ้วตรงเข้าปักฉึกลึกถึงกระดูกคน จากนั้นเส้นด้ายสีดำพลันยาวยื่นกรีดเฉือนเนื้อหนัง
เข็มตาข่ายด้ายดำกลืนไปกับความมืดรัตติกาลประหนึ่งแหซุ่มจับปลาคลี่คลุมครอบงำทำคนล้มตึง สองคนท้ายกลุ่มพลันเสียกระบวนท่า
“อ่า...” คนหนี่งในกลุ่มแรกอุทานเจ็บปวด             “มีคนลอบโจมตีข้า” เขาหันมอง “นั่น! ข้างหลัง”
อีกคนในกลุ่มแรกเห็นมีดสั้นพุ่งพรวดขึ้นมาจากคนที่พื้นถนนเขารีบเอ่ย “ระวัง!”
ทุกคนเร่งปัดป้องทันที
ฟุ่บ ฟึ่บ เคร้ง
เสียงสาดอาวุธลับและเกิดการกระแทกกันระหว่างของมีคมพลันดังต่อเนื่อง
กลุ่มคนของหย่งหนิงบนหลังคาพลันตระหนัก ผู้หนึ่งเอ่ย “ย่อมเป็นองครักษ์เงาของเป้าหมาย             ฆ่าพวกมันก่อน”
“ไป!”
นักฆ่าสองกลุ่มจึงพลัดรุกพลัดไล่ตามสังหารกันเพื่อให้พ้นทางแห่งเป้าหมายที่หายเข้าไปในร้านผ้า  ซึ่งคาดว่านางคงรู้ตัวแล้วจึงหลบอยู่ในนั้น
ถึงอย่างไรก็แค่คุณหนูในห้องหอแสนอ่อนแอ หากพวกเขาจัดการองครักษ์เงาได้ นางไม่รอดแน่!
บนถนนที่เงียบสงัดนั้น
หลิ่งหลินพรางกายวูบไวใช้วิชาเงาปีศาจวายุ กลายร่างเป็นลมพัดวูบวาบ ลอบปาดซ้ายขวาเปิดแผลเรียกเลือดจากทุกฝ่ายแบบแทงข้างหลังในพริบตา  มือสองข้างไขว้แล้วสะบัดพรึบ ปล่อยปลายกริชคล้ายแท่งเหล็กแหลมเล็กแต่คมกริบ อาวุธลับนี้เลือดกระฉูดมากกว่าเข็ม แต่น่าเสียดายมีจำนวนน้อยเพราะทำยาก ที่นี่ไม่เหมือนหุบเขาปีศาจที่หาวัตถุดิบได้ง่ายดายยิ่ง โดยเฉพาะเข็มที่อาบยาพิษร้ายแรงถึงตายในเสี้ยวเวลาก็หาสมุนไพรสูบวิญญาณเพิ่มไม่ค่อยได้