ยิ่งได้ฟัง ม่านตาดำของซือเร่อยิ่งหดแคบ ได้ยินสาวใช้ร่ายคำยาวเหยียดต่อเนื่องว่า “แคว้นที่ถูกตีแตกยังเป็นเพราะเขาควบม้าตะบึงบุกปล้นสะดมราวกับจอมโจรโฉดชั่วมหาภัยตัวร้าย ชาวบ้านตามชายแดนเมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะผ่านทางก็พากันหวาดหวั่นพรั่นพรึงจนไม่เป็นอันทำมาหากินเลี้ยงชีพอันใดเจ้าค่ะ นอกจากปล้นชิง ฆ่าคนไม่เว้นวัน เขายังมีวีรกรรมโหดร้ายมากมาย และที่สำคัญ รางวัลพระราชทานหลังสิ้นศึกครั้งล่าสุดยังได้เป็นสาวงามเต็มวัง เขาทั้งเจ้าสำราญและเสเพล ชมชอบกามารมณ์วิตถาร ร่ำสุราเคล้ากลุ่มนารีทุกค่ำคืน”
“พอ!”
ซือเร่อยกมือขึ้นเบื้องหน้า สายตาบ่งบอกได้ว่าไม่อาจฟังได้อีกต่อไป “เจ้าหยุดพูดเถอะ! ข้าไม่อยากฟังแล้ว”
จื่อซิ่วจ้องมองนายสาวของตนอย่างห่วงใย นางกล่าวต่ออย่างจริงใจว่า “โธ่! ท่านหญิง ...บ่าวไม่เตือนไม่ได้จริงๆ นะเจ้าคะ วันนี้ที่บ่าวสังเกตเห็นอย่างชัดเจน แววตาคมกริบของเขาเรียบเฉย มิได้รู้สึกอันใดเลยกับท่านหญิง หากต้องแต่งงานกันจริงๆ ไยมิใช่เอาความสุขของตนไปทิ้ง ชีวิตหลังแต่งงานต้องเสี่ยงเผชิญฝันร้ายทุกค่ำคืน”
ซือเร่อเม้มปากนิ่ง กำมือแน่น จื่อซิ่วผู้นี้เป็นสาวใช้ภักดี อายุยี่สิบปี เกิดและเติบโตในวัง อีกฝ่ายดูแลนางตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้าวังฝูอ๋อง เป็นทั้งบ่าวเป็นทั้งพี่เลี้ยง คอยชี้แนะตักเตือนถูกผิดอย่างจริงใจมาโดยตลอด
อีกอย่าง...จื่อซิ่วยังรู้ทุกเรื่องราวในเมืองหลวง
ไม่ว่าจะเป็นข่าวซุบซิบนินทาของพวกคุณหนูลูกขุนนางหรือแม้กระทั่งข่าววงในของพวกสตรีชั้นสูง รู้ว่าใครเป็นใครอย่างไร ผู้ใดควรเข้าใกล้ผูกสัมพันธ์อันดี ผู้ใดควรหนีห่างเว้นระยะ ผู้ใดควรหลีกเลี่ยงให้ไกลเพื่อจะได้ไม่ต้องเสี่ยงอันตรายในวันหน้า
สาวใช้คนนี้รู้ทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องยิบย่อยจนถึงเรื่องการเมืองแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในราชสำนัก
ซือเร่อสามารถเติบใหญ่อย่างงดงามหมดจด ทำตัวกลมกลืนอยู่ในแวดวงที่มีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงของสังคมชนชั้นสูงมาได้อย่างชาญฉลาดสง่างามก็เพราะมีสาวใช้อย่างจื่อซิ่วคอยชี้แนะ มิใช่เพราะอำนาจล้นฟ้าของชินอ๋องเจิ้งเทียนฉีเพียงอย่างเดียว
เช่นนั้น ...นางจึงไม่อาจไม่รับฟัง
หากแต่เรื่องแต่งงาน มิใช่เรื่องที่บุตรจักตัดสินใจได้เอง
แน่นอนว่าซือเร่อไม่อาจปฏิเสธความหวังดีของชินอ๋องได้แม้ครึ่งคำ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงฐานันดรสูงส่งเลย แค่ชาวบ้านทั่วไปยังต้องฟังบิดามารดาหรือบุคคลเทียบเท่าบุพการีว่ากล่าวส่งเสริม ไม่ว่าผู้อาวุโสจะบอกว่าผู้ใดเหมาะสมกับผู้ใดล้วนต้องเชื่อตามนั้น กระทั่งคำของแม่สื่อยังต้องเชื่อถือเป็นที่ตั้ง ไม่อาจปฏิเสธได้
ทำอย่างไรดี?
