เสียงหัวเราะของชายหนุ่ม 2 คน ดังลั่น จนทำให้ อนินนาถที่กับทศวารที่กำลังเดินเข้ามา สงสัย
“มีอะไรหรือคะ”
“อ้อ เปล่าหรอกนิน นี่เตรียมตัวจะกลับแล้วรึ ทำไมกลับเร็วจัง ไหนว่า จะอยู่ดูงานสัก 2-3 วันก่อนกลับไปวางแผนไง” นนท์ทักน้องสาวเมื่อเห็นว่า อนินนาถลากกระเป๋ามาด้วย
“นินว่า จะเข้ากรุงเทพฯ สัก 2-3 วันค่ะ พี่นนท์ คิดแล้วว่า จะไปสานสัมพันธ์กับเพื่อน ๆ ในแวดวงสื่อเสียหน่อย เผื่อให้เขาประชาสัมพันธ์รีสอร์ตเรา แล้วก็รายการทีวีที่พี่นนท์บอกว่า จะขอใช้สถานที่ของเรา ถ้าเขารู้ว่า นินร่วมบริหารด้วย ก็คงคุยกันง่ายขึ้น ยังไงก็สื่อด้วยกัน”
อนินนาถอธิบายยาว โดยหวังจะให้ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้วยรับฟัง ว่าเธอไม่ได้เข้ากรุงเทพฯ เพราะทศวาร แต่เข้า กรุงเทพฯ เพื่องานที่ต้องสานต่อด้วย
“พี่กัลป์ ก็จะเข้า กทม. ก็เข้าไปพร้อมกับพี่กัลป์ เลยสิ”
“อ้อ นิน เดินทางไปพร้อมกับผมครับ” ทศวารรีบออกตัว
“เดี๋ยวผมไปส่งหลาน ๆ ที่บ้านก่อน นินจะได้กลับบ้านด้วย ค่ำ ๆ จึงจะเดินทางครับ”
“เดินทางกลางคืนไม่อันตรายไปหรอกรึ แล้วนินจะไปพักที่ไหน”
“ห้องนินซิพี่นนท์ ห้องนินซื้อนะคะ ไม่ได้เช่า ถามได้ว่า ไปพักที่ไหน”
“ห้องนิน พี่ให้เขาเช่าไปแล้ว”
“อะไรนะคะ”
“น้าจันทร์ ไม่ได้บอกหรอกรึ น้าจันทร์เป็นคนไปเคลียร์พื้นที่เองเลย ของใช้ส่วนตัวของนิน น้าจันทร์ก็เก็บกลับบ้านมาแล้วนี่”
“นินไม่เห็น”
“อันนี้ พี่ก็ไม่รู้ รู้แต่เพียงว่า ห้องนิน น้าจันทร์จัดการให้พี่ทำสัญญาเช่ากับคนอื่นไปแล้ว”
“แต่ห้องนั้น ชื่อนินนะคะ”
“ชื่อนินที่ไหน ตอนซื้อ น้าจันทร์ซื้อให้นินเรียน แล้วก็ทำงาน ใช้มาตลอด นินลืมไปน่ะซิ”
ใช่แล้ว อนินนาถลืมไป ห้องชุดนั่น ชื่อของนางจันทร์ ไม่เกี่ยวกับเธอ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าส่วนกลาง พี่นนท์จัดการทั้งหมด
“เอ๊า ที่นี้ จะไปพักที่ไหน” นนท์ย้ำคำ เมื่อเห็นว่า อนินนาถอ้ำอึ้ง
“ที่ถามนี่ เพราะว่า น้าจันทร์ก็ต้องถามเหมือนกับที่พี่ถาม ตอบไม่ได้ เขาจะให้นินไปไหมล่ะ แล้วที่เขาให้คนอื่นเช่าห้องชุดนั้น ก็เพราะไม่อยากให้นินเข้ากรุงเทพฯ นั่นแหละ เหตุผลสำคัญเลย”
นนท์ เดินผละ ออกไปนั่งเก้าอี้นั่งเล่นหน้าล็อบบี้รีสอร์ต อนินนาถเดินตาม ทำให้ 2 หนุ่มเดินตามมานั่งล้อมวงด้วย
“เพื่อนนินเยอะแยะ”
“รวมถึงคุณทศ ก็เพื่อนนิน” นนท์ต่อประโยคให้
“พี่ว่า น้าจันทร์ไม่ยอมให้ไปหรอก” นนท์สรุป ทศวารมีสีหน้ายุ่งยากใจ ขณะที่กัลป์ เห็นว่าไม่ใช่เรื่องของเขา อยากจะแยกตัวขอกลับไปเตรียมตัวก่อน แต่ก็อยากรู้ว่า สาวคนนี้ จะแก้ปัญหาอย่างไร
อนินนาถหน้ามุ่ยเพียงชั่วครู่ ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ กับนนท์
“งั้นขอกุญแจ” แบบมือตรงหน้านนท์
“กุญแจอะไร”
“กุญแจห้องพี่นนท์ที่กรุงเทพฯ นินจะพักห้องพี่นนท์ โอ เค ไหม”
กัลป์ลอบยิ้ม ทศวารยิ้มกว้าง ส่วนนนท์ทำหน้าปั้นยาก นึกถึงสภาพห้องแล้ว ไม่อยากเชื่อเลยว่า อนินนาถจะกล้าขอห้องเขาเพื่อเข้าพัก
