เรื่องน้ำหอมเพราะยังไม่มีเวลาจะได้ทดลองทำ ตำราสมุนไพรที่อาเจ๋อเอามาให้ ในนั้นบอกวิธีทำอย่างไรบ้างจะเอากลิ่นเอาสีของดอกไม้พันธุ์พืชมาใช้ รออาจื้อโตกว่านี้ก่อน เธออาจจะมีเวลาทำสินค้าเกี่ยวกับความสวยความงามของตัวเอง หรือใช้เป็นของฝากของขวัญได้ไม่ต้องซื้อหาราคาแพง
เรื่องช่องปากเธอก็ดูแลอาจื้ออย่างดี เช็ดปากเช็ดฟันให้เขาหลังกินข้าวกินนม สอนเขาป้วนปากด้วยน้ำชา ส่วนเธอกับอาเจ๋อป้วนปากด้วยน้ำเกลือ พวกเราแปรงฟันด้วยกิ่งต้นหลิวทุบส่วนปลายแช่น้ำจนเยื่อไม้นุ่ม ผงสีฟันทำเองจากถ่านผงผสมเกลือ ขิงผงและใบบัวตากแห้งป่น
ระหว่างวันก็อมยาลูกกลอนเครื่องหอม เพื่อไม่ให้ช่องปากแห้งมีกลิ่นเหม็น อาเจ๋อทำงานออกแรงมีเหงื่อมาก เธอก็บดรากชิงมู่เซียง ผสมน้ำส้มข้าวหมักให้เขาทาใต้รักแร้หรือตามซอกเท้าช่วยลดกลิ่นอับ
“สูตรอาบน้ำให้ตัวหอมข้าก็มีนะ แต่มันใช้เวลามากเกินไป คงทำได้เฉพาะคุณหนูครอบครัวร่ำรวยมีคนต้มน้ำตักน้ำให้นั่งแช่ในถัง เจ้าตัวไม่เหม็น บ้านเราไม่มีใครตัวเหม็น อย่าเสียเวลาดีกว่า”
ได้ยินเรื่องเหม็นหอม เจ้าอ้วนก็ลุกขึ้นยื่นหน้าหอมแก้มผู้เป็นแม่ “หอม” จากนั้นก็โผไปหอมแก้มผู้เป็นพ่อ “หอม”
สือจิ่วกับถานเจ๋อเลยกดจมูกหอมแก้มเด็กน้อยคนละฟอด
“ขอบใจเจ้ามากเรื่องของฝากและของเล่นอาจื้อ”
“ท่านลุงที่ขายของเล่นฝีมือดีมาก ข้าอุดหนุนในสิ่งที่ข้าทำไม่ถนัดนั่นแหละ”
ถานเจ๋อจับหนังสือภาพที่วางข้างอาจื้อขึ้นมาดู แต่ละหน้าของหนังสือผ้า สือจิ่วเอาเศษผ้าต่างสีมาเย็บปะเป็นรูปสิ่งต่างๆ เช่นเรือ ผลไม้ ปลา
“เกี่ยวข้าวเสร็จ ข้าจะทำบล็อกไม้ให้เขา เจาะเป็นวงกลม พระจันทร์ ดาว สามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม เจ้าว่าดีไหม”
“ต้องดีอยู่แล้ว”
“ดี” เสียงเล็กแทรกขึ้น ถานเจ๋อลูบหัวอาจื้อ เด็กน้อยก็บอกว่านี่คือหัว เขาจำได้เพราะท่านแม่สอนส่วนไหนของร่างกายเรียกว่าอะไร
คราวนี้ถานเจ๋อจิ้มพุงกลม
“อ้วน” อาจื้อพูด จากนั้นเจ้าอ้วนก็ล้มตัวลงนอน พลิกตัวนอนคว่ำ โก่งก้นกลมแล้วก็ผายลมออกมาดังปู้ด
ผู้ใหญ่สองคนมองหน้ากัน จากนั้นก็หัวเราะจนน้ำตาเล็ด
“มีช่วงหนึ่งเขาท้องอืดร้องโยเยเพราะปวดท้อง กินยาไล่ลม นวดท้องแล้วก็ผายลม พอข้าหัวเราะ คงคิดว่าเป็นเรื่องสนุกนั่นแหละ”
