วันๆของลี่เอ่อร์กับเหล่าพี่น้องคือออกไปฝึกวิชากับท่านตาแล้วกลับมานอน วันไหนว่างเว้นจากการฝึกวิชาก็จะออกไปหาสัตว์ป่ามาย่างกิน ลี่เอ่อร์กับพี่ชายมักจะเอาแต่เฝ้ารอว่าเมื่อไรท่านพ่อจะกลับมาจากที่เคยบอกว่าไม่น่าจะเกินห้าวันก็ผ่านไปเดือนกว่าแล้วที่ท่านพ่อรองของนางไม่กลับมาเสียที
“ลี่เอ่อร์ไม่กินหรือ”
“ลี่เอ่อร์คิดถึงท่านพ่อรอง”นางก็ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงได้รู้สึกว่ามีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตได้ขาดหายไป นางมักจะคิดถึงท่านพ่อรองอยู่ตลอดเวลาที่ไม่ได้เจอหน้า
“พี่ว่าอีกไม่นานท่านพ่อก็คงจะกลับมา”
“อีกนานไหมเจ้าคะ”
“พี่ก็ไม่รู้”
“อีกแค่สองเดือนก็จะถึงวันเกิดครบหกขวบของลี่เอ่อร์แล้วท่านพ่อรองยังไม่กลับมาเลย”นางบอกกับพี่ชายว่าอีกแค่สองเดือนก็จะถึงวันเกิดของนางแล้ว
“พี่รู้ ท่านพ่อต้องกลับมาทันแน่”
“งั้นทุกคนลี่เอ่อร์ไปนอนก่อนนะเจ้าคะ”
“เดินดี ๆละ”ท่านพี่เกาเชียงกลัวนางจะเดินชนต้นไม้อีกเพราะเมื่อวานนางก็เดินชนเนื่องจากทางกลับนั้นมืดมากนางไม่ได้สังเกตให้ดีจึงเดินชนต้นไม้ อาหยวนก็เอาแต่บ่นๆที่นางพามันเดินไปชนต้นไม้แล้วใครใช้ให้มันเดินตามนางมาเล่า ถิงถิงก็อีกตัวไม่ยอมอยู่ในแหวนดี ๆ ชอบออกมาเล่านิทานหลอกเด็กพูดก็ว่ามากแล้วพอมันได้บ่นก็ยาวเป็นหางว่าวเลย ดีแต่อาฟงที่เป็นเด็กดีเชื่อฟังนางไม่ออกมาสร้างความรำคาญใจเหมือนเจ้าสองตัว
“อืม ไปเถอะ”ท่านพี่เค่อฉินก็ใจดี ๆ แม้บางครั้งจะดูอ่อนแอไปบ้างยิ่งเจอกับฝันร้ายของตัวเองแล้วยิ่งกว่าอ่อนแอ แต่เวลาจริงจังก็พึ่งได้ตลอด
“ให้พี่เดินไปส่งไหม”พี่ชายคนเดียวของลี่เอ่อร์ก็เป็นคนเอาใจใส่ไม่ว่าน้องสาวจะเป็นยังไงก็พร้อมจะเข้าใจและดูแลตลอดเวลา
“ลี่เอ่อร์กลับเองได้เจ้าค่ะ”
“ไว้พรุ่งนี้หลิงอี้จะทำขนมไปให้นะ”หลิงอี้เกิดวันเดียวกับนางพวกเราจึงอายุเท่ากัน นางดูจะอ่อนแอนะแต่ที่จริงไม่เลยอย่ามองแค่ภายนอกบางทีจะโดนหลอกเอาได้ง่าย ๆ
“อืม ลี่เอ่อร์ไปก่อนนะ”
ในใจของนางก็หวังให้มันเป็นอย่างที่พี่ชายว่ามานางก็อยากพบท่านพ่อรองแล้ว แม้ว่าที่ผ่านมาจะมีท่านพ่อใหญ่แวะมาเยี่ยมก็ตามแต่นางรู้สึกไม่เหมือนกับท่านพ่อรองเลย ส่วนท่านพ่อสามก็บอกว่าช่วงนี้งานยุ่งมากนางก็เข้าใจว่าการเป็นเทพสงครามคงมีงานเยอะท่าจะยุ่งมากจึงไม่มีเวลามาหานางเลย ทั้งท่านพ่อรองท่านพ่อสามคือคนที่นางอยากให้มาร่วมงานวันเกิดด้วยมากที่สุด ท่านพ่อใหญ่มาทีไรก็พกแต่ของฝากมาให้นางจนห้องนอนแทบจะไม่มีที่ไว้แล้วแต่ก็ขยันซื้อมาฝากนาง นางก็รับไว้ไม่เคยขัดใจใครโดยเฉพาะแก้วแหวนเงินทองนางรับเอาไว้หมด
