ตั้งแต่วันที่เล่ออันหายไป หวงหมิงก็คล้ายวิญญาณหลุดลอย กลายร่างเป็นหุ่นกระบอกไร้ชีวิตผู้หนึ่ง
ฮ่องเต้ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับนักรบของเขา มีเพียงฮองเฮาที่พอคาดเดาได้เลือนราง แม้ไม่ตรงความจริงแต่ก็พอเข้าใจได้อยู่บ้าง หลี่ซีหนิงอธิบายให้พระสวามีฟัง “หวงหมิงทูลขอสมรสพระราชทานกับองค์หญิงห้า นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้คนรักตัวจริงของเขาเสียใจจนหนีไปเพคะ”
เยี่ยกวงส่ายพระพักตร์ไม่เข้าพระทัยแม้แต่น้อย “เรื่องราวความรักของหวงหมิงช่างยากคาดเดายิ่ง”
“หม่อมฉันเองก็ไม่เข้าใจเพคะ หวงหมิงอาจมีเหตุผลที่ต้องทูลขอพระราชทานสมรสกับองค์หญิงห้า อย่างไรเสีย นางก็เป็นพระขนิษฐาที่เผยท่าทีชัดเจนตลอดมา ทั้งอาจเป็นการตกลงกันระหว่างสตรีสองคนที่พึงใจบุรุษคนเดียวกัน ทว่าสุดท้ายคนหนึ่งกลับทำใจมิได้ และอีกคนก็มิอาจปล่อยวางลงได้ ผลจึงออกมาเป็นเช่นนี้ ต่างเสียใจด้วยกันทุกฝ่าย”
พูดไปพูดมาหลี่ซีหนิงเพิ่งนึกได้
“อ้อ...แล้วองค์หญิงห้าเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”
“น้องห้ายังคงป่วยหนักทีเดียว นางนอนหลับมิได้สติ หมอหลวงบอกว่านางจมน้ำเย็นนานเกินไป”
หลี่ซีหนิงถอนหายใจ “เลี่ยงจินไม่น่าทำเรื่องโง่เขลา นางพึงใจหวงหมิงถึงขนาดลงมือทำร้ายองค์หญิงได้อย่างไร”
เยี่ยกวงทรงพิโรธยิ่ง พระองค์ตรัสเสียงเข้ม  
“ขันทีที่หวงหมิงฆ่าตายคนนั้น แม้ไร้พยานหลักฐาน แต่เรากลับสงสัยว่าเป็นคนของเลี่ยงจิน”
หลี่ซีหนิงรีบปลอบให้พระทัยเย็นลง  
“ฝ่าบาท เราจะตัดสินประหารเลี่ยงจินเพียงเพราะสงสัยมิได้นะเพคะ นางคือหลานสาวของอ๋องหนานซาน หากผลีผลามอาจเป็นการทำให้อ๋องผู้เฒ่ากระด้างกระเดื่อง ยากปกครองเขตชายแดนนะเพคะ”
ฮ่องเต้ค่อยๆ สงบพระทัยลง ตรัสเสียงเย็นเยียบว่า “เรารู้ ถึงได้ทำแค่ส่งสารไปถึงอ๋องหนานซานให้ส่งคนมารับนางกลับไปแล้ว ชั่วชีวิตไม่อาจเข้าเมืองหลวงอีก”
“อ๋องหนานซานย่อมซาบซึ้งพระเมตตาของฝ่าบาท และคงจัดการหลานสาวตัวเองอย่างเหมาะสมเพคะ”
จากนั้นสองพระองค์ก็กลับมาพูดคุยถึงหวงหมิงต่อ
ฮองเฮาตรัสว่า “ในฐานะท่านน้า หม่อมฉันทูลขอให้หวงหมิงหยุดงานจนกว่าอาการเศร้าโศกจะดีขึ้นได้หรือไม่ หากหลานชายของหม่อมฉันยังมาอารักขาด้วยสติเลื่อนลอย เกรงว่าคงเป็นภาระให้ฝ่าบาทมากกว่านะเพคะ”
เยี่ยกวงย่อมเห็นด้วยทุกประการ “ตามเจ้าว่าเถิด”
 
ตำหนักอี้ซิน สตรีสูงศักดิ์บนเตียงนอนหรูหรายังคงแน่นิ่งมิไหวติงมาสามวันสามคืน เป็นที่น่ากังวลอย่างยิ่ง
ทว่าจู่ๆ นางก็พลันลุกพรวด
“เฮือก”
นางกำนัลรีบตรงเข้ามาดูอาการอย่างดีอกดีใจยิ่ง “องค์หญิงห้าฟื้นแล้ว องค์หญิงห้าเพคะ”
เล่ออันหันขวับ องค์หญิงห้ารึ?
หญิงสาวก้มมองมือตัวเองอย่างตกใจ ก่อนยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างลนลาน จากนั้นก็ลุกออกจากเตียง มองหาคันฉ่อง แล้วตรงเข้าไปส่องมองดูตัวเองอย่างละเอียด
ทันใดนั้น นางพลันนึกถึงความฝันอันยาวนาน               ในห้วงนิทรา เทพธิดาม่อหลันบอกนางอย่างสำนึกเสียใจว่า         
‘เล่ออัน นี่คือสิ่งที่ข้าจะตอบแทนบุญคุณของเจ้าได้ จงกลับลงไปซะ ก่อนที่เทียนจวินจะหาเจ้าเจอ’
หลังจากนั้น ม่อหลันก็ทำท่าเหมือนผู้ที่ต้องเดินทางไปรับโทษที่ใดสักแห่ง ส่วนตัวนางก็ลอยเคว้ง สติหลุดลอย
สุดท้ายก็มาโผล่ที่นี่ ในร่างขององค์หญิงห้าผู้นี้
ท่ามกลางความวุ่นวายของเหล่านางกำนัลที่วิ่งวุ่นและหมอหลวงที่มารอคอยเพื่อรักษา เล่ออันยังคงนั่งนิ่งหน้าคันฉ่องอย่างเงียบงันไร้วาจา นางกำลังระลึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าทั้งหมด ในช่วงงานเลี้ยงวันนั้น นางมองเห็นเจ้าของร่างเก่าผู้นี้กำลังทะเลาะเบาะแว้งกับเลี่ยงจิน จากนั้นก็ตกน้ำ หวงหมิงลงมาช่วย ชายหญิงคู่หนึ่งสองร่างเปียกชื้นแนบชิดเพียงครู่ จู่ๆ หวงหมิงก็เหมือนได้สติกลับคืน
เขาถีบองค์หญิงห้าตกน้ำอีกครา
ทว่าเหมือนจะถีบแรงไปหน่อย องค์หญิงห้าถึงขั้นกระอักเลือดจมดิ่งและแน่นิ่งไป
ในม่านน้ำที่เย็นเยียบวันนั้น องค์หญิงห้าตายไปแล้ว
ส่วนนางกับม่อหลันและขันทีมารคนนั้น หลังจากเกิดเรื่องระหว่างกัน นางกับม่อหลันก็หายตัวไร้ร่องรอย คงเหลือเพียงศพของขันทีให้ประจักษ์แก่สายตาผู้คน
เรื่องราวจึงถูกสรุปลงตรงที่ขันทีคือนักฆ่าปริศนา
หวงหมิงสามารถสังหารขันทีปลอมตัวได้ทันเวลาก่อนลอบปลงพระชนม์องค์หญิงห้า