ถานเจ๋อโบกมือไล่กลิ่น ทำหน้าเหม็นๆ “เหม็นมาก กัดตูดเลยดีไหมนะ” ชายหนุ่มดึงกางเกงเจ้าอ้วนลง ก้อนก้นกลมเนียนน่าฝังคมเขี้ยว จึงก้มหน้าอยากจะแกล้งกัดตูดเสียหน่อย แต่แล้วเสียงปู้ดก็ดังขึ้นอีกลูก
สือจิ่วอุ้มลูกขึ้นนั่งบนตัก “เจ้าปวดอึใช่ไหม”
อาจื้อส่ายหน้า ยิ้มแฉ่งให้คนเป็นพ่อ
“เก่งจัง รู้จักบอก”
“เด็กอายุเท่านี้ก็เริ่มฝึกได้แล้ว” เธอฝึกลูกให้ช่วยตัวเอง ขับถ่ายเป็นที่ ถอดกางเกงเองเวลานั่งกระโถน อุจจาระ ปัสสาวะเองได้ รู้จักล้างมือก่อนกินอาหารและหลังขับถ่าย
ถานเจ๋อมองเส้นผมดำขลับของสือจิ่วที่ทิ้งตัวเหมือนแพน้ำตกลงมาตอนนางก้มหน้าคุยกับเจ้าอ้วน
“ข้ารู้แล้วว่าลืมซื้ออะไรให้เจ้า”
“อะไร”
“อะไร” อาจื้อถามด้วย
“หวีดีๆ สักอัน...ผมเจ้าสวย”
เส้นผมดกดำเงางามยืดหยุ่นดีแสดงถึงความเป็นหนุ่มสาวและสุขภาพดี
“ผมข้าสวยเพราะกินดีอยู่ดีอย่างไรเล่า เจ้าเลี้ยงข้ากับลูกดีมาก อยู่เลี้ยงข้ากับลูกไปนานๆ นะ อะไรโลดโผนเกินไปก็เลี่ยงเถอะ”
อาเจ๋อเล่าเรื่องที่เขาเจอเฉิงหยางปิง ระหว่างฟังเธอกลัวทางนั้นผูกใจเจ็บดักเล่นงานเขาก่อนออกจากอำเภอด้วยซ้ำ
“สัญญาด้วยเกียรติของลูกรักพระเจ้า ข้าจะอยู่กับเจ้าและลูกๆ ของเราจนเบื่อหน้ากันไปข้าง”
ลูกๆ ของเรา...
สือจิ่วหน้าแดงอีกแล้ว...อยากรู้จังนางเขินคำให้สัญญาของเขาหรือว่าเมาตดอาจื้อ เพราะเมื่อกี้เขาคล้ายได้ยินเสียง ‘ปุ๋ง’ แผ่วเบา คิดว่าอีกแค่ สาม...สอง...หนึ่ง
กลิ่นมาแล้ว ถานเจ๋อสบตาเจ้าอ้วน ก่อนเงยหน้าสบตาเจ้าของตัก นางพยักหน้าช้าๆ
ขี้เถอะนะลูก...พ่อขอร้อง!
 
สือจิ่วปรุงยาลูกกลอนด้วยกานพลู ผลกระวานแห้ง กิ่งอบเชย ต้นพิมเสน โกฐกระดูก โกฐสอ อย่างละประมาณหนึ่งเหลี่ยง (น้ำหนักเทียบเป็นกรัมประมาณ 32g-38g) รากหญ้าแห้วหมูสองเหลี่ยง โกฐหัวบัว โกฐเชียงอย่างละครึ่งเหลี่ยง หมากสองผล ทุกส่วนผสมเป็นของแห้งบดรวมเป็นผง ผสมน้ำผึ้งปั้นขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ตากยาลูกกลอนในที่ร่มให้แห้ง ใช้อมครั้งละหนึ่งเม็ด อมได้บ่อยๆ หรืออมกลางวัน 3 ครั้ง กลางคืน 1 ครั้ง
ชิงมู่เซียง โกฐกระดูกหรือโกฐหอม