"เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่สายตาอ่อนโยนห่วงใย"หว่านหนิงส่ายหน้าไปมาพร้อมกับรอยยิ้ม
"องค์ชายเล่าเจ็บตรงไหนหรือไม่"ลี่หยางยื่นหน้ามาใกล้"
"เจ็บตรงไหนก็ช่าง เพียงเจ้าห่วงใยข้าก็หายเจ็บแล้ว"หว่านหนิงอมยิ้ม
ฮองเฮาสวีเยียนขอประทานอนุญาตให้ส่งให้ไปบำเพ็ญเพียรที่วัดมังกรฟ้า ลี่จางเสียสติแม้แต่ฮองเฮายังจำไม่ได้ วันๆ ไม่หัวเราะก็ร้องไห้
ลี่หยางขอให้ฉีกวนลี่ละเว้นโทษตายสองคนแม่ลูก ลี่เจินขอเป็นผู้ดูแลลี่จาง ทุกอย่างกลับมาปกติสุขอีกครั้ง
เจ้าเฟยเหยียนขอกลับไปอยู่ที่ตระกูลเจ้าเพื่อคลอดลูกและละทิ้งเรื่องราวปวดใจในวังหลวง
วังหลวงไร้การแกร่งแย่งสงบสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ตำหนักร้อยดาวสดใสมีชีวิตชีวา ลี่หยางกอดเอวหว่านหนิงจากด้านหลัง หว่านหนิงกำลังหั่นผักสำหรับทำเครื่องเสวย"
"องค์หญิงเก้า ชายาจะให้เรียกว่าอย่างไรดี"
"องค์ชาย ท่านห้าจะให้เรียกว่าอย่างไรดี"
"ท่านพี่ เจ้าเลิกเรียกข้าว่าองค์ชายได้แล้ว เรียกท่านพี่ได้ไหม”
“ท่านพี่ หว่านหนิงเรียกท่านห้ากับองค์ชายเพราะว่าเราสองคนแต่เดิมไม่เคยรักกันมาก่อนอีกทั้งการสมรสเป็นสมรสพระราชาทานหาใช่ความรักเป็นพื้นฐานเรียหองคืชายกับท่าหน้าเป็นการให้เกียรติและไม่แสดงความสนิทสนมเกินไปอีกอย่างหว่านหนิงเป็นเพียง สามัญชนจะบังอาจเรียกท่านพี่ได้อย่างไร”กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมสูดดม กลิ่นหอมที่แก้มนวล อย่างทะนุถนอมเหมือนกับว่าแก้มเนียนจะช้ำกระซิบข้างหูเสียงสั่น
“ตอนนี้รักหรือยัง”หว่านหนิงยิ้มอายๆ หลุบตามองพื้น
“ข้าสิรักเจ้าจนทนจะกลืนกิน ยิ่งนานความรู้สึกยิ่งชัดเจนหากจะให้บรรยายจะบรรยายอย่างไรถึงจะเหมาะจะควร”
“แค่นี้หว่านหนิงก็ดีใจแล้ว พรุ่งนี้ จะมี พระราชพิธีแต่งตั้งไท่จือ องค์ชายในวันพรุ่งนี้ก็จะกลายเป็นไท่จือแล้ว หลายอย่างต่อจากนี้ต้องคิดถึงบ้านเมืองให้มาก”ขมวดคิ้ว
“เจ้าหมายถึงสิ่งใดกัน”
“ในอนาคต ท่านพี่ต้องนั่งบัลลังก์การมีสนมหรือนางใน เพิ่มเป็นเรื่องที่ควรกระทำ เพื่อสืบต่อวงศ์ตระกูล ต่อไปในภายหน้าการมีองค์ชายและองค์หญิงยิ่งมากยิ่งเป็นเรื่องดี”
“หยุดพูดได้แล้ว หากจะเป็นแลกด้วยการละเลยเจ้าข้าไม่มีทางยอม ให้สละตำแหน่งไท่จือจะดีกว่าหว่านหนิงเจ้าหยุดพูดแบบนี้อีก แม้ตายข้าก็ไม่มีใครอื่น”หว่านหนิงถอนหายใจยาว เรื่องแบบนี้ เป็นธรรมดามิใช่ว่า จะเป็นการนอกใจหรือมากรักหากแต่เป็น สิ่งที่ควรกระทำมาแต่โบราณกาล มีฮ่องเต้องค์ไหนบ้างที่ไม่มีสนมลี่หยางจะทำให้เกิดความไม่พอใจในเหล่าขุนนาง ที่ต้องการ สร้างฐาน อำนาจโดยการส่ง ลูกสาวเข้ามารั้งตำแหน่งชายารองหรือสนมเอกในอนาคตเป็นแน่ หว่านหนิงหวั่นใจเหลือเกินหากเป็นเช่นนั้น การปกครองและอำนาจของลี่หยางจะถูกลดทอนไปได้ง่ายดาย แม้จะไร้ผู้แย่งชิงบัลลังก์ แต่ใครจะรู้ว่า บัลลังก์ที่เหมือนขนมหวานจะไม่หอมยั่วยวนใจเหล่าขุนนางกังฉิน จะทำเช่นไรดี
