นิดาได้แต่ยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ความรู้สึกในตอนนี้ มันช่างแสนปวดร้าวกับสิ่งที่ได้ยินเหลือเกิน ทำไมสองแม่ลูกคู่นี้ถึงได้ใจร้ายใจดำกับเธอไม่สิ้นสุด ทั้งๆที่เธอเองก็ไม่เคยไปทำอะไรให้กับสองแม่ลูกคู่นี้เลยสักครั้ง ตลอดเวลา เธอมีแต่ยอมกับยอม ในเมื่อตระหนักดี เธออยู่ในฐานะอะไรในบ้านหลังนี้...
บ้านที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นของบิดาและมารดาผู้ล่วงลับไปแล้วของเธอมาก่อน...
หญิงสาวคิด บางที การถูกทำร้ายทางร่างกายให้เจ็บปวด ยังจะดีเสียกว่า การส่งเธอไปสังเวยให้กับชายใจเลวคนนั้น การถูกข่มขืนโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายเลวทรามคนนั้นเป็นใคร มันทำให้เธอเกือบคิดสั้น ฆ่าตัวตาย หากไม่ได้พี่สาวใจดีเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน ป่านนี้เธอเองคงได้ไปอยู่กับบิดามารดาที่รักของเธอในอีกโลกหนึ่งแล้วก็อาจเป็นได้...
หญิงสาวหลับตาลงเพื่อตั้งสติ แต่ทุกครั้งที่หลับตา มันกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บร้าวในทรวงอก เมื่อนึกถึงร่องรอยบนร่างกาย กับความเจ็บปวดตรงจุดนั้น ยิ่งเป็นตัวตอกย้ำ สิ่งมีค่าที่เธอหวงแหนมากที่สุดในชีวิตได้จากเธอไปแล้ว เธอไม่หลงเหลืออะไรให้ภาคภูมิใจได้อีกต่อไป ยิ่งนึกถึงน้ำตาก็ยิ่งพาลจะไหล ร่างงามจึงตัดสินใจ เดินหันหลังออกมาจากห้องรับแขกด้วยจิตใจแสนบอบช้ำ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง เธอคงอยู่บ้านหลังนี้ต่อไปอีกไม่ได้ คงต้องหางานทำกับที่อยู่ใหม่ เพื่อความปลอดภัยของตัวเองในอนาคตข้างหน้า...
เมื่อตัดสินใจดีแล้ว นิดาจึงค่อยๆแอบย่องเข้าห้องพักของตัวเอง รีบยกกระเป๋าใบเก่าขนาดย่อมออกมาจากบนหลังตู้ จับเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นเพียงไม่กี่ชิ้นยัดลงไปในนั้น หญิงสาวมองเงินเก็บในบัญชี ถึงมันจะมีไม่มากมายอะไร แต่ก็คงพอยื้อเวลาให้เธอหางานกับที่อยู่ใหม่ได้ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง...
เมื่อเก็บของใช้สำคัญกับเสื้อผ้าเสร็จ นิดาจึงรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องพักทันที ถึงแม้ภายในใจจะนึกกลัวแสนกลัวกับอนาคตข้างหน้า หากต้องจากบ้านเกิดหลังนี้ไป เพราะตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีเลยสักครั้ง เธอจะไปไหนห่างจากบ้านหลังนี้ แต่ตอนนี้ชีวิตเธอไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ถึงจะกลัวอนาคตข้างหน้ามากแค่ไหน เธอก็ไม่อาจทนอยู่บ้านหลังนี้ได้อีกต่อไป...
นิดาเลือกเดินออกมาทางด้านหลังของตัวบ้าน สายตาหวานปานน้ำผึ้ง คอยมองสำรวจรอบๆ เธอไม่อยากให้ใครมาเจอ จึงเลือกเส้นทางด้านหลังของตัวบ้านแทนเส้นทางด้านหน้า เส้นทางนี้จะเชื่อมต่อกับประตูรั้วของบ้านนาวิน มันสามารถใช้เดินไปยังถนนใหญ่ได้ โดยไม่มีใครมาพบเข้าเสียก่อน
***********************
นิดาเลือกห้องเช่าเล็กๆได้ในช่วงตอนเย็น ค่าเช่าไม่แพงมากนักอย่างที่เธอต้องการ หญิงสาววางแผนขั้นต่อไปคือการหางานทำ หากได้งานทำมั่นคง เธอค่อยหาที่อยู่ใหม่ให้ดูน่าปลอดภัยมากกว่านี้
“หนูจ๊ะ ตลาดอยู่ตรงหัวมุมทางด้านขวาของตึกนี่นะ ถ้าหิวหรืออยากได้ของใช้ก็เดินตรงไปทางนั้นได้เลย ราคาไม่แพงและก็ไม่อันตรายด้วยจ้ะ...” ป้าเจ้าของห้องเช่าบอกหญิงสาวก่อนยื่นกุญแจห้องพักให้
“ขอบคุณค่ะ” นิดาจึงยกมือไหว้ขอบคุณ
“ถ้าหนูมีปัญหาอะไรก็บอกป้าได้นะ ไม่ต้องเกรงใจอะไร ป้าเห็นหนูมาตัวคนเดียว บอกตามตรงอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ก็ไม่ต้องกลัวอะไรหรอกนะ คนในตึกนี้อยู่กันมานาน ห้องนี้ที่ว่างก็เพราะเขาย้ายไปซื้อบ้านหลังใหม่กัน นี่ถ้าไม่ใช่หนู ป้าก็คงจะต้องสืบประวัติกันนานพอดู...”
นิดารู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้างเมื่อได้ยินสิ่งที่ป้าเจ้าของห้องเช่าเล่าให้ฟังถึงความปลอดภัย
“ขอบคุณมากๆเลยค่ะป้า...” นิดายิ้มรับไมตรีจิตของป้าเจ้าของห้องเช่า อย่างน้อยๆในโลกกลมๆใบนี้ก็ยังพอจะมีคนจิตใจดีหลงเหลืออยู่บ้าง ไม่ได้มีเฉพาะแต่คนใจร้ายอย่างเช่นครอบครัววนาสินธ์เสมอไป
หลังจากเก็บทำความสะอาดห้องเช่าเสร็จ นิดาก็เดินออกมาหาอะไรทานตามคำบอกกล่าวของป้าเจ้าของห้องเช่า ดีหน่อยห้องเช่าตึกนี้อยู่ไม่ไกลจากตลาดมากนัก แถมผู้คนยังเดินกันขวักไขว่อยู่ตลอดเวลา ดูไม่น่ากลัวอะไร เมื่อสั่งอาหารตามสั่งทานจนหมด หญิงสาวก็ไม่ลืมแวะเข้าร้านสะดวกซื้อ เพื่อเลือกหาหนังสือรับสมัครงานติดมือกลับไปยังห้องพักด้วยฉบับหนึ่ง เมื่อนิดากลับถึงห้องเช่าได้ เธอก็หลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวันทันที...
*****************************