ทั้งคืนซือเร่อครุ่นคิดถึงเรื่องนี้จนนอนไม่หลับ
แม้ว่าเตียงนอนจะหนานุ่ม ผ้าห่มจะอุ่นสบาย ทว่านางกลับนอนพลิกไปพลิกมาประหนึ่งนอนอยู่บนกองไฟร้อนฉ่า
เด็กสาวคิดถึงใบหน้าหล่อเหลาของเจิ้งเซียวเล่อก็ให้รู้สึกใจเต้นโครมครามไม่เบา แก้มร้อนผะผ่าวอย่างไม่อาจควบคุม แต่เมื่อคิดถึงคำเตือนของคนสนิทหัวใจก็เต้นในจังหวะที่สงบลง
เสียดายก็เสียดาย แต่ความปลอดภัยหลังแต่งงานต้องมาก่อน คนอุตส่าห์ได้เป็นถึงท่านหญิงสูงศักดิ์มีอำนาจมีเงินทอง สมควรใช้ชีวิตให้ดีไปทั้งชาติ จะพลาดเพราะเลือกแต่งงานผิดมิได้โดยเด็ดขาด แต่จะสลัดทิ้งไปเลยก็ไม่ได้อีก
ไม่ต้องเอ่ยถึงความหล่อเหลาสง่างามเหนือสามัญเท่านั้น แต่อำนาจล้นฟ้าขององค์ชายไยมิใช่สิ่งที่ไม่อาจตัดใจได้โดยง่าย
การผูกสัมพันธ์เอาไว้จึงจะดี ช่วยเสริมอำนาจบารมีสืบไป
คิดไปคิดมาพลันนึกถึงน้องสาวฝาแฝดของตน
ใช่แล้ว...นางยังมีตัวตายตัวแทนอยู่ทั้งคนนี่นา
ซือเร่อหรี่ตา ขบริมฝีปากจนเลือดซึม ครุ่นคิดหนักหน่วง
แผนการบางอย่างจึงถือกำเนิด ซือเร่อค่อยๆ ขบคิดอย่างละเอียดรอบคอบ
หลังจากคิดตกแล้ว ซือเร่อจึงใช้เงินทองและอำนาจที่มีแอบตามหาเฟิงลี่ผู้เป็นน้องสาวอย่างเงียบ ๆ มิให้ใครล่วงรู้
ย้อนกลับไปก่อนหานไต้จะตาย เขาได้สารภาพอย่างจริงใจกับเฟิงลี่ด้วยเส้นเสียงแหบแห้งสั่นพร่า
“ลี่เอ๋อร์ รู้หรือไม่ว่าเหตุใดคนแก่เร่ร่อนอย่างข้าถึงได้ตัดสินใจเก็บพวกเจ้าสองคนพี่น้องมาเลี้ยงดู”
มือหนึ่งของเฟิงลี่ปาดน้ำตาอีกมือหนึ่งเกาะชายผ้าห่มที่คลุมร่างชายชราผู้เจ็บป่วยนอนซมมาแรมปี นางสะอึกสะอื้นกล่าวว่า “เพราะข้ากับพี่ซือซือเป็นเด็กกำพร้าที่น่าสงสารเจ้าค่ะ”
หานไต้ส่ายหน้าปฏิเสธ แต่การส่ายหน้านั้นไร้เรี่ยวแรงจนมองแทบไม่เห็น เขาเอ่ยเสียงแผ่ว
“เจ้ากล่าวผิดแล้ว! เหตุที่ข้าเก็บพวกเจ้าสองคนพี่น้องมาชุบเลี้ยงก็เพราะเจ้าสองพี่น้องคือธิดาของเจ้าเมืองไป๋”
“...!?”
เด็กสาวชะงักงันสองตาเบิกโตโดยพลัน
ไม่ปล่อยให้ผู้ฟังอึ้งนาน หานไต้เอ่ยต่อด้วยเสียงแหบแห้ง “สงครามต่างแคว้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ยาก สงครามอำนาจระหว่างตระกูลยิ่งไม่อาจก้าวผ่านได้โดยง่าย มารดาของเจ้าเดิมทีเป็นฮูหยินเอกเจ้าเมืองไป๋ นางแต่งงานหลายปีไม่มีทายาทจึงถูกการแย่งชิงหลังเรือนกลืนกินจนสิ้นท่าเพราะบิดาเจ้ามีอนุภรรยามากมายนัก หลังถูกขับไล่ถึงได้รู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ แม้นางจะมีอายุไม่น้อยแต่ก็พยายามประคับประคองเด็กในท้องอย่างดี ท้ายที่สุดเมื่อคลอดบุตรออกมายังเป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายก็ให้รู้สึกสิ้นหวังและตรอมใจตาย ยามนั้นกำลังมีสงครามรุกรานยึดเมือง เจ้าเมืองไป๋บิดาของเจ้าซึ่งล่วงรู้เรื่องของพวกเจ้าสองพี่น้องกำลังตามหาเพื่อรับตัวกลับจวน แต่เพราะรักษาเมืองจึงต้องตายไปท่ามกลางไฟสงครามอย่างน่าเสียดาย ไม่ทันได้เห็นหน้าบุตรสาว”