“แล้ว ท่านพี่ไท่อยากมีองค์ชายมากมายเหมือนฮ่งเต้องคือื่นๆ หรือไร”
“มีกับเจ้าเพียงคนเดียว ช้าอยู่ไย เห็นที่ต้องรีบเสียแล้วมีหัวปีท้ายปี ปีละสองคนอีกสิบปีข้าก็มีองค์ชายยี่สิบพอดี”หว่านหนิงอดขำไม่ได้ ลี่หยางไม่เหมือนชายอื่น อย่างที่มารดาบอกจริงๆ คนที่ไร้คนรักมักจะเป็นคนที่รักมั่น
แกะผ้ากันเปื้อนออกจากเอว อุ้มหว่านหนิง มุ่งตรงยังห้องนอน
“ อิงไถกับกุ้ยอิง ข้ากับพระชายายังไม่เสวยเย็นไว้ยามซวี (19.00น-20.59น) ค่อยจัดเครื่องเสวย” หว่านหนิงยิ้ม หลายวันมานี้คนพูดน้อยกลับกกลายเป็นคนพูดมาก แต่ก่อนไม่เคยหยอกเย้า บัดนี้กับหยอกเย้าเล่นหัว หรือว่าปมในใจสลายไปจนสิ้นแล้ว ลี่หยางจึงเปลี่ยนไป
วางร่างบางลงบน แท่นอน ทาบทับร่างใหญ่ลงไปเต็มตัวสบตาหวานเยิ้ม
“นอกจากเจ้าข้าไปปรารถนาผู้ใดอีกเลย”ก้มลงชิมรสจูบที่หวานฉ่ำมืออุ่นลูบไล้อ่อนโยนริมฝีปากอุ่นสำรวจไปเสียทั่วร่างกาย แม้แต่กลีบบุปฝาก็ไม่ปล่อยให้หลุดรอดริมฝีปากและลิ้นอุ่นไปได้ หว่านหนิง อมยิ้มด้วยเปี่ยมสุขหัวใจพองโตร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามมิได้ผอมซูบเหมือนแต่ก่อนอีกทั้งใบหน้าหล่อเหลา ไม่เหมือนซากศพเหมือนในครั้งแรกร่างกำยำ ที่ขยับตัวแต่ละที่หว่านหนิงสะดุ้งสะเทือนทุกครั้งไป ร่างบางสะท้อนขึ้นลงอ่อนโยนนุ่มนวล จูบหวานยังติดอยู่ที่ริมฝีปากเสียงกระดิ่งลมในตำหนักร้อยดาว เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเหมือนจงใจเร่งเร้าให้ร่างที่กอดก่ายกันอยู่ทั้งสอง ล่องลอยสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ไปพร้อมกัน
“องค์ชายน้อยอยู่ในครรภ์ของเจ้าแล้วตอนนี้ ข้าจะทูลให้เสด็จพ่อยกเลิกกฎการมีชายารองและแต่งตั้งสนม มากมายให้เกิดเรื่องวุ่นวายเหมือนที่ผ่านมาเสียที”หว่านหนิงซุกหน้าลงบนอกกว้างที่บัดนี้กับอบอุ่นมิได้เย็นชาเหมือนที่ผ่านมา อ้อมกอดที่กระชับแน่นทั้งคืนไม่เขินอายหรือแอบประคองกอดเหมือนเมื่อครั้งแต่งเข้าตำหนักร้อยดาวใหม่ๆ
“หว่านหนิงไม่ขอสิ่งใดขอเพียงได้เคียงข้างวเช่นนี้ทุกค่ำคืน” หว่านหนิงตกใจใน คำพูดของตัวเองไม่น้อยก่อนหน้านั้นยังคิดว่าการแต่งเข้าตำหนักร้อยดาวเป็นการตกนรกหรือไร แต่มาวันนี้กลับรู้สึกว่าตำหนักร้อยดาวแห่งนี้เป็นดั่งสวรรค์ เมื่อมีลี่หยางประคองกอดอยู่อย่างนี้ทุกค่ำคืนทั้งคืน