“งั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้”
“ขอเบอร์ที่คอนโด พี่นนท์ด้วยค่ะ นินจะโทร.บอกแม่บ้าน ว่าจ้างเขาให้เก็บห้องพี่นนท์ให้สะอาดก่อนที่ นินจะไปถึง”
นนท์ มองน้องสาวอย่างเข็ดเขี้ยว เขาพยายามทำดีที่สุดแล้ว ตามที่เคยรับปากนางจันทร์ไว้ ทั้ง ๆ ที่คิดว่า ไม่มีทางจะขวางความตั้งใจของอนินนาถได้ ถ้าเจ้าตัวจะไปเสียอย่าง ทำได้แค่เพียงชะลอการตัดสินใจเท่านั้น ซึ่งก็ทำสำเร็จไปแล้ว โดยเธอยอมรับปากที่จะมาร่วมบริหารงานรีสอร์ตด้วยกัน แต่ที่ไม่คิดไม่ฝันก็คือ อนินนาถกล้าขอห้องพักของเขา
อนินนาถมอง นนท์ ด้วยสายตารู้ทัน
“จริง ๆ นินบอก พักที่ไหนก็ได้ ถ้านินจะไป แม่ขัดไม่ได้หรอกค่ะ แต่ตอนนี้ นินไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ บอกพักห้องพี่นนท์นี่ล่ะ ดีที่สุด แม่จะได้รู้สึกว่า ไม่ห่วงนินจนเสียจริตไป”
เมื่อรู้คำตอบ กัลป์ขอตัวกลับบ้านเพื่อนเตรียมตัวเข้ากรุงเทพ นนท์เดินไปหยิบกุญแจและคีย์การ์ดที่ห้อง ส่วนทศวารออกไปตามหลาน ๆ เตรียมตัวกลับ ทิ้งให้อนินนาถ นั่งอยู่เพียงลำพัง นัยน์ตาสีเขียวมรกตของแหวนนาคาวาบขึ้น กลุ่มควันกระจายตัวอยู่ข้างอนินนาถ ก่อรูปเป็นลักษมินทรา
“กรุงเทพฯ รึ อันตรายเหลือเกินนะนิลกาฬ ที่นั่น นางต้องผจญภัยอีกมากทีเดียว แต่เราจะคุ้มครองเจ้าเอง ขอเพียง เจ้าไม่ทอดทิ้งเรา”
. ****************
อนินนาถเดินทางเข้ากรุงเทพฯ พร้อมทศวาร แม้นางจันทร์จะไม่เห็นด้วยแต่ก็ขัดไม่ได้ การเดินทางช่วงหัวค่ำ แดดไม่ร้อน รถไม่เยอะ ใช้เวลาเดินทางเพียงไม่กี่ชั่วโมง ทศวารก็เข้ามาส่งอนินนาถถึงห้องพักของนนท์
“โอ้โห ห้องพี่นนท์นี่สะอาดเอี่ยมเรี่ยมเร้ไปเลย” อนินนาถอุทาน เมื่อเห็นว่าสภาพห้องของนนท์นั้นดูดี กว่าที่คาดการณ์ไว้ เสียแต่ว่า ห้องของนนท์ไม่ใช่ห้องชุด แต่เป็นสตูที่มีเพียงการจัดวางเฟอร์นิเจอร์เป็นสัดส่วน
ทศวารยืนอยู่ด้านหลังอนินนาถถือโอกาสรวบร่างแบบบางนั้นไว้ในอ้อมแขนอย่างคิดถึง แต่ก็ปล่อยร่างของอนินนาถแทบจะทันที ราวถูกไฟช็อต
อนินนาถหันมายิ้ม เหมือนกับขอบคุณที่ ทศวารเปลี่ยนใจ ไม่รุ่มร่ามกับเธอ
“ดึกแล้ว ทศกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้ นินเรียกแท็กซี่ไปเยี่ยมเพื่อนๆ ที่ออฟฟิศเอง แล้ว เที่ยง ๆ เจอกันที่ออฟฟิศนินนะคะ” อนินนาถตัดบท ไม่ให้ชายหนุ่มอยู่ใกล้เธอตามลำพังในห้องที่เสี่ยงแบบนี้ แม้ชายหนุ่มจะแสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกมาแล้วก็ตาม
“นิน ไม่สบายหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ นินสบายดี”
ทศวารกำลังจะบอกว่า เมื่อสักครู่ เขาเหมือนถูกไฟช็อต จากร่างของเธอ แต่เมื่ออนินนาถ เข้าใจว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ จึงปล่อยอ้อมแขน ก็น่าจะปล่อยให้เธอเข้าใจอย่างนั้น เรื่องบางเรื่อง ไม่ต้องอธิบายก็ได้
“ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อน มีอะไรโทร.บอกผมได้ทันที ผมเปิดโทรศัพท์ไว้ตลอด” ทศวารทำได้เพียงเท่านี้