หลังจากเสียงของเสี่ยวฮั่วจางหายไป ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แค่ความเงียบธรรมดา เพราะมันทั้งหนัก อึดอัด และกดดันราวกับอากาศในห้องถูกบีบให้แคบลง
อันหยางนั่งอยู่บนโซฟา โดยที่สองมือของเขาประสานกันแน่น ศอกวางบนเข่า สายตาจ้องไปที่พื้นเหมือนกำลังพยายามเรียบเรียงความคิด แต่ยิ่งพยายามความคิดก็ยิ่งยุ่งเหยิง
ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นวนซ้ำอยู่ในหัว ภาพแมวที่คุกเข่าและพูดได้ ทั้งหูและหาง เขาหลับตาลงชั่วครู่พลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง
สายตาของเขากลับมานิ่งเหมือนเดิม นิ่งในแบบที่เขาใช้เผชิญหน้ากับทุกปัญหาในชีวิต เขาเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่หลิงเหมียว ซึ่งเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยท่าทีที่สบาย ๆ เหมือนกำลังรอ ก่อนที่อันหยางจะพูดขึ้นในที่สุด ด้วยน้ำเสียงเรียบชัดและหนักแน่น
“ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์”
หลิงเหมียวเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดแทรก
“ผมเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ผมเชื่อในเหตุและผล เชื่อในกฎของธรรมชาติ ผมไม่เชื่อเรื่องภูติผี ไม่เชื่อเรื่องสิ่งเหนือธรรมชาติ” เขาพูดต่อ
คำพูดนั้นไม่ใช่การเถียง แต่มันคือหลักการที่เขายึดถือมาตลอดทั้งชีวิต แม้ว่าตอนในนี้มันกำลังจะถูกท้าทาย
หลิงเหมียวมองเขาอย่างเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ซึ่งมันไม่ใช่รอยยิ้มที่ล้อเลียน แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เข้าใจ
“งั้น…เจ้าจะเชื่อแมวไหม?” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย
“อะไร...” คำถามนั้นทำให้อันหยางขมวดคิ้วทันที
ทว่าอันหยางยังพูดไม่ทันจบ ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น เมื่อลมจากระเบียงพัดเข้ามาอีกครั้ง ผ้าม่านปลิวไหว เส้นผมสีเงินของหลิงเหมียวเคลื่อนไหวไปตามแรงลม
ในจังหวะนั้นร่างของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ ราวกับว่าภาพตรงหน้ากำลังถูกเขียนใหม่ เส้นผมยาวค่อย ๆ หดสั้นลง ไหล่เล็กลง โครงร่างมนุษย์ค่อย ๆ เลือน ภาพนั้นทำให้อันหยางชะงักไปพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อ
“เดี๋ยวนะ...” เขาพูดออกมาเบา ๆ
แต่ก็ไม่สามารถมีอะไรหยุดมันได้ เสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่เหมือนว่ามันจะละลายไปพร้อมกับร่างกาย แขนขาหดสั้นลง เงาของมนุษย์ค่อย ๆ หายไป และแทนที่ด้วยรูปร่างใหม่ที่เล็กกว่า
และในวินาทีถัดมา ภาพตรงหน้าของเขาก็ไม่มีผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไปแล้ว มีเพียงแมวสีขาวตัวหนึ่ง ขนของมันนุ่มละเอียดสะท้อนแสงไฟดวงตาสีแดงอมทองยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน นอกจากรูปร่าง
ในจังหวะนั้นห้องทั้งห้องก็เงียบสนิทอีกครั้ง อันหยางลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ เหมือนร่างกายขยับไปเองโดยที่สมองยังตามไม่ทัน เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แต่สายตายังคงจ้องอยู่ที่แมวตัวนั้น
“เสี่ยวไป๋... ไม่…มันเป็นไปไม่ได้…” เขาพึมพำเสียงเบา
แมวสีขาวตัวนั้นเอียงหัวเล็กน้อยด้วยท่าทางที่คุ้นเคย มันเป็นท่าทางเดียวกับหลิงเหมียวไม่มีผิด ในขณะเดียวกันหัวใจของอันหยางก็เต้นแรงขึ้นทันที ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นกุมขมับเล็กน้อย
“ภาพลวงตาสินะหรือสมองกำลังสร้างภาพขึ้นมา…” เขาพึมพำ
เขาหลับตาแน่นอยู่ครู่หนึ่งแล้วลืมขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าแมวตัวนั้นก็ยังอยู่ไม่หายไปไหน มันยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นและมองเขาอย่างนิ่งสงบ
ลมหายใจของเขาเริ่มไม่สม่ำเสมอพร้อมกับความคิดทุกอย่างในหัวมันกำลังพังลงโดยไม่มีสมการ ไม่มีทฤษฎี ไม่มีคำอธิบาย มีเพียงแค่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า
แมวตัวนั้นค่อย ๆ ลุกขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้า ๆ และมั่นใจ ทุกก้าวที่เดินนั้นนุ่มนวลแทบไม่มีเสียง จนกระทั่งมันหยุดอยู่ตรงหน้าเขาอย่างใกล้ ๆ จนเขาเห็นรายละเอียดของขนทุกเส้นดวงตาสีแดงอมทองเงยขึ้นมองเขาตรง ๆ โดยไม่หลบ
ส่วนอันหยางก็ไม่ขยับหนีไปไหน แต่ก็ไม่สามารถก้าวเข้าไปหาได้ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับมือของเขาที่สั่นเล็กน้อยและลมหายใจที่ติดขัด
“นี่…คุณเองเหรอ” เขาพูดออกมาเบา ๆ
แมวตัวนั้นไม่ได้ตอบอะไรกลับมา แต่มันขยับหางสีขาวแกว่งเบา ๆ จากนั้นมันก็กระโดดขึ้นไปบนโซฟาแล้วนั่งลงขดตัวเล็กน้อย ท่าทางสบาย ๆ ราวกับว่ามันเคยทำแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
อันหยางจ้องภาพนั้นอยู่นาน ซึ่งมันเป็นภาพที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างมาก แต่ในตอนนี้ความรู้สึกทุกอย่างมันกลับเปลี่ยนไปหมด ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปหนึ่งก้าวอย่างช้า ๆ และระมัดระวังเหมือนกลัวว่าทุกอย่างมันจะหายไป
เขายื่นมือออกไปเล็กน้อยในขณะที่ปลายนิ้วสั่น ก่อนที่เขาจะหยุดกลางอากาศราวกับว่าเขาไม่กล้าแตะมัน
“…”
หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงในหัวเริ่มเงียบลงโดยไม่มีการวิเคราะห์อีกต่อไป มันมีเพียงความว่างเปล่าและความจริงที่อยู่ตรงหน้า แมวสีขาวเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง สายตานั้นมันไม่ใช่สายตาของสัตว์แต่มันคือสายตาของเธอ 'หลิงเหมียว'
ในวินาทีนั้น บางอย่างในตัวอันหยางก็พังลงอย่างสมบูรณ์ เขาไม่พูด ไม่คิดเรื่องใด ๆ และไม่ปฏิเสธ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น อย่างช็อกและนิ่งไร้คำอธิบาย
ในห้องที่เงียบสนิท มีเพียงแมวสีขาวตัวหนึ่งที่กำลังจ้องเขาอย่างสงบ ราวกับว่ากำลังรอให้เขายอมรับความจริง