“ระบบมียานอนหลับไหม”
[ระบบแนะนำยาเสี่ยวซุนยานอนหลับชนิดรุนแรง]
“ระบบเอาชนิดอ่อน ๆ”
[ระบบขอแนะนำซานถงยานอนรับชนิดเบาบางเพียงแค่หนึ่งชั่วยามก็ตื่น]
“เอาอันนี้สองขวด"
[ระบบทำการหักเงินเรียบร้อยขอรับ]
“ขวดหนึ่งต่อสามตำลึงเงินก็ไม่เลว”อาจจะเป็นยาที่ดูไร้ค่าก็ได้ระบบถึงตีราคาได้ต่ำสุดแบบนี้ นางจะเอามันไปให้พวกสัตว์อสูรกินเพราะพวกมันชอบก่อกวนทำให้นางนอนไม่ค่อยหลับ
“นี่ ๆ อาหยวนชอบเจ้านายไหม”เสียงของถิงถิงดังขึ้น
“อาหยวนรักนางนะ ถึงอาหยวนจะชอบทำตัวไม่ดีแต่อาหยวนก็รักลี่เอ่อร์มาก ๆ เลย อาหยวนแค่ไม่อยากเห็นนางเศร้าก็เลยชอบยั่วโมโหนางเล่น”เสียงของอาหยวนดังขึ้น
“ถิงถิงก็เหมือนกัน ตอนที่ยังอยู่ในไข่ถิงถิงได้ยินเสียงร้องไห้ของลี่เอ่อร์ด้วยก็เลยอยากจะเล่าเรื่องสนุกๆให้นางฟัง ลี่เอ่อร์จะได้ไม่รู้สึกเหงา”ถิงถิงมันพูดขึ้นมาบ้าง
“อาฟงก็รักลี่เอ่อร์นะ แต่อาฟงคงทำตัวงี่เง่ามากไปลี่เอ่อร์อาจจะรำคาญอาฟงก็ได้”อาฟงมันก็พูดขึ้นมาอีกตัว
“ก็พวกเราสามตัวเกิดมาตามความรู้สึกของลี่เอ่อร์นิ หากนางไม่มีความรู้สึกต่างๆไข่หลากสีที่ไม่มีวันฝักก็จะเป็นเพียงแค่ก้อนหินไร้ค่านะ”ถิงถิงพูดเสริมขึ้นมาอีกครั้ง
ลี่เอ่อร์ที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูก็ได้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าที่พวกมันสามตัวมีนิสัยแบบนี้มันเป็นเพราะนางเอง
“ไข่หลากสีที่ไม่มีวันฝักงั้นหรอ…?”นางนึกออกแล้วว่าวันที่ท่านแม่เอามันมาวางไว้ในห้องครั้งแรกก็เป็นเพียงแค่ไข่ห้าสีต่อมาจึงเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นไข่หลากสี งั้นก็แปลว่าที่พวกมันเกิดมาก็เป็นเพราะนางทำให้พวกมันได้เกิดมาแล้วนางยังคิดจะไปแกล้งพวกมันอีกช่างไม่มีศีลธรรมเอาเสียเลย ทำเอานางสำนึกแทบไม่ทันเลย…
“เอาไงดีเนี่ย”นางก็เลยตัดสินใจกินยานอนหลับด้วยตัวเองแล้วเดินเข้าไปนอนในเรือนเหมือนปกติ แค่หนึ่งชั่วยามเองเดี๋ยวก็ตื่น พวกมันสามตัวยังไงก็คือสัตว์อสูรของนางการที่มีตัวป่วนอย่างพวกมันอยู่ด้วยก็ดีมากแล้ว…..