ฟางหลันเงยหน้าจากผ้าตรงหน้า แล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง
หยวนจงมองอย่างลุ้นระทึก ประหนึ่งกำลังล่อหลอกศัตรูเข้าค่ายกล
อึดใจเสียงหวานใสก็ดังขึ้น พร้อมมือเล็กเก็บผ้ายัดใส่ตู้ดังเดิม “จริงด้วย!”
ชายหนุ่มลอบยกยิ้มแวบหนึ่ง แต่ชั่วครู่ก็หน้าบึ้ง
“การลอบออกไปไม่ควรพกพาสิ่งใดให้หนักมือ ข้าเดินทางเลยแล้วกัน”
“...”
สิ้นเสียงฟางหลัน หยวนจงก็เห็นร่างระหงทำท่าจะปีนหน้าต่าง
“ช้าก่อน!”
“หืม?”
“เจ้าจะไปง่ายๆ เช่นนี้มิได้ พวกเราถูกกักบริเวณให้อยู่แค่ในจวน หากฝ่าฝืนรับสั่งโอรสสวรรค์ มีสิบชีวิตก็ไม่พอชดใช้ เจ้าไม่ควรเดินทางไกล ต่อให้มีฝีมือปานใด ก็ยากจะเอาชนะทหารนับร้อยรอบจวน ลงมา!” หยวนจงกล่าวยาวเหยียด จบประโยคด้วยคำสั่งเฉียบขาด “ลงมา!” พร้อมเดินมาฉุดมือฟางหลันให้ลงมาจากขอบหน้าต่าง
“อะไรนักหนา?” หญิงสาวเริ่มมีโทสะ ชายผู้นี้ขี้บ่นเสียจริง
“ข้าบอกให้ลงมา!” แม่ทัพหนุ่มดึงร่างของคนงามจนหลุดออกจากหน้าต่าง
ฟางหลันเงยหน้ามองคนตัวโตที่ทำตัวคล้ายเด็กชายเอาแต่ใจ แล้วเอ่ยอย่างเอาแต่ใจยิ่งกว่า “เช่นนั้นท่านต้องช่วยข้า เราไปด้วยกันเป็นไร ท่านถูกยึดป้ายแม่ทัพไปแล้ว ว่างงานอยู่ ไปท่องยุทธภพกัน”
คาดไม่ถึงว่า ประโยคของหญิงตรงหน้า จักคล้ายเสียงสวรรค์ปานนี้ นัยน์ตาคมดำทอประกายลึกล้ำทันที
การตอบรับคล้ายเด็กน้อยสองคน ที่ชักชวนกันไปเล่นซุกซนจึงเกิดขึ้น จากเดิมมีเพียงหนึ่งที่ต้องการลอบออกไป บัดนี้จึงกลายเป็นสองทันที ทว่าการแอบหนีออกจากจวนใหญ่โตที่มีทหารนับร้อยคุมเข้ม หาใช่เรื่องง่ายดายไม่
ทั้งสองจึงต้องช่วยกันขบคิดหาวิธี เพราะว่าการขัดรับสั่งจักรพรรดิมิใช่เรื่องดี การฟาดฟันกับทหารราชสำนักแล้วออกไปอย่างโจ่งแจ้ง คงมีแท่นประหารรออยู่เบื้องหน้าประไร ต่อให้หนีไปได้ ก็ต้องถูกทางการตามล่าด้วยค่าหัวอยู่ดี
ฟางหลันจึงเสนอความคิดหนึ่งซึ่งฟังดูไร้สาระยิ่งนัก ทว่าน่าแปลกเหลือเกิน ที่หยวนจงไม่คิดขัดใจ เขาพร้อมให้ความร่วมมือเต็มที่
เมื่อตกลงกันได้แล้ว จึงเริ่มดำเนินการทันที
ฟางหลันจัดการนำผ้าในตู้มาดัดแปลงเป็นตุ๊กตาผ้าสองตัว นางสรรสร้างให้ตุ๊กตาผ้าทั้งคู่ราวกับมีชีวิต จงใจทำให้เสมือนว่าเป็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเคลื่อนไหว
เหตุผลเพราะถูกกักบริเวณ บ่าวไพร่หรือทหารที่เดินผ่านไปผ่านมา จะได้มองเห็นว่าทั้งคู่ยังคงอยู่ในห้องตลอดเวลา มิได้หายไปไหน
เมื่อเสร็จสิ้นก็ดึงผ้าสีขาวพิสุทธิ์ยืนใหญ่และยาวที่สุดออกมาจากในตู้ แล้วคลุมหัวตนเองเอาไว้ ปล่อยผมยาวสยายปรกลงมาปกคลุมใบหน้า แล้วขี่หลังหยวนจง โดยให้ผ้าสีขาวผืนนี้คลุมทั้งสองเอาไว้ จากนั้นก็ให้หยวนจงใช้วิชาตัวเบา พานางลอยไปลอยมา แล้วทำทีเป็นค่อยๆ เข้าหาทหารยาม คล้ายภูตผีปีศาจ
ฟางหลันยื่นมือไปด้านหน้าเล็กน้อย ผ้าขาวมากมายพลันยื่นออกมา ผ้าทุกผืนต่างเริงระบำคล้ายมีชีวิตอยู่ทั่วบริเวณ ประหนึ่งเป็นผีสาวหลายตนออกมาเพ่นพ่านจนเต็มท้องฟ้ายามค่ำคืน
เหล่าทหารยามมองอย่างตะลึงลาน จากที่ไม่นึกกลัวเท่าไหร่ กลับรีบพากันวิ่งหนีแทบไม่ทัน